အခန်း (၉၁) - တော်လှန်ပုန်ကန်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

ကျန်းမုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပထမဦးစွာ သူသည် လက်ရှိနေထိုင်ရာ 'ချင်းမြို့တော်' ကို လျှို့ဝှက်ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် ဘေးဒုက္ခအတွက် နတ်ဘုရားအမြုတေ ကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ ခရီးစဉ်ကို ပြောင်းလဲပစ်ကာ ၎င်းတို့ကို အခြားသော နိမ့်ကျသူများနေထိုင်သည့် မြို့များသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်စွာ အံတုနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ ဤကမ္ဘာ၌ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရန် သူ ပြင်ဆင်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တွေ့ဆုံရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျန်းမု၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဏုကြည့်ဥမင် တစ်ခုမှတစ်ဆင့် မြေအောက်ခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် လူပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ စုဝေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးများ စွပ်ထားကြပြီး အခြားသူများကို အလွန်အမင်း သတိထားကာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည် - "မြေခွေးအိုကြီးတွေက ဒီလိုနည်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ် ထင်နေကြတာလား။"

"မင်းတို့ရဲ့ အချက်အလက်အားလုံးက နတ်ဘုရားအမြုတေထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ပြီးသားပဲ။ မင်းတို့ ပလတ်စတစ်ဆာဂျရီ လုပ်ထားပါစေ၊ လိင်ပြောင်းထားပါစေ... နတ်ဘုရားအမြုတေက အကုန်သိနိုင်တယ်လေ။"

"ဟဲဟဲ... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာညချမ်းပါ!"

ကျန်းမုသည် မျက်နှာဖုံး စွပ်မထားပေ။ သူ့အတွက် ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်မှာ သူ၏ ပိုင်နက်အတွင်းသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရာ၊ နောင်တွင် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ 'သေခြင်း' သာ ဖြစ်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ကျန်းမုသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် စကားစလာသည် - "ဒီမျိုးရိုးဗီဇ ကျင့်စဉ်က မင်းလက်ထဲကလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းနောက်ကွယ်မှာ တခြားသူရှိသေးလား။"

"သေချာတာပေါ့၊ ငါ့လက်ထဲကပဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်လာကြတယ်ဆိုတော့ ကျင့်စဉ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အခန်းတွေကို ရဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာ မဟုတ်လား" ကျန်းမု၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအတွက်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ဘာလဲ။"

"ငါ့တောင်းဆိုချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်... ငါ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်ချင်တယ်..."

"..."

အောက်တွင်ရှိနေသူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ စကားအိုင်သွားကြတော့သည်။ ဘုရားရေ... စိတ်ကူးယဉ် အလွန်ယဉ်တတ်တဲ့လူကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

"ဟဲဟဲ... ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဘုရင် လုပ်မယ် ဟုတ်လား။ မင်း အရှိတရားကို မမြင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်မင်း အင်အားအရမ်းကြီးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ကျင့်စဉ်က အံ့ဩစရာကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးနိုင်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး။"

သူတို့က ကျန်းမုကို အရူးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်သွားကြပြီး ဤနေရာသို့ လာခဲ့မိသည်ကိုပင် နောင်တရနေကြသည်။

"မလောပါနဲ့ဦး။ ခရီးတစ်ခုကို တစ်လှမ်းချင်း သွားရသလို၊ စိုးမိုးမှုဆိုတာလည်း တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ဒီကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို ဘယ်လိုမြင်ကြလဲ" ကျန်းမုက စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် စတင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုမြင်ရမှာလဲ။ လူမှုအဆင့်အတန်းဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်လိုပဲ၊ မွေးကတည်းက ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပြီးသား။ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်က ထူးခြားနေလို့သာ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲဖို့ မျှော်လင့်ချက်လေး မြင်ရလို့ ငါတို့ ဒီကို လာခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်စကားတွေကို ဘယ်သူက လာနားထောင်နေမှာလဲ!" ဟု တစ်ဦးက မထေမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်။ လူမှုအဆင့်အတန်းက ပြစ်ဒဏ်လိုပဲ၊ မွေးဖွားမှုက ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းတို့အမြင်မှာ ငါက နိမ့်ကျတဲ့သူလား၊ အထက်တန်းလွှာလား" ကျန်းမုသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချို့က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မျိုးရိုးဗီဇ စစ်ဆေးစက်ကို ထုတ်ကာ ကျန်းမုကို စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။

တီ... တီ..."မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေး ၁၀၀%... နိမ့်ကျတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ လုံးဝမရှိပါ!"

"ဘာ!"

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ!"

ဘေးကလူများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် စက်ပျက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြသည်။ ထိုသူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တီ... တီ..."မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေး ၂၃%... နိမ့်ကျတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အချိုးအစား အလွန်များပြားနေပါသည်!"

ဤတွင်မှ အားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြတော့သည်။ လေထုအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို တစ်စုံတစ်ဦးက ချိုးဖျက်လိုက်သည် - "ဒါက မျိုးရိုးဗီဇ ကျင့်စဉ်ရဲ့ အာနိသင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက တကယ့် ထိပ်တန်းမိသားစုတစ်ခုကလား။"

ကျန်းမုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆိုသည် - "သေချာတာပေါ့၊ ဒါ ကျင့်စဉ်ရဲ့ အာနိသင်ပဲ။ ငါက ထိပ်တန်းမိသားစုက မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ အထင်သေးနေကြတဲ့ နိမ့်ကျသူတစ်ယောက်ပဲ။"

"နိမ့်ကျသူတစ်ယောက် ဟုတ်လား!"

လူအုပ်ကြီးမှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ ဤအရာမှာ သဘာဝတရားနှင့် ဆန့်ကျင်နေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကမ္ဘာ့အမြင်မှာ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လေထုက အတော်အတန် အဆင်ပြေသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်းမုက ဆက်လက် ဟောပြောတော့သည် - "ငါ မွေးကတည်းက ဒီကမ္ဘာကြီးကို အသေအချာ မြင်ခဲ့ရတယ်။ မတရားမှု! မတရားမှု! ပြီးတော့ တကယ့်ကို မတရားမှုပဲ! ဘာလို့ ငါတို့ကို တခြားသူတွေက အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားရမှာလဲ။ ဘာလို့ မွေးဖွားမှုက ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ရမှာလဲ။ ဘာလို့ အထက်တန်းလွှာက အရင်းအမြစ်ကောင်းတွေကို ခံစားနေပြီး၊ ငါတို့ နိမ့်ကျသူတွေကတော့ မရှိမခဏနဲ့ ရှင်သန်နေရမှာလဲ။

ဒါတွေအားလုံးရဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းက 'အာဏာ' ပဲ! ငါတို့ နိမ့်ကျသူတွေမှာ တိုးတက်ဖို့ လမ်းစမရှိဘူး! ငါတို့က အမြဲတမ်း အမြတ်ထုတ်ခံနေရတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေပဲ! ဒါပေမဲ့... နိမ့်ကျသူတွေပဲ အမြတ်ထုတ်ခံနေရတာလား။ မင်းတို့လည်း ပိုမြင့်တဲ့ မိသားစုတွေဆီက အမြဲ အမြတ်ထုတ်ခံနေရတာပဲ မဟုတ်လား။"

ကျန်းမုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း ငြိမ်ကျနေပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြသည်။ ကျန်းမု ပြောသည့်အတိုင်းပင်၊ အထက်တန်းလွှာ ဖြစ်နေပါစေ... ၎င်းတို့ထက် ပိုမြင့်သော အဆင့်ရှိသူများထံမှ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံနေရစမြဲပင်။

၎င်းတို့၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းမု၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြုံးချင်သွားသော်လည်း အမြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ အဆင့်အတန်း နိမ့်ပါးသော မိသားစုများမှ ဖြစ်ကာ အမြဲတစေ အဖိနှိပ်ခံနေရသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူက သေချာရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုမှသာ ထိုသူများသည် သူ၏အဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကမ္ဘာကြီးကို သူနှင့်အတူ ဖြိုချကြပေလိမ့်မည်။

"မျိုးရိုးဗီဇ ကျင့်စဉ်က အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်။ ငါ အခု မင်းတို့ကို ပေးလိုက်ရင်တောင် မင်းတို့ ဒီရတနာကို ကာကွယ်နိုင်မှာလား။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ စနစ်က မပြောင်းလဲဘူးဆိုရင် မင်းတို့ ဆက်ပြီး အမြတ်ထုတ်ခံနေရဦးမှာပဲ! ရတနာရှိတဲ့သူက အပြစ်ရှိတဲ့သူပဲ မဟုတ်လား။

မင်းတို့ထက် မြင့်တဲ့မိသားစုတွေက မင်းတို့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှုကို သိသွားတဲ့အခါ မင်းတို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ်လို့ အာမခံနိုင်လား။ ပေါက်ကြားသွားတာနဲ့ မင်းတို့ဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ အမြတ်ထုတ်မှုတွေနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်! ဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဖြိုချချင်တာ! ဒါကြောင့်ပဲ ငါ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်ချင်တာ!"

လူအုပ်ကြီး ငြိမ်ကျသွားသည်။ အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျန်းမု ပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်မှာ မကြာပေ။ မျိုးရိုးဗီဇ ပြည့်စုံလာမှုနှုန်းက သေချာပေါက် အထက်လူကြီးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ သိသွားသည်နှင့် ၎င်းတို့ဘဝမှာ ငရဲကျတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလို့ နိမ့်ကျသူတွေကို မစည်းရုံးဘဲ ငါတို့ကို လာရှာရတာလဲ" ဟု တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမုက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည် - "ဒီကမ္ဘာကြီးက ဖျားနာနေပေမဲ့၊ အချို့လူတွေက တကယ်ကို နိမ့်ကျနေကြတယ်။ သူတို့က ဒူးထောက်နေရတာ ကြာလွန်းလို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လူသားမှန်းတောင် မေ့နေကြပြီ။ ငါ သူတို့ကို အစွမ်းတွေ၊ လက်နက်တွေ ပေးရင်တောင် သူတို့ တော်လှန်ဖို့ ဝံ့ရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူတို့က ချေးမြောင်းထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ကပ်တွယ်ရှင်သန်နေမယ့်သူတွေပဲ။ ဒါတွေကို ငါက 'အောက်တန်းစား' လို့ သတ်မှတ်တယ်။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ တော်လှန်လိုစိတ် ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က ကယ်တင်ဖို့ ထိုက်တန်ပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ သူတို့ကို မရွေးဘဲ မင်းတို့ကို ရွေးလိုက်တာ။ အမြတ်ထုတ်ခံနေရတဲ့သူတွေ အနေနဲ့ မင်းတို့မှာ ရည်မှန်းချက်နဲ့ လောဘ ရှိနေသေးတယ်လေ။"

"မင်းပြောတာ ယုတ္တိရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါလေးနဲ့တင် ကမ္ဘာကြီးကို ဖြိုချဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းပညာမရှိရင် မင်းပြောတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ ရယ်စရာပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ပါဝင်စေချင်ရင် ငါတို့ကို ယုံကြည်လာအောင် အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းပညာကို အရင်ပြပါ။ အဲဒီအခါမှ ငါတို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လောင်းကြေးထပ်ဝံ့မှာ။ မင်းမှာ... ရှိလား။"

အခြားသူများကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံကြသည်။ ခွန်အား မရှိလျှင် ပြောသမျှမှာ အပိုသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းမုက ပြုံးလိုက်သည် - "နည်းပညာ ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့ အစွမ်းကို ပြပေးရမှာပေါ့!"

"နတ်ဘုရားအမြုတေ... တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာရှိတဲ့ ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်စင် အားလုံးကို ငါ့အတွက် ထိန်းချုပ်လိုက်စမ်း။ ငါ မီးရှူးမီးပန်း အလှပြပွဲတစ်ခု လုပ်ချင်လို့!"

"【လက်ခံရရှိပါပြီ! ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်ခွင့်ကို စတင်ကျူးကျော်နေပါသည်... ကျူးကျော်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... သုံးစက္ကန့်အတွင်း ဒုံးကျည်များ စတင်ပစ်လွှတ်ပါတော့မည်!】"

"အားလုံးပဲ... ရောက်ရှိလာတော့မယ့် ကမ္ဘာသစ်ရဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ကြည့်လိုက်ကြစမ်း!"

ကျန်းမု လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် စခရင်များစွာ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်မှောက်မှာပင် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ဒုံးကျည်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်ကြပြီး၊ ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိကာ ပေါက်ကွဲကုန်ကြတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ လူများမှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နိမ့်ကျသူများမှာမူ အထက်တန်းလွှာများက ၎င်းတို့ကို ဒုံးကျည်ဖြင့် အမြစ်ဖြတ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးမှ ထိုဒုံးကျည်များမှာ ကောင်းကင်တွင်သာ အချင်းချင်းတိုက်မိ၍ ပျက်စီးသွားကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကမ္ဘာ့အဆင့် မီးရှူးမီးပန်းပွဲတော်ကြီးဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြတော့သည်။

မြေအောက်ခန်းအတွင်းမှာမူ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း စခရင်ပေါ်ရှိ 'မီးရှူးမီးပန်းများ' ကို ကြည့်ကာ လူတိုင်း မှင်တက်နေကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော နည်းပညာမျိုးပါနည်း! လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ဒုံးကျည်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည် ဟုတ်လား!

"ဘယ်လိုလဲ? ကျေနပ်ကြရဲ့လား"

ကျန်းမု အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ တုန်ခါသံများနှင့် ကောင်းကင်မှ မီးရှူးမီးပန်းများကြားတွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်နေရပါတော့သည်။