အခန်း (၈၅) - သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်နှင့် လောကကို ပေါင်းစည်းခြင်း

“ဟားဟားဟား! တိုက်ကြစို့!”

ကျန်းမု၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော သိုင်းလောကကျွမ်းကျင်သူများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သုံးပေရှည်သော စိမ်းဖန့်ဖန့်သံမဏိဓားကို ကိုင်စွဲလျက် လူအုပ်ကြီး ကြောက်လန့်တုန်ရင်သွားသည်အထိ သူ သတ်ဖြတ်နေတော့သည်။

သူ၏ သိုင်းကွက်များမှာ အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ ပြောင်းလဲနေပြီး ခန့်မှန်းရခက်လှသဖြင့် မည်သူမျှ ခုခံနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် အားရပါးရ ရယ်မောသံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

“သိုင်းလောကသား ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ငါ့ခါးက အဖိုးတန်ဓားမှာ သွေးစတွေ စွန်းထင်နေတုန်းပဲ!”

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ကျန်းမုသည် တောင်ကြားဝင်ပေါက်ကို တစ်ဦးတည်း ပိတ်ဆို့ထားပြီး လူတိုင်း၏ ဆုတ်လမ်းကို ဖြတ်တောက်ထားလေသည်။

“အရူး! ဒါက အရူးပဲ!”

မိမိတို့ဘက်မှ လူဦးရေမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းလာပြီး သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေသော ကျန်းမုကို မြင်သောအခါ၊ ဂိုဏ်းကြီးများမှ အကြီးအကဲများသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ ဤငရဲခန်းမှ လွတ်မြောက်ရန်သာ ဆန္ဒရှိကြတော့သည်။ သို့သော် ကျန်းမုက ၎င်းတို့၏လမ်းကို အသေအချာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ထွက်သွားချင်သလား။ ရတာပေါ့! ငါ့ကို ဓားနဲ့ အနိုင်တိုက်ပြီးမှ ဖြတ်သွားကြ!

“သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ! ကျေနပ်စရာကောင်းလိုက်တာ! ဟားဟားဟား!”

ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်။

တောင်ကြားအတွင်းမှ ဆူညံသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် ကျန်းမုတစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီး လူသောင်းပေါင်းများစွာ၏ သွေးများမှာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းမု အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဟူး... လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းဖို့အတွက်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးက ထိုက်တန်ပါတယ်!”

သူ၏ အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြတ်သားလာသည်။ သွေးချင်းချင်းနီနေသော အဖိုးတန်ဓားကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လျှို့ဝှက်ဧကရာဇ်တောင်ကြား၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်မှာ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဤအချက်ကြောင့် ကျန်းမု၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာ နှစ်ဖက်ကွဲသွားတော့သည်။ လူအချို့က ကျန်းမုသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဝါသနာပါသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဟု ယူဆကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်ကမူ ထိုသူများမှာ မိမိတို့ဘာသာ ပြဿနာရှာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းမှာ ထိုက်တန်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ လူအများကြီးက တစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းဝံတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

အခြားသူများ မည်သို့ပင် ဝေဖန်နေပါစေ၊ ကျန်းမုသည် လောကကို ပေါင်းစည်းမည့်လမ်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြင့်မားလှသော သိုင်းစွမ်းအားဖြင့် လောကရှိ ဂိုဏ်းအားလုံးကို ဒူးထောက်အညံ့ခံရန် ဖိအားပေးလေသည်။ အညံ့မခံပါက နောက်တစ်နေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် ဓားကိုကိုင်ကာ 'ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုရန်' တံခါးဝအထိ လာရောက်မည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ဗိုလ်ကျလွန်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဂိုဏ်းများမှာ စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်ကြသော်လည်း အနှိုင်းမဲ့သော သိုင်းစွမ်းအားရှေ့တွင် သဘောတူလိုက်ကြရတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သိုင်းလောက၏ ဆူပူမှုများမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ခေတ္တခဏ တည်ငြိမ်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းမု ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ထိုဂိုဏ်းများသည် ၎င်းတို့၏ မူလရုပ်ဆိုးကို ထုတ်ပြကြလိမ့်မည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ သူ့ကို မည်သူမျှ မသတ်နိုင်ပေ!

သံသရာဝင်စားခြင်း နှစ် ၄၀ အကြာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းပြီးနောက် သိုင်းလောက၏ ကိစ္စရပ်များကို ကျန်းမုက ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ယခု လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ နိုင်ငံအဆင့် ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် စစ်မီးများ တောက်လောင်နေခဲ့ပြီ။ နိုင်ငံကြီး လေးနိုင်ငံမှာ နိုင်ငံငယ်များကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော နိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။ စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တော့မည့် အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

နိုင်ငံအဆင့် ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကျန်းမုအတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ယွမ်ဝူနိုင်ငံသား တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက သိုင်းစွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပါက ၎င်းမှာ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။ ဤသည်မှာ သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ သူ လိုချင်သည်မှာ လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းရန်ဖြစ်ပြီး ထီးနန်းကို လုယူရန် မဟုတ်ပေ။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၄၁ နှစ်မြောက်တွင် ကျန်းမုသည် နန်းတော်သို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။ လောကရှိ လူတိုင်းနီးပါးမှာ ကျန်းမု၏ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးကြရာ ယွမ်ဝူဧကရာဇ်ကလည်း သူ့ကို ခမ်းနားစွာ လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

“မြတ်လှစွာသော ပညာရှိကြီး... ဒီနေ့ နန်းတော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရောက်တာပါလဲ။”

အကြောင်းမရှိဘဲ သူ ရောက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဧကရာဇ်သည် ကျန်းမု၏ သိုင်းလောကကိစ္စရပ်များကို ကြားသိထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို အသုံးချလိုသော ဆန္ဒလည်း ရှိနေသည်။

“ဒီတစ်ခေါက် လာတာက ကိစ္စတစ်ခုတည်းအတွက်ပါပဲ။” ကျန်းမုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုသည် - “အခု လောကကြီးက လေးခြမ်းကွဲနေပြီး နိုင်ငံတွေကလည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြတယ်။ ပြည်သူတွေက ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေကြပြီး မိသားစုတွေလည်း စစ်ဘေးကြောင့် ပြိုကွဲနေကြရတယ်။ အရှင်မင်းကြီး... ဒါကို ဘယ်လို မြင်ပါသလဲ။”

ယွမ်ဝူဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ တည်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းမုက လောကအရေးကို ဆွေးနွေးလာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ - “စစ်ပွဲရှိနေသရွေ့ ဒါတွေက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး။ နိုင်ငံအားလုံးက ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် တိုက်ခိုက်နေကြတာ။ တကယ်လို့ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ စစ်အင်အားကို အလျင်အမြန် မမြှင့်တင်နိုင်ရင် တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရမှာပဲ။ ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူး။ နိုင်ငံကြီး လေးနိုင်ငံကတော့ သေချာပေါက် တိုက်ရမှာပဲ!”

ကျန်းမုက ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - “အကယ်၍ လောကမှာ တစ်နိုင်ငံတည်းသာ ကျန်တော့မယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ယွမ်ဝူဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ ဝင်းပသွားကာ - “ပညာရှိကြီးရဲ့ စကားက... ငါ့ကို လောကကြီး ပေါင်းစည်းနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”

ကျန်းမုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည် - “လောကကို ဘယ်သူပဲ အုပ်ချုပ်အုပ်ချုပ် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ယွမ်ဝူနိုင်ငံ ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားနိုင်ငံဖြစ်ဖြစ်ပါ။ ကျွန်တော်က ပြည်သူတွေ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် လမ်းစကိုပဲ ရှာနေတာပါ။ အကယ်၍ လောကကြီး ပေါင်းစည်းပြီးတဲ့အခါ အရှင်မင်းကြီးက ပြည်သူတွေကို အေးချမ်းတဲ့ဘဝ ပေးမယ်၊ သူတို့ကို အလွန်အမင်း မနှိပ်စက်ဘူးလို့ ကတိပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို တခြားနိုင်ငံတွေ သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်။”

“သေချာတာပေါ့။ ငါသာ လောကကို ပေါင်းစည်းနိုင်ရင် မင်းပြောတဲ့စကားတွေက အုတ်မြစ်ပဲ ဖြစ်လာမှာပါ။ ယွမ်ဝူနိုင်ငံရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ လူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရင်တောင်၊ ပြည်သူအများစုရဲ့ ဘဝကို အာမခံနိုင်ပါတယ်။ အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေကိုလည်း နှိမ်နင်းပြီး သာယာဝပြောတဲ့ လောကသစ်ကို တည်ဆောက်ပေးပါ့မယ်!” ဟု ဧကရာဇ်က လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး လောကကို ပေါင်းစည်းနိုင်အောင် ကျွန်တော် ကူညီပါ့မယ်!”

ကျန်းမု အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ စဉ်းစားမိသမျှ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ လောကကြီး တစ်နိုင်ငံတည်း ဖြစ်သွားမှသာ ပြည်သူတွေ စစ်ဘေးဒဏ်က လွတ်ကင်းမည် ဖြစ်သည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၄၅ နှစ်မြောက်တွင် ကျန်းမုကို ယွမ်ဝူဧကရာဇ်က 'နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး' အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံအသီးသီးသို့ စစ်ချီတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိုင်းလောကမှ ဂိုဏ်းများကိုလည်း နိုင်ငံတော်စစ်ပွဲများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမပြုရန်၊ ပါဝင်ပါက နောင်တွင် သူနှင့် ရှင်းရလိမ့်မည်ဟု အမိန့်ထုတ်ထားလေသည်။

ဤလုပ်ရပ်မှာ ဘက်လိုက်ရာ ရောက်နေသော်လည်း ကျန်းမုကမူ ဤသို့သာ လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော သူကတော့ သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်အတိုင်းသာ ဆက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၄၇ နှစ်မြောက်တွင် ကျန်းမု၏ အကူအညီကြောင့် ယွမ်ဝူစစ်တပ်မှာ ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤကမ္ဘာ၏ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေသော ကျန်းမု၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကြောင့် လူတစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တားဆီးနိုင်သည်။ ကျန်းမု၏ တစ်ဦးတည်း ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သည့်မြို့ရိုးကမျှ မခုခံနိုင်ပေ။ ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မှုများကြောင့် ယွမ်ဝူစစ်တပ်ကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။

နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် နိုင်ငံကြီး နှစ်နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်!

သံသရာဝင်စားခြင်း နှစ် ၅၀ တွင် လောကကြီးမှာ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီ! လောကတွင် အခြားနိုင်ငံများ မရှိတော့ဘဲ ယွမ်ဝူနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံတည်းသာ ရှိတော့သည်။ ယွမ်ဝူဧကရာဇ်သည်လည်း ကျန်းမုကို ပေးထားသော ကတိအတိုင်း ပြည်သူများအတွက် အကျိုးရှိစေမည့် အမိန့်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်လေတော့သည်။ နိုင်ငံတော်ပိုင် မြေယာများကိုလည်း တောင်သူလယ်သမားများအား အခမဲ့ စိုက်ပျိုးခွင့် ပေးလိုက်သည်။

အရာအားလုံးမှာ ကျန်းမု၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လောကကြီး ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ပြည်သူများ၏ ဘဝမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာပြီး ပျော်ရွှင်မှုများလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ပြည်သူများက ကျန်းမု၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ချီးမွမ်းကြပြီး သူ့ကို 'သိုင်းဧကရာဇ်' ဟူသော ဘွဲ့ထူးကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

သိုင်းလောကမှ မကျေနပ်မှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပေါင်းစည်းသွားသော လောကသစ်တွင် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှာ အချင်းချင်း ရန်စောင်မနေကြတော့ဘဲ မိမိတို့၏ သိုင်းပညာများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ရန်သာ စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။ နိုင်ငံများအကြား အတားအဆီးများ မရှိတော့ခြင်းမှာ သိုင်းပညာ ထွန်းကားရန် အလွန်ပင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး သိုင်းပညာ ရေစီးကြောင်းသစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ကျန်းမုသည်လည်း ဤကမ္ဘာ၏ ခံနိုင်ရည်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်ကို သတိပြုမိလာခဲ့သည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၅၅ နှစ်မြောက်တွင် ကျန်းမုသည် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် သိုင်းလောကမှ အနားယူကာ မိဘများနှင့် လမ်းခွဲခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော မိဘနှစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သား... ရှောင်မုလား။” စုယွင်သည် မကြည်မလင် ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှေ့မှလူကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာသည်။

“မေမေ... သားပါ!” ကျန်းမုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုယွင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကျန်းမုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ပြီး - “ပြန်လာတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ သားရယ်! ပြန်လာတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ!”

ဆူညံသံကြောင့် ကျန်းလင်လည်း အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖက်ထားကြသော သားအမိကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် လူသူမသိ ပုန်းအောင်းနေကြသဖြင့် အပြင်လောကတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိကြပေ။

“အပြင်မှာ အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိလဲသား။” ကျန်းလင်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းမုက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် - “သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပါပဲ! လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆူပူမှုတွေကို ငြိမ်သက်စေခဲ့ပြီ! လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ စစ်သည်တော် သန်းပေါင်းများစွာကို တားဆီးခဲ့ပြီ! လောကကြီး ပေါင်းစည်းသွားပြီး ပြည်သူတွေလည်း အေးချမ်းကုန်ပါပြီ! ကျွန်တော် တစ်ခါက ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ သိုင်းပညာနဲ့ လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ခဲ့ပြီ! သိုင်းပညာနဲ့ မိသားစုနဲ့ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ခဲ့ပြီ!”

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်!”

သံသရာဝင်စားခြင်း နှစ် ၆၀ တွင် ကျန်းမုသည် ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်ကာ စုယွင်နှင့် ကျန်းလင်တို့၏ လက်ကျန်သက်တမ်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ လူကြီးနှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း ဤနှစ်များအတွင်းမှာပင် အိပ်ပျော်နေရင်း အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပါတော့သည်။