အခန်း (၉၈) - မြူခိုးများနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူများ၏ တွေ့ဆုံပွဲ?

ကျန်းမုသည် ရရှိလာသော ဆုလာဘ်များကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဆုလာဘ်မှာ ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း သံသရာမှတ် မှာ တစ်သန်း ပိုများနေသည်။ ၎င်းမှာ ဤကမ္ဘာ၏ အဆင့်သည် သိုင်းကမ္ဘာထက် ပိုမြင့်သောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ သူ၌ အဆင့် (၉) မူလကမ္ဘာ လုပ်ပိုင်ခွင့် နှစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ထပ် တစ်ခုသာ ထပ်ရလျှင် အဆင့် (၈) လုပ်ပိုင်ခွင့်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ပါရမီ ကံစမ်းမယ်။"

"ဂုဏ်ယူပါသည်၊ သံသရာဝင်စားသူသည် အမြဲတမ်း အပြာရောင် 'သာလွန်' အဆင့် ပါရမီ - 'ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ' ကို ရရှိပါသည်။"

"ဒင်! အပြာရောင် 'သာလွန်' အဆင့် ပါရမီ - 'ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ' သည် အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ရွှေရောင် 'ဒဏ္ဍာရီ' အဆင့် ပါရမီ - 'ပညာရှိ' အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါသည်။"

ပညာရှိ (ရွှေရောင်) - သင်သည် လူမျိုးနွယ်တိုင်း၏ ပညာရှိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ထိုလူမျိုးနွယ်သည် မကြုံစဖူးသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိပေလိမ့်မည်!

ပြောင်းလဲသွားသော ပါရမီကို ကြည့်ရင်း၊ ဤအရာသည် ထူးခြားသော ကမ္ဘာများတွင် အလွန်အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားရသဖြင့် ကျေနပ်မိသည်။

"ငါ့ကံက ဘာလို့ ဒီလောက်ညံ့နေတာလဲ။ ခရမ်းရောင်အထက် တစ်ခါမှ မပေါက်ဖူးဘူး" ကျန်းမု သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ၏ ကံကောင်းမှုအားလုံးမှာ စနစ်နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းလော။ 'ကံတရား တည်မြဲမှု နိယာမ' အရဆိုလျှင် ကံကောင်းမှုသည် အကြောင်းမဲ့ ပေါ်မလာသလို အကြောင်းမဲ့လည်း ပျောက်မသွားပေ... ထို့ကြောင့် ယခု သူ ကံညံ့နေခြင်းမှာ နောင်တွင် ကံကောင်းမှုများ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲရန်အတွက် ကံကို စုဆောင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်!

【အိမ်ရှင် - ကျန်းမု】

【နယ်ပယ် - အဆင့် ၂ သံသရာဝင်စားသူ】

【ပါရမီ - အတုယူသရုပ်ဖော်ခြင်း (ရွှေရောင်)၊ သိုင်းနတ်ဘုရား (ရွှေရောင်)၊ ပညာရှိ (ရွှေရောင်)】

【နယ်မြေ- တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေ】

【သံသရာမှတ် - ၂,၈၅၀,၀၀၀】

【စနစ်မှတ် - ၁၀၀,၀၀၀】

【စနစ်လုပ်ဆောင်ချက်များ - လုယက်ခြင်း၊ အရာခပ်သိမ်း အဆတစ်ရာ တိုးပွားစေခြင်း၊ အခြားကမ္ဘာမှ ဆင့်ခေါ်ခြင်း၊ ကူးယူခြင်း။】

【စနစ်သုံးသပ်ချက် - လမ်းဘေးရှိ မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် လုံးဝမရှိပါ။ လောကတွင် အတောင့်တင်းဆုံးဖြစ်လာစေရန် သင်၏ခွန်အားကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ပါ!】

သံသရာ နှစ်ကြိမ်လည်ပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားမှာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အဆင့် ၂ သံသရာဝင်စားသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သံသရာဝင်စားသူ တစ်ဦးသည် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတိုင်း ထိုကမ္ဘာမှ ခွန်အားအချို့ကို အမွေဆက်ခံ ရရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

"နှစ်ခေါက်စလုံးက အဆင့်နိမ့်တဲ့ ကမ္ဘာတွေပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်တဲ့ ကမ္ဘာမျိုး ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရမယ်၊ ဒါမှ ငါ့ခွန်အားကို သေချာမြှင့်တင်လို့ ရမှာ" ကျန်းမု လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ရလဒ်တွက်ချက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေရှိ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်သွားသည်။ အကူအညီပေးမည့်သူ ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

မကြာမီ ရှမုန့်ကျောက် ရောက်ရှိလာပြီး - "သခင်ကြီး... ပြန်လာပြီပဲ။ အခု ထမင်းစားမလားဟင်" ဟု မေးသည်။

"အေး... စားမယ်။"

ကျန်းမု ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ခန်းမထဲတွင် ထိုင်၍ စောင့်နေလိုက်သည်။ ထမင်းစားနေစဉ် ရှမုန့်ကျောက်က တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို အစီရင်ခံသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက - "အဲဒါ... သခင်ကြီး၊ မြူခိုးတွေက တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေထဲကို ဝင်တော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကျန်းမု သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ သံသရာလည်ပြီး ဆုလာဘ်တွေ ယူရတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဤကိစ္စကို မေ့သလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သံသရာဝင်စားသူသစ်တိုင်းသည် အခြေချရန် နယ်မြေတစ်ခုကို ရွေးချယ်စောင့်ကြပ်ရသည်။ စောင့်ကြပ်သည်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ၎င်းမှာ မြူခိုးများ၏ တိုက်စားမှုကို ခုခံရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး သုံးရက်မှာ 'အစပြုသူ ကာကွယ်ရေးကာလ' ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက မြူခိုးများကို ခုခံပေးထားသည်။ ထိုကာလ ကုန်ဆုံးပါက မိမိ၏ နယ်မြေကို သံသရာမှတ်များ အသုံးပြု၍ ဒိုင်း တစ်ခု ဖန်တီးကာ ကိုယ်တိုင် ခုခံရမည် ဖြစ်သည်။ မြူခိုးများ တိုက်စားခြင်း ခံရသော နယ်မြေသည် အမှောင်ထုများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မည်သည့်အရာမျှ ရှင်သန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုမြေကို ပြန်လည် သန့်စင်လိုပါက သံသရာမှတ်များကို အစဉ်တစိုက် အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

မြေကို သန့်စင်လိုက်သည်နှင့် ထိုမြေမှာ မိမိ၏ နယ်မြေအဖြစ် တရားဝင် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းမု နယ်မြေရွေးထားသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်ရာ ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"အေး... ငါ သိပြီ။" ကျန်းမု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ရှမုန့်ကျောက်က ကျန်းမုကို အားကိုးတကြီး ကြည့်နေသော်လည်း ပြောချင်သော စကားများကို နောက်ဆုံး၌ ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။ အချိန်မတန်သေးဟု သူမ ခံစားရသည်။ သူမ၏ လက်ရှိ အကျိုးပြုမှုက သံသရာဝင်စားခွင့် ရလောက်အောင် မတန်သေးပေ။ ကျန်းမု၏ မြင့်မားလှသော စိတ်စွမ်းအားက ဤအရာအားလုံးကို ရိပ်မိသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူမတွင် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိနေသေးသည်မှာ ကောင်းပါသည်။

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျန်းမုသည် တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေကို လှည့်လည်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကျောက်ခဲများသာ များပြီး စိမ်းလန်းသော အပင်များ မရှိသလောက်ပင်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံများ ရှိလျှင် လုံလောက်လှပြီ။

သူသည် နယ်မြေ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရှေ့တွင် မြူခိုးအမှောင်ထုကြီး ရှိနေပြီး ထိုမြူခိုးများ မဝင်လာအောင် အထူးဒိုင်းတစ်ခုက တားဆီးထားသည်။ ၎င်းမှာ အစပြုသူ ကာကွယ်ရေးဒိုင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုဒိုင်း၏ စွမ်းအင်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေပြီး နောက်ထပ် တစ်ရက်ဆိုလျှင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"နယ်မြေက ကျယ်လေ... မြူခိုးတွေကို တားဖို့ ပိုပြီး အားစိုက်ရလေပဲ..." ကျန်းမု အကျိုးအမြတ်ကို တွက်ချက်နေမိသည်။

လောလောဆယ်တွင် သူသည် နယ်မြေကို ထပ်မံမချဲ့ထွင်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးသာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နယ်မြေချဲ့ထွင်ခြင်းက အထူးအကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနိုင်သည်၊ မဟုတ်ပါက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက သံသရာဝင်စားသူများကို မြေသန့်စင်ရန် တိုက်တွန်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေကို လေ့လာပြီးနောက် ကျန်းမုသည် သံသရာမှတ်များကို အသုံးပြုကာ ဒိုင်းတစ်ခုကို စတင်သတ်မှတ်လိုက်သည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေမှာ အလွန်ကျယ်သဖြင့် ၎င်းမှာ အတော်ပင် ကုန်ကျစရိတ် များလှသည်။ နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ အစပြုသူဒိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြူခိုးများ စတင်ဝင်ရောက်လာသည်။ ကျန်းမုကလည်း ဒိုင်းကို အချိန်မီ သတ်မှတ်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဒိုင်းအသစ်သည် မြူခိုးများကို ပြန်လည်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။

"တစ်ရက်ကို သံသရာမှတ် တစ်သောင်းတောင် ကုန်တာလား!"

ကျန်းမု မှင်တက်သွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ သံသရာမှတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်တော်ကို အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက သံသရာဝင်စားသူတွေကို မနစ်နာစေပါဘူး။ နယ်မြေကို စောင့်ကြပ်တာက နိယာမကို ကူညီရာရောက်တဲ့အတွက် ဒိုင်းရှိနေသရွေ့ သံသရာမှတ်တွေက အမြဲတမ်း တိုးနေမှာပါ။ တိုးတဲ့ပမာဏက နယ်မြေအကျယ်အဝန်းပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ မြူခိုးတွေကို သန့်စင်လိုက်ရင် နယ်မြေကျယ်လာရုံတင်မကဘဲ အပိုသံသရာမှတ်တွေကိုလည်း ရရှိဦးမှာပါ"

ကျန်းမု သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် သံသရာမှတ် တိုးနှုန်းကို တွက်ချက်ကြည့်ရာ - "လက်ရှိနှုန်းအရဆိုရင် တစ်ရက်ကို သံသရာမှတ် ၁၀,၀၁၀ ရမှာပဲ... အသားတင် ၁၀ မှတ်ပဲ မြတ်တာပေါ့။ နယ်မြေသာ ပိုကျယ်လာရင် ပိုရနိုင်ခြေ ရှိတယ်"

သို့သော် ကျန်းမု၏ နယ်မြေမှာ အလွန်ကျယ်သဖြင့် အသားတင် ၁၀ မှတ်သာ မြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ နယ်မြေအကွက်ငယ်လေးသာ ရထားသော သံသရာဝင်စားသူများအတွက်မူ ဤနည်းဖြင့် သံသရာမှတ် စုဆောင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အမြတ်ကို ထည့်တွက်နေ၍ မရနိုင်ပေ။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် အဓိကမှာ မြေများကို သန့်စင်ခြင်းမှသာ အမှတ်များစွာ ရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြူခိုးကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ကျန်းမု စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းရက်များတွင် သူ၏ နယ်မြေအတွင်း အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေခဲ့သည်။ ပျင်းစရာ မကောင်းဘူးလားဟု မေးစရာ ရှိသည်။

ကောင်းကင်ဘုံကုန်တိုက် တွင် လိုချင်သမျှ အကုန်ရှိသည်။ ဤမူလကမ္ဘာသည် အခြားကမ္ဘာများကို ဆက်တိုက် ကျူးကျော်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုကမ္ဘာများမှ ဖျော်ဖြေရေးပစ္စည်းမျိုးစုံ ကုန်တိုက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ရာ ကျန်းမုအတွက် အနားယူရန် အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။

အားလပ်ချိန်တွင် သူသည် အခြားကမ္ဘာမှ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသေးသည် -

"'စနစ်တစ်ခု၏ ခရီးလမ်း'? စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ..."

ကျန်းမု စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေမိသည်။ ဝတ္ထုများမှတစ်ဆင့် အခြားသော စနစ်များအကြောင်းနှင့် စနစ်၏ အစွမ်းထက်ပုံများကို သူ ပိုမိုနားလည်လာခဲ့သည်။

"စနစ်ရေ... ငါ မင်းကို ချစ်လိုက်တာ!" ကျန်းမု အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရဲ့ယွီမှာမူ ကျောချမ်းသွားသဖြင့် ဤရူးကြောင်ကြောင် အိမ်ရှင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နေလိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျန်းမုသည် ဝိညာဉ်တော်ထံမှ ထူးခြားသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

"သံသရာဝင်စားသူသည် အဆင့် (၉) လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ နောက်တစ်ရက်တွင် ကျင်းပမည့် ထူးခြားသော အစည်းအဝေးတစ်ခုသို့ တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်။ တက်ရောက်လိုပါသလား"

"ထူးခြားတဲ့ အစည်းအဝေး? ဘာအစည်းအဝေးလဲ။ ဘာအတွက် လုပ်တာလဲ" ကျန်းမု နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့် မရှိပါ။ အစည်းအဝေး တက်ရောက်မည့်သူများမှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူများ သာ ဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူများသာ တက်ရောက်ခွင့် ရှိပါသည်"

ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများ လေးနက်သွားသည်။ ဤအစည်းအဝေးမှာ သေချာပေါက် အရေးကြီးပေလိမ့်မည်!

"တက်မယ်!"

"ကောင်းပါပြီ၊ မနက်ဖြန် ဤအချိန်တွင် သံသရာဝင်စားသူကို အစည်းအဝေးခန်းမသို့ ပို့ဆောင်ပေးပါမည်။ ပြ

င်ဆင်ထားပါ" ဝိညာဉ်တော်၏ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။