အခန်း (၈၂) - ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်စွာ အံတုနိုင်ခြင်း

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် အိမ်တော်အတွင်းမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တရားထိုင်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျန်းမုသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "သူတို့ ရောက်လာပြီ!" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ခုတင်ဘေးရှိ ဓားကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူအယောက် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တစ်ခုခုကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှုကြောင့် ကျန်းမုသည် အိမ်တော်ရှိ အစေခံများကို မနေ့ကတည်းက ပြန်လွှတ်ထားခဲ့ရာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရမည့် ဘေးမှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

မကြာမီ ဆူညံသံကြောင့် ကျန်းလင်နှင့် စုယွင်တို့လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

"ရှောင်မု! အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ အထဲကို အမြန်ဝင်!" ကျန်းမုကို မြင်သောအခါ စုယွင် စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလေသည်။

ကျန်းလင်သည် အိမ်တော်အတွင်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော လူမည်းဝတ်စုံဝတ်များကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျန်းအိမ်တော်ကို ကျူးကျော်ရတာလဲ" ဟု ခန့်ညားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို လာယူမယ့်သူတွေပဲ!"

"သတ်ကြစို့! တစ်ယောက်မှ အသက်မချန်နဲ့!"

လူမည်းဝတ်စုံဝတ်များသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ၎င်းတို့၏ ဓား၊ လှံများကို မြှောက်ကာ ကျန်းလင်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ယွင်အာ၊ ရှောင်မုကို ခေါ်ပြီး အမြန်ပြေးတော့!" ရန်သူများ၏ အဆင့်မှာ အတွင်းအားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"ဒါဆို ရှင်ကရော..." စုယွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မြန်မြန်သွား... အခုမသွားရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!" ကျန်းလင်သည် ရန်သူများကို ခုခံရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ ဤလူများမှာ အဖွဲ့အစည်းလိုက် စနစ်တကျ တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် သူ့အတွက် ဖိအားများလှသည်။

စုယွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ ခင်ပွန်းကို ထားခဲ့ပြီး မပြေးလိုသော်လည်း ကျန်းမုကို တွေးမိသောအခါ မိမိသေရပါစေ၊ ကျန်းမုကိုတော့ အသက်ရှင်အောင် ကယ်တင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းမုထံသို့ ပြေးသွားကာ လက်ကို ဆွဲ၍ "ရှောင်မု၊ မေမေနဲ့ မြန်မြန်လိုက်ခဲ့၊ အဖေ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်အောင် ဒီမှာ မနေနဲ့တော့" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းမုက ခေါင်းခါပြကာ "မေမေ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ဆရာတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဒီလူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ပြောပြီးနောက် - "အဘိုးချိုး၊ အဘိုး လက်စွမ်းပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေကို လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပဲ။"

လူအုပ်ကြားထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ခဏအကြာတွင် လူအယောက် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လွင့်ထွက်သွားကြတော့သည်။

"ဖူး!"

"ဘာလဲ!"

"ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်! အမြန်ဆုတ်ကြ!"

ချိုးကျိကျိက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး "ထွက်သွားချင်တာလား။ ဒီအဖိုးကြီးကို အရင်ခွင့်တောင်းပြီးပြီလား"

"သေကြစို့!"

ကြီးမားသော စုပ်အားတစ်ခုကြောင့် ထိုလူများမှာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ ချိုးကျိကျိထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပျံထွက်သွားကြသည်။

"အဘိုးချိုး၊ တစ်ယောက်တော့ အသက်ချန်ထားပေးပါဦး!" ကျန်းမုက အမြန်အော်ပြောလိုက်သည်။ ဤလူများ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိသည်ကို သူသိလိုသည်။

သို့သော် ထိုလူများသည် မလွတ်နိုင်တော့ကြောင်း သိသည်နှင့် ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ အဆိပ်ဂလင်းများကို ကိုက်ဖောက်လိုက်ကြရာ ခဏချင်းမှာပင် အဆိပ်တက်၍ သေဆုံးသွားကြတော့သည်။

ကျန်းမု အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤမျှအထိ ပြတ်သားကြသည်လား။ ရန်ငြိုးဟောင်းရှိသော ရန်သူဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တညီတညွတ်တည်း သေကြောင်းကြံစည်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့နောက်ကွယ်တွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

"သံသရာဝင်စားသူသည် ဘေးဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တိုးတက်လာပါသည်။ ဆုလာဘ်များကို မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ပေါင်းစည်းပေးအပ်ပါမည်။"

လူမည်းဝတ်စုံဝတ်များ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်းမု၏ စိတ်ထဲတွင် အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒင်! အန္တရာယ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အိမ်ရှင်အား ဂုဏ်ယူပါသည်။ အထူးဆုလာဘ်အဖြစ်- စနစ်မှတ် တစ်သိန်း ပေးအပ်ပါမည်။"

ရဲ့ယွီသည်လည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အိမ်ရှင်ကို စနစ်မှတ်များ တတ်နိုင်သမျှ များများပေးလိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာသည် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်သည့် ကမ္ဘာဖြစ်သဖြင့် ကန့်သတ်ချက်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံလျှင် ဆုလာဘ်များ ပေး၍ရသည်ဟု သူနားလည်ထားသည်။

အသိပေးချက် နှစ်ခုစလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းမု အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ၏ စနစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လက်ဖဝါး အလွန်ရက်ရောပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးချိုး။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုသုံးယောက်လုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်တော့မှာ" ကျန်းလင်က အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။ စုယွင်ကလည်း ကျန်းမုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချိုးကျိကျိကို ကျေးဇူးတင်လေသည်။

"မင်းတို့ကလည်း အပိုတွေ ပြောနေပြန်ပြီ။ ရှောင်မုက ငါ့တပည့်တစ်ဝက် ဖြစ်နေတာပဲ၊ သူ့ကို ကယ်တာ သဘာဝကျပါတယ်" ချိုးကျိကျိက ရယ်မောလျက် လက်ကာပြလိုက်သည်။

အတွင်းအားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဒါဇင်အနည်းငယ်ကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ရဲ့ယွီပေးသော မူလမှတ် များကြောင့် သူ၏အဆင့်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့နေသော အဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ 'မသေမျိုးနတ်ဘုရား' အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းမု သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ အားမကောင်းသေးမီ အချိန်အတွင်း သူအလိုအပ်ဆုံးမှာ အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကျန်းမုသည် ချိုးကျိကျိထံမှ သိုင်းပညာဗဟုသုတများကို နှစ်လခန့် ဆက်လက်သင်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ အဆင့်မှာ တက်မလာသော်လည်း သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှုမှာမူ အဆင့်မြင့်သွားခဲ့သည်။

"ငါ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာက ငါ့ကို တွန်းထုတ်တဲ့အားက ပိုပိုပြင်းလာပြီ။ ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" တစ်နေ့တွင် ချိုးကျိကျိက ကျန်းမုကို နှုတ်ဆက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးချိုး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဟားဟား... အေးကွာ၊ အဲဒီနေ့ကို ငါ စောင့်နေပါ့မယ်!" ချိုးကျိကျိက အားရပါးရ ရယ်မောပြီးနောက် ကမ္ဘာချင်းကူး လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသာ သံသရာဝင်စားခြင်းကို ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်နေလျှင် တစ်နေ့တွင် ချိုးကျိကျိ၏ ကမ္ဘာသို့ ရောက်သွားနိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်နေသည်။

ချိုးကျိကျိ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းမုသည် အိမ်တွင်သာ ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ အတုယူသရုပ်ဖော်မှုထဲက 'ချင်းယွမ်ဂိုဏ်း' ကို သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

ထိုနေရာသည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ပထမဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီးဖြစ်၍ ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်မသွားလျှင် ဘေးဒုက္ခက သူ့အလိုလို ဖြစ်လာမည်မဟုတ်သော်လည်း၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကောင်းကောင်းရရန်အတွက် ကျန်းမုကမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အလဟဿ အဖြုန်းမခံလိုပေ။

အတုယူသရုပ်ဖော်မှုထဲမှ မိမိမှာ စနစ်၏ အားဖြည့်မှု မရှိသဖြင့် သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ၌ စနစ်ဟူသော အစွမ်းထက်သည့် လက်နက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့အသိစိတ်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရသည် ဆိုသော်လည်း သူ၏စနစ်ရှေ့တွင်မူ အားလုံးမှာ အမှိုက်များသာ ဖြစ်သည်။

"စနစ်ရေ... ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်တာပဲ!" ကျန်းမုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"၀.၀..." ၎င်းက ရဲ့ယွီကို စကားလုံးပျောက်သွားစေသည်။ သူ၏ အိမ်ရှင်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားရသနည်း။

နောက်ထပ် နှစ်နှစ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။

သိုင်းကျင့်ထားသဖြင့် အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကျန်းမု၏ အရပ်မှာ ၁.၇ မီတာ (၅ ပေ ၇ လက်မခန့်) ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ရဲရင့်ပြတ်သားသော မျက်နှာထားနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။

"အဖေ၊ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းအကြောင်း သိလား" ကျန်းမုက ထမင်းစားပွဲတွင် မေးလိုက်သည်။

"ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းလား... သိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သားက ဘာလို့ မေးတာလဲ" ကျန်းလင်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်တော် ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ချင်လို့ပါ။"

"ဂိုဏ်းထဲဝင်မယ် ဟုတ်လား။ အဘိုးချိုးက သားရဲ့ဆရာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီဂိုဏ်းမှာ သားအတွက် သင်ယူစရာ ဘာရှိလို့လဲ" ချိုးကျိကျိမှာ ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်သည်ကို ကျန်းလင် မသိပေ။ သူက ချိုးကျိကျိ ကိစ္စရှိ၍ ခဏထွက်သွားသည်ဟုသာ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းမုက ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည် - "အဘိုးချိုးက ကျွန်တော့်ကို သတင်းစကား ပါးလိုက်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အဆင့်မြင့်ဖို့အတွက် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို လေ့လာထားသင့်တယ်တဲ့။ ပညာရပ်တစ်ခုတည်းမှာပဲ နစ်မနေဘဲ အားလုံးကို ခြုံငုံလေ့လာရမယ်လို့ ပြောပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလင်လည်း ဘာမှ ကန့်ကွက်မနေတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။ စုယွင်ကမူ ရှစ်နှစ်သားအရွယ်နှင့် အိမ်ခွဲသွားရမည့် သားဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရှာသည်။

"မေမေ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ပြန်မလာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်ရရင် မေမေတို့ဆီ လာလည်မှာပေါ့" ဟု ကျန်းမုက ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရော၊ မေမေကိုတော့ မလိမ်နဲ့ဦး။ သား အသိတရားဝင်လာကတည်းက မေမေနဲ့ သိပ်မနီးစပ်တော့ဘူး။ မေမေ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အလေးမထားတော့သလိုပဲ" စုယွင်က စိတ်ကောက်သလို ပြောလေသည်။

ကျန်းမု အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ မှတ်ဉာဏ်များ မနိုးထမီကဆိုလျှင် ကလေးတစ်ယောက်လို နေနိုင်သော်လည်း၊ ယခုမူ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မေမေနှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေရသည်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းနေသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မေမေ၊ ကျွန်တော် မေမေ့ကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ"

"အဲဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါပြီ..." စုယွင်က ကျန်းမု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမြဲလေးစားပြီး သူ့ကို အလိုလိုက်သူ ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်၍ နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းလင်သည် ကျန်းမုကို ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် မြင်းလှည်းတစ်စီး ငှားရမ်းပေးခဲ့သည်။ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ကျန်းအိမ်တော်နှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ကျော် (မိုင် ၆၀ ခန့်) သာ ကွာဝေးသဖြင့် မြင်းလှည်းဖြင့် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခရီးသာ သွားရပေသည်။