အခန်း (၅) - ယဉ်ကျေးမှု၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် အစဉ်အဆက် ဆက်ခံခြင်း

၎င်းတို့၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကျန်းဖန်သည် သစ်သားချင်းပွတ်တိုက်၍ မီးမွှေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် ရှည်လျားလှပြီး အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ လူသားများသည် အလွန်ပင် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု ရှိနေကြပြီး ကျန်းဖန်အား မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ကြိုးစားမှု၏ ရလဒ်မှာ ဖြစ်ထွန်းခဲ့သည်။ သေးငယ်သော မီးပွားလေးတစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းဖန်သည် ချက်ချင်းပင် မီးစာကို ၎င်းအပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ အနည်းငယ် မှုတ်ပေးလိုက်သည်။ မီးတောက်သည် ချက်ချင်းပင် ထိန်ကနဲ တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဖန်က 'မီးစာများ' အစဉ်မပြတ် ထည့်ပေးလိုက်သည်နှင့်အမျှ မီးပုံကြီးသည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်မှ လူသားများသည် မီးတောက် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်၊ ဤအရာသည် အသိပညာ၏ စွမ်းပကားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝူး။ ဝူး။ ဟား။ ဟား..."

လူသားများသည် ကျန်းဖန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် မှင်တက်သွားကြဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်ဆူညံနေကြတော့သည်။

ကျန်းဖန်သည် ဤနေရာတွင် သူ၏ လုပ်ငန်းတာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။ ကျန်ရှိနေသော အချိန်များသည် လူသားများ မည်သို့ တုံ့ပြန်လာမည်ဆိုသည်အပေါ်၌သာ မူတည်တော့သည်။ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းကလည်း ၎င်းတို့အား အလွန် သတိကြီးစွာ နေထိုင်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိပြုလုပ်ထားသော မီးမွှေးသည့် ကိရိယာများကို ၎င်းတို့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး မိမိ၏ စခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

【ဒင်။ အိမ်ရှင်... ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဇွတ်အတင်း ချဉ်းကပ်မသွားခဲ့ပါ။ ယခုအချိန်တွင် လူသားများ၏ သတိထားမှုက အလွန် မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။】

"အတွေ့အကြုံက ပြောပြနေတာလေ၊ ဒါတွေက သွေးနဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်းပြီး ရလာခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတွေပဲ"

ကျန်းဖန် ခိုကိုးရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤကာလရှိ လူသားများအတွက် မီးဟူသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက မီးကို ဖန်တီးနိုင်လျှင် ၎င်းတို့သည် သူ့အပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကြလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ နောင်တွင် လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရန် အဆင်ပြေစေမည့်အပြင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကိုလည်း မြန်ဆန်စေနိုင်သဖြင့် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ကြိမ်မျှသာ သရုပ်ပြခဲ့ပြီးနောက် လူသားများ တတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကိုသာ သူ မသိရှိပေ။

အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းအောင် လမ်းညွှန်သည့်အခါ သူသည် ၎င်းတို့နှင့် အရင်ဆုံး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်ရပြီးမှ လက်တွဲ၍ တစ်ဆင့်ချင်း သင်ကြားပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအစောပိုင်း ဟိုမိုဆေပီယန် များ၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် အားကောင်းပုံရသည်။ သူ ဖန်ဆင်းထားသော လူသားအုပ်စုသည်လည်း ညံ့ဖျင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ...

......

ကျန်းဖန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ လူသားများသည်လည်း သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ကြပြီး ကျန်းဖန် ပစ်ပေးခဲ့သော ကိရိယာများကို ကောက်ယူလိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်းဖန် ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ တွေးတောစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ တောက်လောင်နေခဲ့သော မီးပုံကြီးသည်လည်း ကျန်ရှိနေသော မီးစာများ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် လူသားအုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ စခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လူသားအုပ်စုသည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးလိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် ကျန်းဖန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အတုယူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အနီးနားရှိ လူသားများကလည်း ကျန်းဖန် အသုံးပြုခဲ့သော ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဆောင်းကာ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ချပေးခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းဆောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

အချိန်များ တစ်မိနစ်ချင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် သေးငယ်သော မီးပွားလေးတစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်သည် မီးစာအနည်းငယ်ကို ၎င်းအပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားသော ပါးစပ်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှူး... ဝူး~"

မီးတောက်သည် ချက်ချင်းပင် ထိန်ကနဲ တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်သည် မီးတောက် မငြိမ်းသွားစေရန်အတွက် မီးစာအသစ်များနှင့် သစ်ခြောက်များကို လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် ထည့်ပေးနေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် မီးတောက်သည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဝူး။ ဝူး။ ဝူး။"

လူသားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်ဆူညံနေကြတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်သည်လည်း သွားဖြဲ၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ၎င်းသည် အလွန် စိတ်ကောင်းဝင်နေပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် မီးအလင်းရောင်ကို အတန်ငယ် ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း မီးက ဆောင်ကြဉ်းပေးသော နွေးထွေးမှုက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အစဉ်မပြတ် နွေး‌ထွေးစေခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ချမ်းအေးလှသော ဤညချမ်းတွင် ဤအရာက ၎င်းတို့အား တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသေးသော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားရစေခဲ့သည်။

......

ပထမဆုံး ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု ရှိခဲ့ပြီးနောက် လာမည့်ရက်များတွင် ကျန်းဖန်နှင့် လူသားများသည် အတော်လေး အဆင်ပြေပြေ တည့်တည့်မတ်မတ် နေထိုင်လာနိုင်ခဲ့ကြပြီး ကျန်းဖန်အပေါ် ထားရှိသော လူသားများ၏ ရန်လိုမှုများလည်း လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း လူသားများသည် ကျန်းဖန်၏ နောက်သို့ မနက်မှ ညအထိ အနီးကပ် လိုက်ပါရန်အတွက်ပင် လူသားတစ်စုကို သီးသန့် တာဝန်ပေးထားခဲ့ကြသည်။

ဤအရာသည် သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုကြောင့် ကျန်းဖန်၏ အပြုအမူများကို အတုယူ သင်ယူခြင်းက မိမိတို့အတွက် အလွန် အကျိုးရှိကြောင်း ၎င်းတို့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်သည်လည်း ၎င်းတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားသဖြင့် ၎င်းတို့အား လက်တွေ့ကျသောအရာများကို တတ်နိုင်သမျှ သရုပ်ပြသပေးခဲ့သည်။

ကျန်းဖန်သည် ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်၍ လျှောက်လှမ်းသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့သည်လည်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် အလွန် နေရခက်နေခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့အားလုံး ကျင့်သားရလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း လုံးဝဥဿုံ မတ်တတ်ရပ်၍ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက်မူ ရှည်လျားလှသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ကာလတစ်ခု လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်သည်...

ကျန်းဖန်သည် မီးပေါ်တွင် အသားများကို ဖုတ်ကင်စားသောက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဖန် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်သည်ကို ၎င်းတို့ နားမလည်ကြသော်လည်း -

၎င်းတို့သည် ဆက်လက် သင်ယူခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ စနစ်တကျ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် အသားများ တူးခြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီးနောက်တွင်မူ မီးအရှိန်နှင့် အချိန်အခါကို ဂရုပြုရန် ၎င်းတို့ သင်ယူတတ်မြောက်သွားခဲ့ကြပြီး အသားကင်သည့် အတတ်ပညာတွင် တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ကြသည်။

အလွန်တရာ အရသာရှိလှသော ချက်ပြုတ်ထားသည့် အသားကို စားသုံးပြီးနောက်တွင်မူ လူသားများသည် ယခင်က အသားစိမ်းစားသည့် အလေ့အထကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်ပစ်လိုက်ကြတော့သည်။ နောင်တွင် ၎င်းတို့စားသုံးသမျှကို မီးဖြင့်သာ ဖုတ်ကင်စားသောက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

မီးဖြင့် မဖုတ်ကင်ဘဲ စားလျှင် အရသာမရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရပုံရသည်။

ကျန်းဖန် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် လိုက်လံအတုယူခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဝတ်အစားမရှိလျှင် သစ်ရွက်များကို အစားထိုး အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ကြီးမားထူထဲသော သစ်ရွက်များကို အတူတကွ သီကုံးကာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်သက်ဆင်ယင်ခဲ့ကြသည်။

ဤကာလအတွင်း ကျန်းဖန်သည် လက်နက်များနှင့် အမဲလိုက်ကိရိယာများ ပြုလုပ်နည်းကိုလည်း ၎င်းတို့အား သရုပ်ပြသခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ငါးဖမ်းပိုက်များ၊ ထောင်ချောက်များ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

အချိန်များသည် တရိပ်ရိပ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းဖန်သည် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် လူသားတစ်ဦးသည် ကျန်းဖန်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤအရာက ကျန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်အတွင်း ၎င်းတို့ ယခုကဲ့သို့ အနီးကပ် ထိတွေ့ဆက်ဆံလာခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်က မည်သို့ဖြစ်သနည်းဟု လက်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ၎င်းက စကားမပြောချေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခုအချိန်တွင် လူသားများ၌ ဘာသာစကားစနစ် မရှိသေးသဖြင့် သူ စကားပြောလျှင်လည်း နားလည်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ဤလူသားသည် ကျန်းဖန်အား ညွှန်ပြလိုက်၊ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ စခန်းဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်ဖြင့် လက်ဟန်ခြေဟန်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဖန် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် သူ့အား ၎င်းတို့၏ စခန်းဆီသို့ လိုက်လာရန် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်...

ထို့ကြောင့် ကျန်းဖန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဤလူသား၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းဖန်သည် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ၎င်းတို့၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ တရားဝင် ခြေချဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

လူသားတစ်ဦးချင်းစီသည် ဘေးဘက်တွင် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။ လူသားတစ်ဦးက လမ်းပြရန် တာဝန်ယူထားပြီး ကျန်းဖန်အား ရိုးရှင်းသော အိမ်တစ်လုံးအတွင်းသို့ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဤနှစ်ပေါင်းလေးဆယ်အတွင်း ကျန်းဖန်သည် သဘာဝကျကျပင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ဆောက်လုပ်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဤလူသားများသည်လည်း သူ့ထံမှ သင်ယူခဲ့ကြပြီး ရိုးရှင်းသော အိမ်များကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ရိုးရှင်းသော ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် လျှောင်းအိပ်နေသော လူသား၏ မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ဤလူသားသည် အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်အချို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝသက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးတော့မည့်ပုံရသည်။

ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျန်းဖန်သည် ဤလူသားသည် သူ ပထမဆုံး ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော လူသားမျိုးနွယ်စု၏ 'ခေါင်းဆောင်' ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

ဤကာလရှိ လူသားများ၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်တိုတောင်းလှသေးပုံရပြီး အသက်လေးဆယ်ကျော် အရွယ်မှာတင် ဘဝသက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။

"ဟူး..." ကျန်းဖန် ညည်းတွားလျက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွချလိုက်မိသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ညွှန်ပြလိုက်၊ ထို့နောက် ကျန်းဖန်အား ညွှန်ပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ဝ၌ ရပ်နေကြသော လူသားအုပ်စုဆီသို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းတို့အားလုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော လူမှုစနစ်တစ်ခု မဖြစ်ပေါ်သေးသော်လည်း သေခြင်းတရားဖြင့် ခွဲခွာရမည့် အခြေအနေအောက်တွင် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်သည် ၎င်းတို့ကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် အိုမင်းနေသော ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းသည် သူ့အား ဤလူသားအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူစေလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကျန်းဖန်သည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းတို့က သူ့အပေါ် ယခုမျှ ယုံကြည်ကြကတည်းက သူသည် ထိုယုံကြည်မှုကို သေချာပေါက် သစ္စာဖောက်မည်မဟုတ်ပေ။

ခေါင်းဆောင်သည် ခက်ခဲစွာဖြင့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် တုတ်ကောက်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကျန်းဖန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဖန် ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်နှင့်အမျှ ခေါင်းဆောင်၏ လက်သည်လည်း အားမရှိစွာဖြင့် အောက်သို့ လျှောကျသွားခဲ့တော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ လူသားမျိုးနွယ် ယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားလာဖို့အတွက် ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်၊ မင်းအတွက်တင်မကဘူး၊ ငါ့ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း ပါတာမို့လို့ပါ"

ကျန်းဖန်သည် လူသားများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စကားပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤလူသားအုပ်စုအနေဖြင့် နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းဆောင်အသစ် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးမှု အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းရေး ခေတ်ကာလသည်လည်း စတင်ခဲ့ချေပြီ။

ပထမမျိုးဆက် ခေါင်းဆောင်အား စနစ်တကျ သင်္ဂြိုဟ်ပေးပြီးနောက် ကျန်းဖန်သည် လက်တွဲ၍ သင်ကြားပြသပေးမှုများကို စတင်ခဲ့တော့သည်။

ကနဦး လူမှုအဖွဲ့အစည်း ပုံစံငယ်သည် စတင်မွေးဖွားလာခဲ့ချေပြီ။