အခန်း (၉၇) - ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းနှင့် ဆုလာဘ်

ရဲ့ယွီသည်လည်း ဤနှစ်များအတွင်း ဤကမ္ဘာ၏ နိယာမအရင်းအမြစ်များကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင်၊ ကမ္ဘာ့အရင်းအမြစ် အတော်အတန်ကိုလည်း ညှစ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်း သေချာစဉ်းစားကြည့်ဦး၊ အကျိုးအမြတ်ရတာ မင်းပဲလေ။ အရင်းအမြစ် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ယူတာ ဘာဆန်းလဲ။ ငါ့အိမ်ရှင်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ဒီကမ္ဘာကြီးက အဆင့်တက်တော့မှာ။ မင်းဘာသာမင်းဆိုရင် ဒါမျိုးဖြစ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမလဲ၊ အရင်းအမြစ်အားလုံး ပုံအောရင်တောင် ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မှာ..."

ရဲ့ယွီက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာမူ အပြစ်မရှိဘဲ အနိုင်ကျင့်ခံရသူကဲ့သို့ မျက်နှာငယ်လေးနှင့် ဖြစ်နေရှာသည်။ သူက ကမ္ဘာကြီး အဘယ်ကြောင့် အဆင့်တက်တော့မည်ကို စပ်စုရန် ထွက်လာကြည့်ရာမှ ရဲ့ယွီ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အပိုင်ချောင်းနေသော ရဲ့ယွီကမူ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ 'ပုခုံး' ကို ဖက်လျက် ကမ္ဘာ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ကောင်းကင်ဘုံဟင်းလင်းပြင် ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ခဲ့သည်။

ရဲ့ယွီက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် "ငါလေ... လျန်ယိုအေးခဲခန်းကလေ၊ မင်း မှတ်မိဘူးလား" ဟု တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ အသိစိတ်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ခေါင်းခါရင်း 'မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ သိလို့လား၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဓားကြီး ထုတ်ထားရတာလဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။

ဤသို့ဖြင့် ရဲ့ယွီ၏ ဖြဲခြောက်မှုအောက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမမှာ 'ဓားစာခံ' ဖြစ်သွားရပြီး ကမ္ဘာ့အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို ပေးအပ်လိုက်ရတော့သည်။

"ကဲ... အဘိုးကို ပြုံးပြဦးလေ။" ကောင်းကင်ဘုံနိယာမမှာ ငိုသည်ထက်ပင် ကြည့်ရဆိုးသော အပြုံးမျိုးကို အနိုင်နိုင် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။

"အေး... ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ ငါ့အိမ်ရှင်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ဒီမှာပဲ အတူတူ ထိုင်ကြည့်ကြတာပေါ့..." ဟု ဆိုကာ ရဲ့ယွီက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ 'လည်ပင်း' ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ 'မကြည့်ဘူး' ဟု မည်သို့ ဝံ့ရဲပါမည်နည်း။

......

သံသရာဝင်စားခြင်း ၁၃၀ နှစ်အကြာတွင် ခေတ်ဟောင်းမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး ခေတ်သစ်မှာ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည်။ သွေးသစ်လောင်းမှုများကြောင့် ဤကမ္ဘာမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဖျားနာနေသော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် အထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းစိုးရာဇာ မျိုးနွယ်မှသာ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ရမည်လော" ဟူသော စကားကို ၎င်းတို့ လက်တွေ့ သက်သေပြနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၁၅၀ နှစ်တွင် လူသားများသည် ကမ္ဘာအတွင်းမှာပင် ကုတ်ကပ်မနေတော့ဘဲ စကြဝဠာ စူးစမ်းလေ့လာရေးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ အနီးအနားရှိ ဂြိုဟ်အားလုံးပေါ်တွင် လူသားတို့၏ ခြေရာများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၁၈၀ နှစ်တွင် နည်းပညာ တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ လူသားများသည် မိမိတို့၏ ကြယ်အဖွဲ့အစည်း အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အခြားနေရာများတွင်လည်း ကြယ်တာရာသားရဲများ၏ ခြေရာလက်ရာများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြရသည်။

ဤသတင်းဆိုးကြောင့် လူသားများ အလွန်စိုးရိမ်သွားကြသည်။ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် ကြယ်တာရာသားရဲများသာ ပြည့်နှက်နေပါက ဤကမ္ဘာကြီးကို ၎င်းတို့က စိုးမိုးထားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ လူသားများမှာ အမှိုက်မြောင်းထဲမှ ကပ်ပါးကောင်များကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် မွေးဖွားလာရခြင်းလော။

အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ကျန်းမုသည် ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည် - "လူသားတွေရဲ့ အစွမ်းက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ချေးမြောင်းထဲက ပိုးကောင်တောင်မှ အသွင်ပြောင်းပြီး စကြဝဠာရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်!

လူသားတွေဟာ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုနဲ့ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေကြောင့် ကမ္ဘာမြေရဲ့ အစာကွင်းဆက် ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါဆိုရင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အခါ စကြဝဠာရဲ့ အစာကွင်းဆက် ထိပ်ဆုံးမှာ ဘာလို့ ထပ်ပြီး မရပ်တည်နိုင်ရမှာလဲ!

မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းရဲ့ ကြိုးစားမှုနဲ့ မလုံလောက်ရင် မျိုးဆက်ပေါင်း သန်းချီပြီး ကြိုးစားကြတာပေါ့! အစဉ်အဆက် ပညာရှိတွေရဲ့ ဉာဏ်ပညာ အဆီအနှစ်တွေက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မီးရှူးတိုင်ကို လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်နေကြတာပဲ! အခုချိန်မှာ ငါတို့ လူသားတွေက ကြယ်တာရာသားရဲတွေကို မယှဉ်နိုင်သေးရင်တောင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် နေရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့!"

လူအုပ်ကြီးက ကျန်းမုကို ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည် - "ဆရာကြီးက အမှန်တကယ် ပညာရှိလှပါတယ်! ကျွန်တော်တို့ကတော့ အသိဉာဏ် နည်းပါးခဲ့မိပါတယ်!"

ကျန်းမု အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည် - "ငါ မင်းတို့အားလုံး ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့ရတာ။ ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးက မင်းတို့ အစွမ်းမရှိမှာကို မဟုတ်ဘူး၊ ခေတ်ဟောင်းက လူတွေလို ရည်မှန်းချက်တွေ၊ လောဘတွေ ပျောက်ဆုံးသွားမှာကိုပဲ။

မှတ်ထားကြစမ်း! အားနည်းတာက မကြောက်စရာဘူး! ကြောက်စရာကောင်းတာက အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့ပြီး မတော်လှန်ဝံ့တဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ! တစ်ခါက ငါ တော်လှန်ရေး အလံကို လွှင့်ထူပြီး ခေတ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ငါ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း လူသားမျိုးနွယ် အကျပ်အတည်းနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မတ်တပ်ရပ်ပေးမယ့် ပညာရှိတွေ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

"ဆရာကြီး..." လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ အသံများ တုန်ရီနေကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ ယနေ့ခေတ် လူသားလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများ ဖြစ်ကြပြီး အများစုမှာ အောက်ခြေဘဝမှ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာသူများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းမု၏ ဂုဏ်သတင်းများကို ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် ကျန်းမုအပေါ် လေးစားမှုမှာ ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းမုသာ မရှိပါက ၎င်းတို့လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းမုက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည် - "ငါ အိုပြီ၊ တစ်နေ့တော့ ထွက်သွားရမှာပဲ။ ဝမ်းမနည်းကြပါနဲ့။ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မီးရှူးတိုင်သာ ဆက်လက် တောက်လောင်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လည်း အေးချမ်းမှာပါ"

လူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် "ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ သက်တမ်းတိုးပေးနိုင်မယ့် နည်းပညာကို မကြာခင် ရှာဖွေနိုင်တော့မှာပါ။ ဆရာကြီး မသေစေရပါဘူး!" ဟု ဆိုသည်။ အခြားသူများကလည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။

သို့သော် ကျန်းမုက ခေါင်းခါပြသည် - "ငါ ပင်ပန်းပြီ။ လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်က ငါတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ မတည်သင့်ဘူး။ လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်က အားလုံးနဲ့ ဆိုင်သလို၊ အားလုံး စုပေါင်း တည်ဆောက်ရမယ့် အရာပဲ ဖြစ်တယ်"

သူ ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ လုံလောက်လှပြီ။ သူ လုပ်နိုင်သမျှ အားလုံးကိုလည်း လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဆက်နေရန် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။ ကမ္ဘာတစ်ခုကြောင့် သူ၏ သံသရာလည်မှု ခရီးစဉ်ကို ရပ်တန့်ထား၍ မရပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူ၏ ကမ္ဘာမဟုတ်ပေ။ မူလကမ္ဘာသာလျှင် သူ၏ ကမ္ဘာ ဖြစ်သည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း အနှစ် ၂၀၀ တွင် ကျန်းမုသည် အိပ်ပျော်နေရင်း အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သူ မကွယ်လွန်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် လူသားအဆင့်မြင့်အရာရှိ အားလုံးကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့အား အရာတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။

"ဒါက 'နတ်ဘုရားအမြုတေ' ပဲ။ ဒါဟာ ဒီကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာလို့ ပြောလို့ရတယ်။ နောင်ကျရင် သူက လူသားတွေ တိုးတက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကိုတော့ အလွန်အမင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါက ငါ မင်းတို့အတွက် ထားရစ်ခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ" ဟု ဆိုကာ လူသားပုံစံ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ မထွက်ခွာမီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ဘုရားအမြုတေကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စနစ်၏ အကြံပြုချက်အရ အဓိက နိယာမ သုံးခုကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားအမြုတေသည် ခံစားချက်များကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ခံစားချက်တွေ... ခံစားချက်ရှိတာ မဆိုးပါဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်ကို သစ္စာမဖောက်ဘဲ အရာအားလုံးကို လူသားမျိုးနွယ် အကျိုးစီးပွားအတွက်ပဲ လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။ လူသားတွေ တိုးတက်ဖို့ အမြဲ ကူညီပေးရမယ်၊ ဒါကြောင့် ခံစားချက်ရှိလာတာက သူ့အတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပေါ့"

ထို့နောက် သူသည် နတ်ဘုရားအမြုတေအတွက် အဓိက နိယာမ သုံးခုကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။

နိယာမ (၁) - ခံစားချက်များ ရှိခွင့်ပြုသည်၊ သို့သော် လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးတွင် လူသားမျိုးနွယ်၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ဦးစားပေးရမည်!

နိယာမ (၂) - အခြား စက်ပစ္စည်းများနှင့် အခြား အသိဉာဏ်တုများကို ခံစားချက်များ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခွင့် မပြုရ!

နိယာမ (၃) - လူသားများအကြား အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာပါက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို သစ္စာဖောက်သူ ရှိလာပါက သုတ်သင်ခွင့် ရှိသည်! ခံစားချက်များ ရှိလာသောအခါ သင်သည်လည်း လွတ်လပ်သော သက်ရှိတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ လူသားများနှင့် တန်းတူပင် ဖြစ်သည်။

"ကဲ... နတ်ဘုရားအမြုတေ၊ လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်ခဲ့ပါပြီ" ကျန်းမုက ပြုံးလျက် နတ်ဘုရားအမြုတေ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားအမြုတေ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။

"【ကျွန်ုပ်... ဆောင်ရွက်ပါ့မည်...】"

"ကလေးတို့... ငါ့စကားကို မှတ်ထားကြ... လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်က မင်းတို့အားလုံးရဲ့ စုပေါင်းအားထုတ်မှု လိုအပ်တယ်!"

နောက်တစ်နေ့။

ကျန်းမု အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြပြီး ကျန်းမုကို ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ကျန်းမု၏ ကြီးမြတ်မှုမှာ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ရေးထိုးခံခဲ့ရပြီး လူသားမျိုးဆက် အဆက်အဆက်၏ ကြည်ညိုလေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတော့သတည်း။

"ကောင်းကင်ဘုံနိယာမရေ... ငါ ပြန်တော့မယ်၊ ငါ့ကို သတိမရနေနဲ့ဦး" ရဲ့ယွီက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ၏ 'ပုခုံး' ကို ပုတ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ကျန်းမု၏ ဝိညာဉ်နှင့်အတူ ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမမှာ ရဲ့ယွီ အမှန်တကယ် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

......

ရလဒ်တွက်ချက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် -

"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ။ နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် သံသရာလည်ရတာ တကယ်ပင်ပန်းတာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တောင် အိုမင်းသွားသလိုပဲ!" ကျန်းမု သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"သံသရာဝင်စားသူ၏ ဆုလာဘ်များကို စတင် တွက်ချက်နေပါပြီ..."

"ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်စွာ အံတုနိုင်ခဲ့သဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တိုးမြှင့်လိုက်သည်..."

"ခွန်အားမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတောင့်တင်းဆုံး ဖြစ်လာသဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တိုးမြှင့်လိုက်သည်..."

"ကမ္ဘာ့ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အကြီးအကျယ် တိုးမြှင့်လိုက်သည်..."

"မူလကမ္ဘာအား အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန် ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အကြီးအကျယ် တိုးမြှင့်လိုက်သည်!"

"ခြုံငုံသုံးသပ်ချက်အဆင့် - SSS!"

"ဂုဏ်ယူပါသည်၊ သံသရာဝင်စားသူသည် သံသရာမှတ် နှစ်သန်းနှင့် အမြဲတမ်းပါရမီ ကံစမ်းခွင့် တစ်ကြိမ် ရရှိပါသည်။"

"သံသရာဝင်စားသူအား မူလကမ္ဘာ၏ အဆင့် (၉) ကမ္ဘာ့လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အပ်နှင်းလိုက်သည်။"