အခန်း (၈၄) - သိုင်းပညာဖြင့် လောကကို အောင်နိုင်ခြင်း

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ နေဝင်၍ လမင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းဝင်များသည် ဂိုဏ်း၏ အရှေ့တံခါးဝတွင် တရားထိုင်နေသော ကျန်းမုကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့တိုး၍ အနှောင့်အယှက် မပေးရဲကြပေ။ သူသည် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် မဆင်မခြင် သွားရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းမှာ မလျော်ကန်ဟု ယူဆကြသည်။

ယခုအခါ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းသည် ကျန်းမုကို အလွန်အမင်း ကြည်ညိုလေးစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်နှင့် ဂိုဏ်းတူဖြစ်ရခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာပင်။ အပြင်ထွက်သည့်အခါ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်း၏ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြရုံနှင့် မည်သူက မျက်နှာမသာဘဲ နေပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ကျန်းမု၏ ကျေးဇူးများပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး "ထူးဆန်းတယ်၊ အချိန်ရောက်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ လူတစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာတာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမိသော်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"သံသရာဝင်စားသူသည် ဘေးဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်၏ အမှတ်မှာ တိုးတက်လာပါသည်။ ဆုလာဘ်များကို မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ပေါင်းစည်းပေးအပ်ပါမည်။"

ကျန်းမုသည် ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဆွံ့အသွားပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် - "ငါ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက အရမ်းကြီးမားလွန်းနေလို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးအနေနဲ့ အကျိုးသက်ရောက်သွားပုံပဲ။ အဲဒီလူတွေ ငါ့ကိုလာပြီး ပြဿနာရှာဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြတာနေမှာ။"

"ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသလို ငါ့အတွက် အတွေးသစ်တစ်ခုလည်း ရစေတယ်" သူက ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုအခါ ဘေးဒုက္ခ နှစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးဖြစ်ရာ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရရှိမည့် ဆုလာဘ်များမှာ သေချာပေါက် များပြားလှပေလိမ့်မည်။

"အခု ငါလုပ်ရမှာက အကျိုးပြုမှတ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများရအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ ငါက အခုမှ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ လုပ်စရာတွေအတွက် အချိန်အများကြီး ရှိသေးတယ်" ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ဤကမ္ဘာတွင် ထူးခြားသော တိုးတက်မှုများ ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း နှစ် ၂၀ အကြာတွင် ကျန်းမု၏ အဆင့်မှာ နောက်ဆုံး၌ 'ကောင်းကင်နှင့်လူသား နယ်ပယ်' သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိနိုင်ငံအတွင်းရှိ သိုင်းပညာအားလုံးနီးပါးကို သင်ယူပြီးမြောက်သွားခဲ့သဖြင့် အခြားနိုင်ငံများသို့ လှည့်လည်သွားလာရန် စတင်ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် နိုင်ငံကြီး လေးနိုင်ငံနှင့် နိုင်ငံငယ်လေးများစွာ ရှိသည်။ ကျန်းမု နေထိုင်သော နိုင်ငံမှာ 'ယွမ်ဝူ' နိုင်ငံဖြစ်ပြီး နိုင်ငံကြီး လေးနိုင်ငံအနက် တစ်နိုင်ငံဖြစ်သည်။

သူသည် အခြားနိုင်ငံများရှိ ဂိုဏ်းများသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု 'သွားရောက်လည်ပတ်' လေတော့သည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် နိုင်ငံအသီးသီးမှ သိုင်းပညာရှင်များကြားတွင် မကျေနပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရှုံးနိမ့်သွားသောသူများသည် အရှက်ရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စတင်စုစည်းလာကြသည်။

ကျန်းမုက ဂိုဏ်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စိန်ခေါ်လေလေ၊ သိုင်းလောကမှာလည်း ပို၍ လှုပ်ခတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အခြားနိုင်ငံမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် ကျန်းမုတစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းရံနှိမ်နင်းရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကြသည်။ ယွမ်ဝူနိုင်ငံမှ သိုင်းပညာရှင်များကလည်း မိမိတို့နိုင်ငံသား ကျန်းမုကို အခြားသူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လူလွှတ်၍ အားဖြည့်ပေးကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် စနက်တံကို စတင်မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကျန်းမုကို ဝိုင်းရံနှိမ်နင်းရာမှ စတင်ခဲ့သော ကိစ္စမှာ သိုင်းလောက၏ တိုက်ပွဲကြီးအဖြစ်သို့ ကူးစက်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲများ အဆုံးသတ်တွင် မည်သူမျှ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အလျှော့မပေးလိုကြတော့ပေ။

သိုင်းလောက၏ ဆူပူမှုမှာ နန်းတွင်းရေးရာ ဆုံးဖြတ်ချက်များကိုပါ သက်ရောက်လာတော့သည်။ အုပ်ချုပ်သူ မင်းစိုးရာဇာများသည်လည်း မိမိတို့နိုင်ငံမှ သိုင်းပညာရှင်များမှာ အခြားနိုင်ငံထက် နိမ့်ကျနေသည်ကို အရှက်ရစရာဟု ယူဆလာကြသည်။ အဆုံးတွင် နိုင်ငံတော်အင်အားစုများပါ ပါဝင်ပတ်သက်လာသဖြင့် ဤတိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျန်းမုသည် မိမိမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြီးထွားသွားသော အခြေအနေကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ "ငါက ပညာချင်း ဖလှယ်ရုံတင်လေ... ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်သွားကြတာလဲ။"

အမှန်စင်စစ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက နိုင်ငံများအကြား တင်းမာမှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး သိုင်းလောကမှာလည်း ခေါင်းဆောင်သစ် တစ်ဦးကို မရွေးချယ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် ထိုမြင့်မြတ်သော ရာထူးကို လိုချင်နေကြသည်။ ကျန်းမု၏ ပေါ်ထွက်လာမှုမှာ ထိုတိုက်ပွဲကို အချိန်စော၍ ဖြစ်ပေါ်လာစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ မရှိလျှင်ပင် ဤတိုက်ပွဲမှာ တစ်နေ့တွင် ပေါ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၂၅ နှစ်အကြာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နိုင်ငံများက စစ်တပ်များ စတင်စေလွှတ်ကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကြွေးကြော်သံမှာ တိုက်ပွဲများကို ရပ်တန့်ရန်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အခြားနိုင်ငံများ၏ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်လိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လောကကြီးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ နိုင်ငံကြီး လေးနိုင်ငံမှာ တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ မနှောင့်ယှက်ရန် သဘောတူထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ နယ်မြေများကို သတ်မှတ်ကာ နိုင်ငံငယ်လေးများကို စတင်သိမ်းပိုက်လေတော့သည်။ နိုင်ငံကြီးများ၏ အစွမ်းထက်သော စစ်အင်အားရှေ့တွင် နိုင်ငံငယ်များမှာ လက်နက်ချခြင်း သို့မဟုတ် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံရခြင်းတို့နှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရသည်။

နိုင်ငံများအကြား တိုက်ပွဲများသာမက သိုင်းလောကတွင်လည်း သွေးချောင်းစီးသော မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းမုသည် မိမိကိုယ်တိုင်မှာ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ဖြစ်လာမည်ကို သိရှိသဖြင့် မိဘများကို လူသူမသိသော နေရာတစ်ခုသို့ အမြန်ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်မု... သားက ဒီမှာ ငါတို့နဲ့အတူ မပုန်းနေဘူးလား" စုယွင်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျန်းမု၏ လက်ကို ဆွဲကာ တောင်းပန်လေသည်။

"ဟူး... မေမေ၊ ဒီကိစ္စတွေက ကျွန်တော့်ကြောင့် စခဲ့တာလေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ အဆုံးသတ်ရပါလိမ့်မယ်။ အခု စစ်မီးတွေ တောက်နေပြီး ပြည်သူတွေလည်း မအေးချမ်းကြတော့ဘူး။ အပြစ်မဲ့တဲ့ မိသားစုတွေ ဘယ်လောက်တောင် အိုးအိမ်မဲ့ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးနေကြရပြီလဲ"

ကျန်းမု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခြေအနေများ ဤမျှအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူ၏ အစွမ်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်လူသား နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွမ်းကျင်သူ သောင်းနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူ၏အင်အားမှာလည်း ကုန်ဆုံးမည့်အချိန် ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤကမ္ဘာ၏ သာမန်ထက်ထူးကဲသော စွမ်းအားမှာ နိမ့်ပါးလွန်းသည်ဟုသာ ဆိုရမည်။ သူ၏ လက်ရှိစွမ်းရည်ဖြင့် ဤကမ္ဘာ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ဖောက်ထွက်ရန် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု သူ အမြဲ ခံစားနေရသည်။ မိမိကြောင့် မိဘများ အသက်မဆုံးရှုံးစေလိုသလို၊ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းနှင့်လည်း ပတ်သက်မှု ဖြတ်တောက်ရန် သူ ပြင်ဆင်ထားသည်။

ကျန်းမု၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ စုယွင်သည် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ကျန်းလင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။ မိမိသားမှာ ဤခရီးတွင် ဘေးဒုက္ခကြုံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တားဆီးနေခြင်းမှာ မိခင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အချစ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်က မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် ကျန်းမုကို ပြောလိုက်သည် - "သွားပါသား။ ဒါ သားအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေရဲ့ လောဘက အရင်းခံပဲ။ နိုင်ငံအားလုံးက ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကြောင့် မျက်စိကွယ်နေကြတာ။ သား အသက် သုံးနှစ်အရွယ်တုန်းက ငါတို့ကို ဘာမေးခဲ့လဲ မှတ်မိလား"

ကျန်းမု လန့်သွားပြီး အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။

ကျန်းလင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆိုသည် - "စာသင်ခြင်းက လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်လို့လား၊ စာသင်ခြင်းက တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လို့လား လို့ သားမေးခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

"ဒါဆိုရင် အခု တခြားလမ်းကို ရွေးချယ်ထားတဲ့ သားကရော... သိုင်းပညာနဲ့ လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေနိုင်မလား။ သိုင်းပညာနဲ့ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလား"

ကျန်းမုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသိတရားတစ်ခု ရရှိသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ဆင်ခြေတစ်ခုအဖြစ် လွှတ်ခနဲ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဓိပ္ပာယ်များစွာ ရှိနေခဲ့ပြီ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့နေသော သူ၏နယ်ပယ်မှာလည်း စတင်ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။ သူ ဘာလိုအပ်နေသည်ကို သူ သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ လိုအပ်နေသည်မှာ ဆုတ်နစ်ခြင်းမရှိသော 'သိုင်းနှလုံးသား' ပင် ဖြစ်သည်။ လောကတွင် မိမိကို ယှဉ်နိုင်သူမရှိဟူသော ရဲရင့်သည့် စိတ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းမုသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိုင်းပညာနဲ့ လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်နိုင်ပါတယ်! သိုင်းပညာနဲ့ တိုင်းပြည်ကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ လူငယ်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကောင်းကင်ယံက တိမ်တိုက်တွေလို မြင့်မားတဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိရမယ်၊ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကောင်းကင်မှာ ဂုဏ်ရည်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်!"

ဘုန်း!

သူ၏ ရဲရင့်သော စကားများနှင့်အတူ ကျန်းမု၏ အရှိန်အဝါမှာ အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ဤကမ္ဘာ၏ ခံနိုင်ရည်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ မိဘများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းမုသည် ခရီးစဉ်ကို တစ်ဦးတည်း စတင်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏ မြင့်မားလှသော အစွမ်းကြောင့် ပြဿနာလာရှာသူ အားလုံးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးကြရသည်။

သံသရာဝင်စားခြင်း ၃၅ နှစ်အကြာတွင် ကျန်းမုသည် ဤကမ္ဘာရှိ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ သိုင်းပညာများကို ပေါင်းစပ်ကာ သိုင်းကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထိုကျင့်စဉ်ကြောင့် သူ၏အစွမ်းမှာ ထပ်မံ၍ အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်နယ်ပယ်သို့ ရောက်နေသည်ကို မသိသော်လည်း လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ကျန်းမု၏ လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့သော အနေအထားကို မြင်သောအခါ သိုင်းလောကသားများမှာ ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းမုတစ်ယောက်တည်းကိုသာ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ကျန်းမုကလည်း ပုန်းမနေပေ။ သူက ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည် - "နောက်သုံးရက်အကြာမှာ 'လျှို့ဝှက်ဧကရာဇ်တောင်ကြား' မှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ရှိမယ်။ ငါ့အသက်ကို လိုချင်တဲ့သူတွေ အကုန်လာခဲ့ကြ! ငါ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ပေးမယ်!"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက်တာ အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းမုသည် တောင်ကြားအလယ်တွင် တရားထိုင်လျက် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှလွဲ၍ လောကရှိ အင်အားစုအားလုံးနီးပါး ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"မိစ္ဆာကောင်! ဒီနေ့က မင်းသေမယ့်နေ့ပဲ!" လူအုပ်ကြီးက အော်ဟစ်နေကြသည်။ ကျန်းမုကို မိစ္ဆာဟု ခေါ်ခြင်းမှာ အပိုမဟုတ်ပေ။ ဤနှစ်များအတွင်း သူ့ကို လာရောက်ရန်စသဖြင့် သူ သတ်ခဲ့သောသူဦးရေမှာ တစ်သိန်းထက်မနည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်များမှာ သွေးစွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား! ကြောက်စရာ ဘာရှိလဲ! ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ဒူးထောက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ မြေကမ္ဘာဆီ ပြန်သွားမလား ကြည့်ကြတာပေါ့!" ကျန်းမု အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျန်းမုသည် ထိုသူများကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူများသည်လည်း ကြင်နာတတ်သူများ မဟုတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သတ်ကြဟေ့! သူက တစ်ယောက်တည်းပါ၊ သူ့အင်အား ကုန်ဆုံးမယ့်အချိန် ရှိမှာပဲ။ ငါတို့ တစ်သုတ်ပြီးတစ်

သုတ် တိုက်ပြီး သူ့ကို မောအောင် လုပ်ကြစို့!"