အခန်း (၉) - ကပ်ဘေးကြီး

ရှည်လျားလှသော စောင့်ဆိုင်းမှုနှင့်အတူ ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အမဲလိုက်ထွက်သွားကြသော လူသားများသည်လည်း စခန်းဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

ညစာ စားသုံးပြီးနောက် လီဇီမုသည် ကျောက်တုံးအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ခေါင်းဆောင်ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လီဇီမုလည်း အခက်တွေ့သွားခဲ့ရသည်။ သူ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ပြောဆိုရပါ့မလဲ...

ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး သူသည် ကျောက်တုံးများကို ညွှန်ပြကာ လက်ဟန်ခြေဟန်များကိုသာ စတင်လုပ်ဆောင်ရတော့သည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ခေါင်းဆောင်သည် လီဇီမု အဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်နေသော လက်ဟန်ခြေဟန်များကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်က နားမလည်သည်ကို မြင်သောအခါ လီဇီမု ပိုမို၍ အားစိုက်ကာ လက်ဟန်ပြတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီးမှသာ အခြားပြိုင်ဘက်သည် သူ၏ ယေဘုယျအဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုကျောက်တုံးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဝါဆပ်ဂျီဒီ..."

ခေါင်းဆောင်သည် အုန်းအုန်းကျက်ကျက် အသံကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူသားအားလုံးသည် စုဝေးရန်အတွက် အလောတကြီး ပြေးလွှားရောက်ရှိလာကြသည်။

မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးတွင် လူဦးရေ နှစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စုဝေးလိုက်သည့် မြင်ကွင်းမှာ အတော်လေး ခန့်ညားလှပေသည်။

"ဝါဆဒါဖ်... (စုဝေးကြ။)"

"ဆဒ်ဖို... (ဒီပစ္စည်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှတ်သားထားကြ။)"

ခေါင်းဆောင်သည် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် လူသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနိုင်ရန်အတွက် ထိုကျောက်တုံးများကို ပတ်လည် လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ လီဇီမု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။ အလုပ်တစ်ခုတော့ အထမြောက်သွားခဲ့ချေပြီ။ ယခုအခါတွင်မူ ဤလူသားအုပ်စုက ထုံးကျောက်နှင့် သံသတ္တုရိုင်းများကို လုံလောက်အောင် စုဆောင်းနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်အပေါ်၌သာ မူတည်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် -

အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သော လီဇီမုသည် ပြင်ပမှ ဆူညံသံများကြောင့် လန့်နိုးသွားခဲ့ရသည်။

သူ အိမ်ပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်အမျှ လူသားအမြောက်အမြား ပါဝင်သော အင်အားကြီးမားလှသည့် အဖွဲ့ကြီးတစ်ခု မျိုးနွယ်စုစခန်းမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာ... ဒီလောက်အထိတောင် အင်အားသုံးတာလား..."

လီဇီမု အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အများဆုံး လူ တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့်သာ ထွက်ခွာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူတစ်ထောင်ကျော်ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူတစ်ထောင်မှာမူ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ခေါင်းဆောင်က စခန်း၌ ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လူငယ်အင်အား ရာဂဏန်းခန့်ကိုလည်း စခန်းကို စောင့်ရှောက်ရန် ချန်ထားခဲ့သေးသည်။

လီဇီမုသည် လူသားများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်း မည်မျှအထိ ကြီးမားကြောင်းကို ထပ်မံ၍ အမြင်သစ် ရရှိသွားခဲ့ပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတာပဲ။ အစတုန်းကတော့ ပစ္စည်းတွေအကုန် စုဆောင်းမိဖို့ လပေါင်းများစွာ ကြာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ အခုပုံစံအတိုင်းဆိုရင်တော့ တစ်ပတ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပတ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်သွားလိမ့်မယ်"

လီဇီမု တွေးတောလိုက်သည်၊ ၎င်းတို့က ယခုမျှအထိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြကတည်းက သူသည်လည်း မိမိ၏ အသိပညာအားလုံးကို အသုံးချ၍ ဤမျိုးနွယ်စုကို အစွမ်းကုန် တပ်ဆင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လနှစ်လ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ဤကာလအတွင်း အနီးကပ် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းဖြင့် လီဇီမုသည် ဤလူသားမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လုံးဝဥဿုံ သဟဇာတဖြစ်အောင် ဝင်ဆံ့သွားခဲ့သည်။

နှစ်လတာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုပြီးနောက်တွင်မူ မျိုးနွယ်စုစခန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဘိလပ်မြေဖြင့် လောင်းထည့်ထားသော မြင့်မားလှသည့် တံတိုင်းကြီးများ ဝန်းရံ တည်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူသားများ၏ အိမ်များကိုလည်း လီဇီမုက ပြန်လည်ပုံစံထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ခိုင်ခံ့လှသော ကျောက်အိမ်များအဖြစ် ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။

အိမ်တွင်း၌လည်း မီးလင်းဖိုများကို ထည့်သွင်းပုံစံထုတ်ပေးခဲ့သဖြင့် လူသားများအနေဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် အိမ်တွင်း၌ နွေးထွေးစွာ နေထိုင်နိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကြီးမားလှသော ကောက်ပဲသီးနှံကျီကြီးတစ်ခုကိုလည်း ဆောက်လုပ်ခဲ့သေးသည်။

အချိန်ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် လီဇီမုသည် ဤမျှသာ ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အခြားအရာများကိုမူ နောင်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့်သာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်းတွင် သူသည် လက်ရှိလူသားများ၏ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုတွင် ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကိုလည်း သတိပြုမိခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့အား ခေတ်သစ်ဘာသာစကားကို သင်ကြားပေးသင့်သလားဟု တွေးတောမိခဲ့သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူသည် ဘာသာစကားပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ အများဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ရိုးရှင်းပြီး နားလည်လွယ်သော ဆက်သွယ်ရေးစကားအချို့ကိုသာ အစွမ်းကုန် သင်ကြားပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

......

ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်၏ ပြင်ပ၌ -

ကျန်းဖန်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ကြည့်ကာ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။ ဤအရာသည် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လမ်းညွှန်ခဲ့သည်ထက် များစွာ ပိုမိုလျင်မြန်လှပေသည်။

စကားပုံအတိုင်းပင် လူတိုင်း၌ မိမိတို့ ကျွမ်းကျင်ရာ ကဏ္ဍသီးသန့် ရှိကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မူ ဆောက်လုပ်ရေးဆိုင်ရာ အသိပညာများကို နားလည်သည်မဟုတ်ပေ။

【ဒင်။ အိမ်ရှင်... ယခုအခါ ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်၏ အချိန်စီးဆင်းမှုကို စတင်အရှိန်မြှင့်နိုင်ပါပြီု】

ရဲယွီက သတိပေးလိုက်သည်။

လီဇီမု၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လူသားမျိုးနွယ်သည် ကျရောက်လာတော့မည့် ကပ်ဘေးကို သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

ကနဦးကျရောက်မည့် ကပ်ဘေးများသည် သေချာပေါက် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ ယဉ်ကျေးမှုသည် နောင်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားခဲ့လျှင် ကပ်ဘေးများသည် ယခုထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းဖန်လည်း အချိန်အခါကောင်း ရောက်ရှိလာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်းတွင် သူသည် ဖန်ဆင်းခြင်းအမှတ် အမြောက်အမြားကိုလည်း အစဉ်မပြတ် ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နှစ်တစ်ရာ အရှိန်မြှင့်တင်ရန်အတွက် လုံလောက်သည့်အပြင် ပိုလျှံမှုအချို့ပင် ရှိနေသေးသည်။

"ယဉ်ကျေးမှု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်မယ်။ အချိန်က... နှစ်တစ်ရာ။"

ကျန်းဖန်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းအမှတ် အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်နှင့်အမျှ ကြီးမားလှသော ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းပကားသည် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တော့သည်။

ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်သည် အချိန်၏ ရေစီးကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။ ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ သက်ရှိအားလုံးမှာမူ ဤအရာကို သဘာဝကျကျပင် လုံးဝ အာရုံခံမိခြင်း မရှိကြပေ။

"ရောက်လာပြီပဲ။"

ကျန်းဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ကပ်ဘေးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်၌ -

"ဟင်..."

လီဇီမု၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်မလုံခြုံမှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ထက်သန်စွာ နိုးထလာခဲ့သည်။

သူ ချက်ချင်းပင် အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ပြင်ပကမ္ဘာ၌ လေမုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ လေပြင်းများ တရကြမ်း တိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီး သစ်ပင်ကြီးများသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးနေခဲ့ကြသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လီဇီမု၏ မျက်နှာ အလွန် ညှိုးငယ်သွားခဲ့ရသည်။ စောစောကတင် ကြည်လင်နေခဲ့သော ကောင်းကင်ကြီးသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မည်းမှောင်လှသော မိုးတိမ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိချေ။

ယခုအချိန်တွင် အချိန်အရှိန်မြှင့်တင်မှုအောက်၌ သူ ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မျိုးနွယ်စုသည် မကြုံစဖူးသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုခေတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်၏ ဦးရေသည်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဆယ်နှစ်အတွင်း လူဦးရေသည် နှစ်ထောင်ခန့်မှ တစ်သောင်းအထိ တိုးပွားလာခဲ့ချေပြီ။

"တော်သေးတာပေါ့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက စိတ်မလုံခြုံလို့ မြေအောက်လှိုဏ်ဂူတစ်ခု ဆောက်ထားခဲ့မိလို့"

လီဇီမု မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"စုဝေးကြ။"

လီဇီမု အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအသံကို ကြားရသောအခါ လူသားများသည်လည်း အလောတကြီး ပြေးလွှားရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆယ်နှစ်တာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုပြီးနောက်တွင်မူ လူသားများသည် လီဇီမု ပြောဆိုသမျှကို အတော်အတန် နားလည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအမိန့်ပေးသံများသည်လည်း သူ ပုံမှန်အော်ဟစ်လေ့ရှိသော ရိုးရှင်းသည့် ညွှန်ကြားချက်များသာ ဖြစ်သည်။

"လူတိုင်း မြေအောက်လှိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်ကြ။"

"ရိက္ခာတွေ ယူခဲ့ကြ။ အခင်းအကျင်းတွေ ယူခဲ့ကြ။"

"စနစ်တကျ ရွှေ့ပြောင်းကြ။"

လီဇီမု၏ စကားလုံးများမှာ တိုတောင်းပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပေသည်။ လူသားများသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် နားလည်ကြသည်။ လူသားများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ၏ သြဇာတိက္ကမမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် ကြီးမားနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းဆောင်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ချေပြီ။

အင်အားကြီးမားလှသော လူသားများသည် လီဇီမု၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် မြေအောက်လှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စနစ်တကျ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

တစ်နာရီပြည့်အောင် အချိန်ပေးခဲ့ရပြီးနောက်တွင်မှ လူတိုင်းသည် မြေအောက်လှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ နောက်ဆုံး၌ လုံးဝဥဿုံ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အချိန်အနည်းငယ်ကို အသုံးချကာ လီဇီမု ပြင်ပသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားလှသော ဆီးနှင်းများ တရကြမ်း ကျဆင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အပူချိန်မှာလည်း အဆမတန် ထိုးဆင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ မိုးရွာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဆီးနှင်းကျခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကပ်ဘေးကြီးကို အလွန်တရာ သာမန်ကာလျှံကာသာ တွေးတောမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်တကား...

......

ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်၏ ပြင်ပ၌ -

ခဏမျှသာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းဖန်၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

သူ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်သို့ နောက်ထပ် ကပ်ဘေးတစ်ခု ထပ်မံ၍ သက်ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ကျန်းဖန် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ကပ်ဘေးတစ်ခုသာ ကျရောက်လေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အဘယ်ကြောင့် နှစ်ခု ဖြစ်နေရသနည်း။

【ဒင်။ အိမ်ရှင်... ဤအရာသည် ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်မှုကို မိမိကိုယ်တိုင် တက်ကြွစွာ စတင်လှုံ့ဆော်ခြင်းနှင့် တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ စောင့်ဆိုင်းခြင်းတို့ကြားရှိ ကွာဟချက် ဖြစ်နိုင်ပါသည်】

ရဲယွီသည်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ယဉ်ကျေးမှု တိုးတက်မှု စမ်းသပ်ချက်သည် ယခုမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ ဤအရာသည် ယဉ်ကျေးမှုကို စမ်းသပ်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အညှောက်ကို ဆိတ်ပစ်နေခြင်းလား။

စနစ်၏ ရှင်းပြချက် ရှိနေသော်လည်း ကျန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာမူ မှောင်မှိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ တိုးတက်မှုလုပ်ငန်းစဉ် စတင်လိုက်ပြီး ကပ်ဘေး ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် ကပ်ဘေး၏ အခက်အခဲအဆင့်ကို လျှော့ချရန်အတွက် ဖန်ဆင်းခြင်းအမှတ်များကို ထပ်မံအသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ယခုအခါ လူသားမျိုးနွယ်၏ အသက်ဇီဝ မည်မျှအထိ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသလဲဟူသည်အပေါ်၌သာ လုံးဝ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်၏ ရေစီးကြောင်းအောက်တွင် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်၌ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အခု လူ ဘယ်လောက်အထိ ကျန်သေးလဲ..."

လီဇီမု၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ခြောက်သွေ့နေခဲ့ပြီး အတော်လေးလည်း ပိန်လှီသွားခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ခေါင်းဆောင်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည် - "၅၃၂၁..."

ငါးနှစ်၊ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ချေပြီ။ ဤကာလအတွင်း ရိက္ခာများ အကြိမ်ကြိမ် ပြတ်လတ်ခဲ့သဖြင့် ပြင်ပရှိ ကောက်ပဲသီးနှံကျီကြီးဆီသို့ လူလွှတ်ကာ ရိက္ခာများကို သယ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

ပြင်ပတွင် ရိက္ခာအမြောက်အမြား သိုလှောင်ထားခဲ့သော်လည်း ရေရှည်စားသုံးမှုအောက်တွင်မူ ယခုအခါ များစွာ မကျန်တော့ချေ။

မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ထည့်တွက်ရသဖြင့် လူတိုင်းသည် အသက်ရှင်သန်ရုံမျှသာ ရှိသော ရိက္ခာပမာဏကိုသာ ခွဲတမ်းဖြင့် စားသုံးနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော ဆောင်းရာသီအောက်တွင် လူသားအမြောက်အမြားမှာမူ အအေးဒဏ်ကြောင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသလို ရောဂါဘယများကြောင့်လည်း သေဆုံးခဲ့ကြရရှာသည်။