အခန်း (၁၀) ဤလက်သီးမှာ နှစ် (၂၀) ကျင့်ကြံခြင်း၏ ချီစသာရ ဖြစ်သည်
“အဘိုးကြီး မင်းရဲ့ ဆိုင်က ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိနေမှာ သေချာတယ်။”
ဝေချင်းသည် ထိုအဘိုးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဟာသဉာဏ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ငါ... ငါ... ဒါက အရောင်းအဝယ် အသေးစားလေးပါ ပိုက်ဆံ သိပ်မရပါဘူး။”
“သောက်တလွဲတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့”
“ငွေ တစ်သောင်းတေး တစ်တေးတောင် လျော့လို့ မရဘူး”
ဝေချင်း ဟားတိုက်လိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းများမှ အသံမြည်လာသည်။
“အစ်မ ...ဝေချင်းက အရမ်းကို အာဏာဆန်တာပဲ...”
စူဝမ်ရိုသည် စူချင်းယွဲ့၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ခဏတာ မူးဝေသွားသည်။
“ဒါ... ဒါက အရမ်း များလွန်းတယ်...”
အဘိုးကြီးသည် စကားကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ အသက်က ငါးထောင်တေးတောင် မတန်ဘူးဆိုရင် မင်း လျှော့ပေးလိုက်တဲ့ တစ်တေးတိုင်းအတွက် ငါ့လက်သီးနဲ့ တစ်ချက်စီ ပေးမယ်။”
“ပြီးရင် မင်းရဲ့ လည်ပင်းကို ဒီဆိုင်ဟောင်းရဲ့ တန်းလျားတွေနဲ့ ကြိုးဆွဲတန်း ကစားခိုင်းလိုက်မယ်”
“ငါ အခွင့်အရေး တစ်ခါ ပေးထားတယ်နော် သက်ကြီးရွယ်အိုကို မရိုသေဘူး ငယ်ရွယ်သူကို မစောင့်ရှောက်ဘူးလို့တော့ ငါ့ကို စွပ်စွဲမနေနဲ့”
စကားပြောရင်း ဝေချင်းသည် အဘိုးကြီး၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လက်သီးချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းမှာ လေထုကို ခွဲထွက်သွားပြီး အဘိုးကြီး၏ နှာခေါင်းနှင့် တစ်ပေဝက်ခန့်အလိုတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီလက်သီးက နှစ် (၂၀) ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ ချီစသာရပဲ။ ခံလိုက်ပေတော့”
“မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်”
အဘိုးကြီးမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေသည်။ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဝေချင်း၏ လက်သီးချက် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူ သေဆုံးနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။
“ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား”
အဘိုးကြီး၏ အသံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။ အရင်က မာနနှင့် ဒေါသများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝေချင်း ကော်လာကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ အဘိုးကြီး၏ ခြေထောက်များမှာ ခွန်အားမရှိ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး မကြာမီပင် သူ၏ အောက်ပိုင်းမှ အဝါရောင် အစိုဓာတ်များ စီးကျလာသည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံး နှာခေါင်းကို အမြန် ပိတ်၍ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
“ဝေချင်း ကျေးဇူးပဲ”
စူဝမ်ရို အမြန် ပြေးလာပြီး ဝေချင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဝေချင်း၏ ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး မင်းနဲ့ ချင်းယွဲ့က ငါ့ရဲ့ အချစ်လေးတွေပဲ ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။”
ဝေချင်း သူမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ စူချင်းယွဲ့ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားသည်။ သူမ ဝေချင်းကို ဖက်ရန် အားမထုတ်နိုင်သေးပေ။
“ဘာကြည့်နေတာလဲ ငွေတွေကို လှည်းပေါ် တင်ပေးမယ့်လူ ရှာစမ်း”
“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အချိန်တွေကို အလကား မဖြုန်းနဲ့”
(၁၅) မိနစ် အကြာတွင် ငွေများကို လှည်းပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ တင်ဆောင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သေတ္တာကြီး နှစ်လုံးမှာ ငွေများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ အဘိုးကြီးမှာ ဆိုင်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေပြီး အပြင်သို့ မထွက်ရဲတော့ပေ။
“သွားတော့မယ် အဘိုးကြီး။ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းဆိုင်ကို လာရောင်းပေးဦးမယ်”
လှည်းပေါ်တွင် ဝေချင်းမှာ စူချင်းယွဲ့နှင့် စူဝမ်ရိုကြားတွင် ထိုင်နေသည်။ စူဝမ်ရိုသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူအား ဆက်တိုက် တိုင်တန်းနေသည်။
“အဲဒီအဘိုးကြီး သေသင့်တာ သူ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား”
“သူ့ကိုယ်သူတောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲနဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုပဲ တွေးနေသေးတယ်။”
“အိပ်ရာထဲမှာ သေသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား”
သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ မရပ်မနား စကားလုံးကြမ်းများကို မြစ်ချောင်းသဖွယ် ပြောနေသည်။
“ငါသာ ဝေချင်းနဲ့ အတူတူ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို တစ်ချက်တောင် ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဘေးတွင် ရှိနေသော ဝေချင်းမှာ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထိုအထိ မလိုအပ်ပါဘူး...
“ကောင်းပါပြီ ဝမ်ရိုရယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို နေတတ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား...”
စူချင်းယွဲ့ သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။
“သိတယ် သူက ငါ့ရဲ့ အသက်ပဲ”
“ဝေချင်း ဒီညက ငါ့ကျင့်ကြံရမယ့် အလှည့်ပဲ ဒီလူယုတ်မာတွေကို ငါ့ခြေထောက်အောက်မှာ နင်းခြေပစ်မယ်”
“ဝမ်ရို အစ်မချင်းယွဲ့ ကျွန်မမှာ သတင်းဆိုး တစ်ခု ရှိတယ်”
လှည်းမှာ စူမျိုးနွယ်စု အိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အပြာရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယွင်ရှင်းသည် သူတို့ကို လာရောက် ကြိုဆိုသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ မင်း အပြင်မှာ ပျော်ပွဲစား သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား”
စူဝမ်ရို ဝေချင်းကို သူမ၏ နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး ဒါ အရေးကြီးတယ်။”
“အစ်မချင်းယွဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေတာ”
ယွင်ရှင်းမှာ စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါ်ပြီး ဝေချင်း၏ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချောမောသော ပုံစံကိုပင် သတိမပြုမိတော့ပေ။
“ယွင်ရှင်း ဖြည်းဖြည်း ပြောပါ။”
စူချင်းယွဲ့ ယွင်ရှင်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ဤသတင်းကို ကြားလိုက်သောအခါ စူဝမ်ရိုလည်း ဝေချင်း၏ လက်ကို ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်မအကြောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူမလည်း နောက်မနေတော့ပေ။
“အစ်မချင်းယွဲ့ သူတို့ ပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားလိုက်တယ်။ လျူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲ အဘိုးကြီး မနေ့ညက ဆုံးသွားပြီ”
“ဟာ”
“ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးသွားတာလဲ”
“ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ လျူမိသားစုကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒီမနက်ကပဲ မြေမြှုပ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်...”
သူတို့၏ နောက်တွင် ရှိနေသော ဝေချင်းလည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ သိလိုက်ရပြီး ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးလည်း သူ့ကို များစွာ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ လျူမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲသာ ဆုံးသွားပါက စူချင်းယွဲ့မှာ ထိုမိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ပေးစားခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ စူချင်းယွဲ့မှာ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဝမ်ရို ငါ နေမကောင်းဘူး။ ယွင်ရှင်းကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးပါ။”
ပြောပြီးနောက် စူချင်းယွဲ့ ယွင်ရှင်း၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဝေချင်း ယွင်ရှင်းကို အဖော်ပြုပေးလိုက်ပါ။ အစ်မကို အရင် သွားကြည့်ဦးမယ်။”
စူဝမ်ရို ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝေချင်းကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စူဝမ်ရို၏ စိတ်ထဲတွင် သူမ၏ အစ်မအကြောင်းသာ ရှိနေပြီး ဝေချင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
“ယွင်ရှင်း အရှင်မလေး ဒီဘက်ကို ကြွပါ။”
ဝေချင်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့ ဒီကိစ္စတွေက တကယ်ကို ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။ ငါ ပြန်တော့မယ်။”
ယွင်ရှင်း ဝေချင်းနှင့် စကားပြောရန် ကျန်နေခဲ့ချင်သော်လည်း ယနေ့မှာ အချိန် မဟုတ်သေးပေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ဒါဆို ယွင်ရှင်းကို လိုက်ပို့လိုက်မယ်။”
“ကျွန်မကို ယွင်ရှင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။”
“ဝေချင်း မင်းက တျန်ဝူနိုင်ငံက မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ် ငါ တရုတ်နိုင်ငံက လာတာ။”
“နာမည်က ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဧကရာဇ်မင်းဆက်တွေထဲမှာ ဒီလိုနိုင်ငံမျိုး မရှိဘူးလို့ ထင်တာပဲ။”
သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ယွင်ရှင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဝေချင်းကို စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်ရှိ အလှအပဆိုင်ရာ မှဲ့လေးမှာ တောက်ပနေသော ကြယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ လင်းလက်နေသည်။ ယွင်ရှင်းကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဝေချင်းသည် စူဝမ်ရို အလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဝေချင်း ဒီကို လာခဲ့”
သူမ ဝေချင်းအတွက် နေရာ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ယုံလို့ ရမလား”
စူဝမ်ရို၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေသည်။
“သေချာပေါ့ ငါက အမြဲတမ်း မင်းနဲ့ မင်းအစ်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။”
“အင်း”
စူဝမ်ရို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာသည်။
“မင်း လိုအပ်တာကို ပြောလိုက်ပါ။”
ဝေချင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဝေချင်း လျူမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲဟောင်း ဆုံးသွားပြီ။”
“ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး မင်း နားမလည်ဘူး။”
“အကြီးအကဲဟောင်းရဲ့ သား လျူအန်းက ငါ့အစ်မအပေါ် အမြဲတမ်း မကောင်းတဲ့ စိတ်တွေ ရှိနေတာ အကြီးအကဲဟောင်းသာ အသက်ရှင်နေရင် သူ ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အကြီးအကဲဟောင်း နောက်ကျမှ ဆုံးရင်တောင် သူ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထောက်ထားပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမေကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ငါ့အစ်မက လျူမိသားစုထဲကို လက်မထပ်ရသေးတဲ့အတွက် သူ ဒီကိစ္စကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားတော့မှာ”
“အကြီးအကဲဟောင်း ဆုံးသွားရင် လက်ထပ်စာချုပ်က ပျက်ပြယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး။”
“ငါတို့အဖေ မိသားစု စည်းစိမ်ကို ရတုန်းက လျူမိသားစုဆံက ငွေ တစ်သောင်းတေး ချေးထားခဲ့တာ အဲဒါကို လက်ထပ်စာချုပ်ထဲမှာ စေ့စပ်ကြေးအဖြစ် ထည့်ရေးထားခဲ့တယ်။ အခု ငါ့အစ်မ လျူမိသားစုထဲ ဝင်သွားရင် အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ ကျင်းထဲကို ဝင်သွားသလိုပဲ ဖြစ်နေမှာ။”
ဝေချင်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကိစ္စရပ်ကို နားလည်သွားသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ အဖေမှာ တကယ့်ကို ပြဿနာ ရှာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ဆုံးပြီးနောက်တွင် ပြဿနာ အများကြီး ကျန်ခဲ့သည်။
“ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေနဲ့ဆို လျူမျိုးနွယ်စုကို စော်ကားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဝေချင်း မင်းပဲ ဒီကိစ္စကို လုပ်ပေးနိုင်တော့မယ်...”
ဝေချင်း စကား မပြောရသေးခင်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
“သခင်လေးလျူ ခင်ဗျား အတင်း ဝင်လာလို့ မရဘူး။ ကျွန်မတို့ အရှင်မလေးတွေကို မပြောပြရသေးဘူး။”
အဘွားဝမ်၏ အသံကို တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့ ခွေးမျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ကြည့်စမ်း ငါက လျူမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲသစ်ပဲ”
“ဖယ်စမ်း”
“အဲဒါ လျူအန်းပဲ”
စူဝမ်ရို အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဝမ်ရို ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပါ။”
ထိုအသံကို ကြားသောအခါ စူချင်းယွဲ့လည်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ထွက်လာသည်။
“အစ်မ...”
“ပြန်သိမ်းလိုက်”
စကားပြောပြီးနောက် ထိုလူမှာ အစောင့်အချို့နှင့်အတူ အတင်း ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ နောက်တွင် ရှိနေသူများမှာ အလွန် မာန်မာန ကြီးမားကြသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အဲဒါ လျူအန်းပါလား။ ခင်ဗျားအဖေ ဆုံးသွားတယ် ဆိုတာ ကြားထားပါတယ်။ ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြောပါရစေ။”
စူချင်းယွဲ့ ရှေ့က စကားပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပြီး အသံမှာ နူးညံ့နေသည်။
“သူက အသက်ကြီးနေပြီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက သေသင့်နေတာ။ ဈေးကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ အသက်ဆက်ထားခဲ့ရတာ။ သူ သေသွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
“မင်းကတော့ ငါ ဒီနေ့ ဒီကို လာခဲ့တာက စူချင်းယွဲ့ကို မေးစရာ ရှိလို့ပါ... အရှင်မလေး ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ”
လျူအန်းသည် စူဝမ်ရိုကို အနိုင်ယူလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မလား”
စူချင်းယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။ ငါ့ညီမလေးက ဘာတွေ စီစဉ်ရမှာလဲ
“မင်းအဖေ သေသွားပြီ လက်ထပ်စာချုပ်က အထောက်အထား မရှိတော့ဘူး”
စူဝမ်ရို သူမ၏ လက်ကို ပိုက်ကာ လျူအန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အို ချင်းယွဲ့ ဒါက... ဒါက မင်းရဲ့ ညီမလေး မဟုတ်လား”
“မင်းတို့ အရမ်း လှလာပြီပဲ”
စကားပြောရင်း လျူအန်း သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး ထွက်သွား”
“စူမျိုးနွယ်စုက ခင်ဗျားကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။”
စူချင်းယွဲ့ သူမ၏ ညီမဖြစ်သူကို ဆက်မပြောရန် အကြည့်ဖြင့် တားလိုက်သည်။ လျူအန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ နိမ့်သော်လည်း သူ၏ နောက်က လူများမှာ အလွန် သန်မာကြသည်။
“လျူအန်း ရှင်က ငါ့ကို ပြောဖို့ လာတာဆိုရင် ငါ့ညီမလေးကိုတော့ မခေါ်ပါနဲ့။”
“ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ”
“ငါ ဘာလိုချင်တာလဲ မင်းညီမလေး ပြောတာ မှန်တယ် ငါ့အဖေ သေသွားပြီ။”
“ဒါဆိုရင် ငါ့ဆီ လက်ထပ်လိုက်ပါလား ငါ မင်းကို မတရား မဆက်ဆံပါဘူး။”
“ဒီနေ့ကစပြီး စူမျိုးနွယ်စု အိမ်တော်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အစားအစာအားလုံးကို (၂၀) ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမယ်”
“မင်းရဲ့ ညီမလေးလည်း လျူမိသားစုထဲမှာ မင်းနဲ့အတူ လာနေနိုင်တယ်။”
လျူအန်း စူချင်းယွဲ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ ဒီနေ့ သူမကို အနိုင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
“လျူအန်း ငါက နင်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိခင်လေ”
“အဲဒါတွေကို မပြောပါနဲ့ အဲဒီအဘိုးကြီးကို ဒီမနက်တင် မြေမြှုပ်လိုက်ပြီ”
“မင်းသာ လက်မခံရင် လျူမိသားစုမှာ စူမျိုးနွယ်စုကို အစားအစာ ရောင်းချခွင့် ရှိတယ်။”
“မင်းတို့က စာချုပ်ကို အရင် ချိုးဖောက်တာဆိုတော့ မြို့စားကြီးလည်း ဝင်စွက်ဖက်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး။”
လျူအန်း ပြောရင်း သူ၏ လက်အိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် တွန့်ကျေနေသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“သေချာ ကြည့်စမ်း မင်းတို့ ငါ့မိသားစုထဲ လက်မထပ်ရင် ငွေ တစ်သောင်းတေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ် နောက်ပြီး စာချုပ်ဖျက်သိမ်းမှုအတွက် ဒဏ်ကြေး ငွေ တစ်သိန်းတေး ထပ်ပေးရမယ်”