အခန်း (၈၇) - ကမ္ဘာ့လုပ်ပိုင်ခွင့်

ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမု အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားရသည်။ သူသည် ပါရမီကောင်းသော လက်အောက်ခံတစ်ဦးကို သဘာဝကျကျပင် ရွေးချယ်လိုသော်လည်း၊ ပထမအကြိမ် သံသရာဝင်စားခြင်းတွင် လူအများအပြားမှာ မှတ်ဉာဏ်မနိုးထမီ ဘေးဒုက္ခနှင့်တွေ့၍ သေဆုံးခဲ့ကြရာ အရည်အချင်းကို အကဲဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သံသရာတစ်ကြိမ် လည်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သူက ပါရမီပိုကောင်းသည်ကို ယခုအချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ လက်အောက်ခံ တစ်ဦးတော့ လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဆက်တိုက် သံသရာဝင်စားနေရမည်ဖြစ်ရာ မူလကမ္ဘာရှိ ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲပေးမည့်သူ တစ်ဦး လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် လူသိရှင်ကြား သံသရာဝင်စားသူတစ်ဦးကို မွေးမြူလိုခြင်းပင်။ အကြောင်းမှာ ဝါရင့်သံသရာဝင်စားသူများသည် မျိုးဆက်သစ်များကို အလွန်အမင်း ခုခံတွန်းလှန်လေ့ရှိကြပြီး၊ အင်အားကြီးမားသော ပစ်မှတ်ထားနှိမ်နင်းမှု ကွင်းဆက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝါရင့်မျိုးဆက်များသည် နောက်မှတက်လာမည့် သံသရာဝင်စားသူများကို အမြဲတစေ ဖိနှိပ်ထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ကွယ်တွင်သာ ပုန်းကွယ်နေရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ထိုဝါရင့်သံသရာဝင်စားသူများ၏ အမြင်ကို လှည့်စားရန် လက်အောက်ခံတစ်ဦးကို အသုံးချလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် လက်အောက်ခံရွေးချယ်ခြင်းမှာ ကံစမ်းမဲနှိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ပါရမီကို နောင်ကျမှသာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူမ၏အမည်မှာ ရှမုန့်ကျောက် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်ပိုင်းအရ ကျန်းမု၏ အမြင်ဖြင့်ဆိုလျှင် အမှတ် ၉၀ ခန့် ပေးနိုင်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အတန်းထဲတွင် အတော်ဆုံးစာရင်းဝင် ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ လောလောဆယ် တစ်ယောက်ပဲ လက်ခံမယ်၊ တခြားသူတွေကို ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘူး" ဟု ကျန်းမုက အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးမှာလည်း သိတတ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ အခြားသော သံသရာဝင်စားသူ ၄ ယောက်သည်လည်း လက်အောက်ခံ ၂ ယောက်၊ ၃ ယောက်ခန့်သာ ခေါ်ယူကြသည်။ လက်အောက်ခံ များတိုင်းလည်း မကောင်းပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုသူများကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် သံသရာမှတ်များစွာ လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် သံသရာမှတ် တစ်သန်းရခဲ့သော ကျန်းမုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ တစ်ယောက်လျှင် အများဆုံး နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်ခန့်သာ ရကြပေလိမ့်မည်။

ရွေးချယ်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီရှီအန်းက - "ကျန်တဲ့သူတွေလည်း စိတ်မပျက်ကြပါနဲ့။ တခြား သံသရာဝင်စားသူတွေက လက်မခံဘူးဆိုရင် ကျောင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... အရင်းအမြစ်တွေ ရဖို့တော့ အခွင့်အလမ်း နည်းပါလိမ့်မယ်။ အလွန်ဆုံးတော့ ဗိုက်ဝအောင် စားရမယ်၊ မြူခိုးတွေအောက်မှာ သေမသွားအောင်တော့ စီစဉ်ပေးမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်ရှိနေသူများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြရသည်။ မိမိတို့ကို လက်ခံမည့် အခြား သံသရာဝင်စားသူများကို ဘယ်မှာသွားရှာရပါမည်နည်း။ ၎င်းတို့မှာ ကျောင်း၏ အစီအစဉ်ကိုသာ လိုက်နာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝါရင့်သံသရာဝင်စားသူအချို့က ရှေ့သို့တိုးလာကာ မိမိတို့ သဘောကျသူများကို ရွေးချယ်ကြပြန်သည်။ ကျောင်းသားများသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ကြရသည်။

အဆုံးတွင်တော့ ရုပ်ရည်မလှပသော ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် - "ဘယ်ကမ္ဘာမှာမဆို ရုပ်ရည်ကိုပဲ ကြည့်ကြတာပါလား!" ဟု တွေးနေမိကြတော့သည်။

ကျန်းမုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ထိုအခါ ရှမုန့်ကျောက်က အနောက်မှ အမြန်လိုက်ပါလာပြီး၊ အခြား သံသရာဝင်စားသူများလည်း ၎င်းတို့၏ လက်အောက်ခံများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မူလကမ္ဘာကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှသည်။ သံသရာဝင်စားသူသစ်များသည် မူလကမ္ဘာအတွင်း နေထိုင်ရန်နှင့် မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် မြေကွက်အငယ်စားတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခွင့် တစ်ကြိမ်စီ ရရှိကြသည်။ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားခြင်းကြောင့်လည်း ကမ္ဘာ့ဆုလာဘ်အချို့ ရရှိနိုင်သော်လည်း များများစားစားတော့ မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ ရေရှည်အကျိုးစီးပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတွင် ကျန်းမုသည် အဆင့် ၉ လုပ်ပိုင်ခွင့်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို လေ့လာနေခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် လုပ်ပိုင်ခွင့် ၃ မျိုးရှိကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။

၁။ လစဉ် သံသရာဝင်စားခွင့် အပို ၃ ကြိမ် ရရှိခြင်း။

၂။ အဆင့်အတန်သင့်ကောင်းမွန်သော နယ်မြေကို ရွေးချယ်နိုင်ခြင်း။

၃။ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်၊ အခြား သံသရာဝင်စားသူတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်း ကို ရုပ်သိမ်းပိုင်ခွင့် ရှိခြင်း။ (အသုံးမပြုပါက နောက်နှစ်သို့ သယ်ဆောင်သွား၍မရပါ။)

ပထမနှစ်ခုမှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ တတိယအချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းမု၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ဤအချက်က အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ ပထမမျိုးဆက် သံသရာဝင်စားသူများက မျိုးဆက်သစ်များကို အဘယ်ကြောင့် ဖိနှိပ်ထားကြသည်ကို ယခုမှ သူ နားလည်တော့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤအာဏာစက်ကို လက်ဝယ်တွင် အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အလားအလာရှိသော သံသရာဝင်စားသူ တစ်ဦးဦးကို တွေ့ရှိသည်နှင့် ဤလုပ်ပိုင်ခွင့်ကို သုံး၍ ချက်ချင်းပင် အဆင့်အတန်းကို ရုပ်သိမ်းပစ်ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... နောက်ကွယ်မှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရမယ်။ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်သွားပြီ!" ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများ မှေးစက်သွားသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ ပြဿနာများဖြင့် အလွန်ပင် ရက်စက်လွန်းလှသည်။

"အဆင့် ၉ ဆိုတာ အနိမ့်ဆုံး လုပ်ပိုင်ခွင့်ပဲ။ ပိုမြင့်တဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့သူတွေက ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရုပ်သိမ်းပစ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်။ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရမယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်တော့ သူမကိုပဲ အပြင်ထုတ်ထားရမယ်" ကျန်းမုက အနောက်မှ လိုက်လာသော ရှမုန့်ကျောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟို... ကျန်း... သခင်ကြီး၊ ကျွန်မတို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲဟင်" ဟု ရှမုန့်ကျောက်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မေးလိုက်သည်။

"နယ်မြေကောင်းတစ်ခု သွားရွေးမလို့" ဟု ကျန်းမုက ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ သံသရာအမှတ်အသားကို ထိလိုက်ရာ ဟိုလိုဂရမ် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ထိုအထဲမှ သူ စတင်ရွေးချယ်တော့သည်။ အဆင့် ၉ လုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိသောကြောင့် သူသည် နေရာများစွာကို ရွေးချယ်ခွင့်ရသလို၊ ရွေးချယ်သော နယ်မြေမှာလည်း ပို၍ ကျယ်ဝန်းနိုင်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် ပုန်းအောင်းရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ဘေးနားမှာ လာရပ်လိုက်" ဟု ကျန်းမုက ဆိုသည်။

ရှမုန့်ကျောက်က အရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တိုးလာကာ သူ၏ အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းမုသည် သံသရာအမှတ်အသားမှ 'နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း'လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဝှူး!

ဟင်းလင်းပြင် အပြောင်းအလဲနှင့်အတူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဤနေရာမှာ မူလကမ္ဘာတွင် အသစ်တိုးချဲ့ထားသော နယ်မြေဖြစ်ပြီး 'တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနယ်မြေ' ဟု အမည်ရကာ မြေဧရိယာ ဧက သန်း ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။ နေရာမှာ ဝေးလံခေါင်သီလှသဖြင့် အခြေချနေထိုင်ရန် အလွန်ပင် သင့်တော်လှသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ဒါ ငါတို့နယ်မြေပဲ။ ဒီအတောအတွင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပါ။ ထူးခြားတဲ့ကိစ္စ မရှိဘဲနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့အတွက် ပြဿနာမရှာနဲ့။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရဲ့လား" ကျန်းမုက ရှမုန့်ကျောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး" ဟု ရှမုန့်ကျောက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုသောမျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

ကျန်းမုက သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သံသရာမှတ်များကို အသုံးပြု၍ အဆောက်အအုံများကို စတင်ဝယ်ယူတော့သည်။ မူလကမ္ဘာတွင် သံသရာဝင်စားသူတိုင်းသည် 'ကောင်းကင်ဘုံကုန်တိုက်' သို့ ဝင်ရောက်၍ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ဥပမာ- အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီးပါက ထားလိုသော နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ရုံနှင့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက ချက်ချင်းပင် ဖန်တီးပေးမည်ဖြစ်ရာ ကိုယ်တိုင်ဆောက်လုပ်နေရန် မလိုပေ။

သံသရာမှတ် တစ်သိန်းတိတိ အသုံးပြုပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခံ့ညားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝသော လယ်ကွင်းများနှင့် စမ်းရေတွင်း တစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် နေ့စဉ် သန့်ရှင်းရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများတွင် ကူညီရန် ကောင်းကင်ဘုံထံမှ ရုပ်သေးအစေခံအချို့ကိုလည်း သူ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ရှမုန့်ကျောက်မှာ ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်နေတော့သည်။ သူမ၏ အသိဉာဏ်အတွင်း၌ ဤအရာများမှာ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။ ကျန်းမုသည် သံသရာတစ်ကြိမ်သာ လည်ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလော။ ဖန်တီးလိုက်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ အလွန်ပင် များပြားလွန်းလှသည်။ ကျန်းမုသည် ပထမအကြိမ် သံသရာဝင်စားခြင်းတွင် မည်မျှလောက်သော အကျိုးပြုမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ဤမျှလောက်သော သံသရာမှတ်များကို ရရှိခဲ့ပါသနည်း။

သူမသည် ကျန်းမု၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ခွင့်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကံကောင်းလှသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှအစွမ်းထက်သော သခင်နှင့်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့သလို၊ အဖိုးတန်လှသော သံသရာဝင်စားခွင့်ကိုပင် ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

"ဟို... သခင်ကြီး... ကျွန်မ သခင်ကြီးအတွက် ထမင်းသွားချက်လိုက်ပါဦးမယ်!" ဟု ရှမုန့်ကျောက်က ဆိုသည်။ ကျန်းမုက ခေါင်းငြိမ့်၍ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ အိမ်အတွင်းရှိ အသုံးအဆောင်များမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံကောင်းမွန်လှပေသည်။

မကြာမီ ရှမုန့်ကျောက်က ညစာ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှမုန့်ကျောက်မှာ ကျန်းမု မကျေမနပ် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်ပင် သတိထား၍ ပြုစုနေရှာသည်။

"ဒီလောက်ထိ လုပ်စရာမလိုပါဘူး၊ ငါက အဲဒီလောက် အထိမခံတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုကာ ကျန်းမုက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ဟင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရသာမှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

"စားပါ။ နောင်ကျရင် စားသောက်ရေးကိစ္စကို မင်း တာဝန်ယူရမယ်။ ငါ သံသရာဝင်စားနေတဲ့ အချိန်မျိုးကျရင်တော့ မင်းအတွက်ပဲ မင်း ချက်စားလိုက်ပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး" ရှမုန့်ကျောက်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ စတင်စားသောက်လေတော့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းမုသည် ရှမုန့်ကျောက်ကို သူမ၏ သံသရာဝင်စားခြင်း အဘယ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်သည် - "မင်းရဲ့ အရင်က သံသရာဝင်စားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အကြောင်းကို ယေဘုယျလောက် ပြောပြပါဦး။"

ရှမုန့်ကျောက်က ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် - "တခြားသူတွေလိုပါပဲ။ ကျွန်မ မှတ်ဉာဏ်တွေ မနိုးထခင်မှာပဲ ဘေးဒုက္ခနဲ့တွေ့ပြီး သေသွားခဲ့တာပါ။ ဘာမှတောင် ပြန်မလုပ်နိုင်လိုက်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ ဘေးဒုက္ခက ပြင်းထန်လွန်း၍ မကျော်လွှားနိုင်ခြင်းဆိုလျှင် တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဘာမှမသိဘဲ သေဆုံးခဲ့ရခြင်းကို သူမ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

ကျန်းမုမှာမူ မိမိသည် ကံကောင်းလှသဖြင့် သံသရာမဝင်စားမီ စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့သည်ကို တွေးကာ ဝမ်းသာနေမိသည်။

"ဟို... သခင်ကြီး... ကျွန်မ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိလို့ပါ..." ရှမုန့်ကျောက်က ကျန်းမုကို အသနားခံသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြောလေ။"

"အဲဒါက... နောင်ကျရင် ကျွန်မကို သံသရာဝင်စားခွင့် တစ်ကြိမ်လောက် ပေးလို့ရမလားဟင်၊ တစ်ကြိမ်တည်းပါ။ အဲဒီအတွက် သခင်ကြီး ခိုင်းစေသမျှ အားလုံးကို ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်" ဟု သူမက တောင်းပန်လေသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ မသေဆုံးလိုတော့ပေ။

သံသရာဝင်စားခွင့်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ သံသရာမှတ်နှင့် လဲလှယ်မည်ဆိုပါက တစ်ကြိမ်လျှင် မှတ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိတိ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။