အခန်း (၁၄) - ဘာသာစကားစနစ် ထူထောင်ခြင်းနှင့် ခိုင်ဝမ် ပထမနှစ်

ခေါင်းဆောင်သည် မျိုးဆက်ပေါင်း မည်မျှတိုင်အောင် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည်မသိသော တုတ်ကောက်ကို ဝေဇီရွှမ်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝေဇီရွှမ်းသည် လေးနက်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ယင်းကို လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်၏ ခေါင်းဆောင်သစ်တစ်ဦး မွေးဖွားလာခဲ့ချေပြီ။

ခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် သူ၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာသည်။ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးက သူ့အတွက် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအခမ်းအနားကို ကျင်းပပေးခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် -

ရာထူးအသစ်ကို ဆက်ခံလိုက်သော ဝေဇီရွှမ်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကားစနစ်ကို စတင်ထူထောင်တော့သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အဆင့်ဆင့် သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ၎င်းတို့အား နှုတ်ပြောဆက်သွယ်မှုကို သင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနောက်မှသာ စာပေမှတ်တမ်းများကို သင်ကြားရမည် ဖြစ်သည်။

ဝေဇီရွှမ်း အမှန်တကယ် စတင်အကောင်အထည်ဖော်သည့် အခါမှသာ ဤအရာသည် သူထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မလွယ်ကူကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။

အသစ်အဆန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ ၎င်းနှင့်တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ဖူးသေးသော လူသားများသည် ကောင်းမွန်စွာ ကျင့်သားမရနိုင်ကြချေ။

သို့သော်လည်း ဝေဇီရွှမ်းသည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူသည် လူသားများအား နေ့စဉ် ပိုမိုလေ့ကျင့်စေခဲ့ပြီး အစားအစာများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည့် ရိုးရှင်းသော အသံထွက်များမှစ၍ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

လူသားများသည် ဝေဇီရွှမ်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို နားမလည်ကြသော်လည်း ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်သည် ပကတိအတည် ဖြစ်ပေသည်။ မြင့်မားသော ရာထူးနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ဝေဇီရွှမ်းသည် ဤအားသာချက်ကို အသုံးချကာ မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလအတွင်း ဝေဇီရွှမ်း၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးတွင် အခြေခံ ဘာသာစကားစနစ်တစ်ခုကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

သူ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤလူသားအုပ်စု၏ အသိဉာဏ်မှာ သူထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။ အရာအများစုကို ၎င်းတို့ နားမလည်ကြသော်လည်း တိတ်တဆိတ် စူးစမ်းလေ့လာခြင်းမှတစ်ဆင့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်သွားနိုင်ကြသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ ကျန်းဖန်၏ ကြယ်တာရာအရှင်သခင် ပါရမီဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်ကိုမူ သူ မသိရှိပေ။

"အခုတော့ စာလုံးတွေကို စတင်ဖန်တီးရမယ့် အချိန်ပဲ... အသိဉာဏ်အရှိဆုံးလူတစ်စုကို သီးသန့်ရွေးချယ်ပြီး အရင်သင်ပေးမယ်။ သူတို့ တတ်မြောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို ဆက်ပြီး ဖြန့်ဝေသင်ကြားခိုင်းရမယ်။ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်အတွင်းမှာ ဘာသာစကားစနစ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရမယ်!"

ဝေဇီရွှမ်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

"လူရှိလား။"

ပြင်ပရှိ လူအချို့သည် အသံကို ကြားရသဖြင့် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

"ကျန်းဆန်း၊ လီစစ်နဲ့ နောက်ထပ်လူအချို့ကို ဒီကိုလာဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ ငါ ကြေညာစရာ ရှိလို့"

ဝင်ရောက်လာသော လူများက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ကျန်းဆန်း၊ လီစစ်နှင့် အခြားသူများကို သွားရောက်ခေါ်ယူကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ အမည်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ မှတ်သားရလွယ်ကူစေရန်အတွက် ဝေဇီရွှမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် တရုတ်စာလုံးများ ဖန်တီးပြီးစီးသွားသည့်အခါ ၎င်းတို့အနေဖြင့် အမည်များကို ပြောင်းလဲလိုပါကလည်း မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် အမည်ဟူသည်မှာ ကုဒ်နံပါတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး မှတ်ပုံတင်ကဲ့သို့သော အချက်အလက်များ မရှိသဖြင့် ဝေဇီရွှမ်းလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် -

"ခေါင်းဆောင်... ငါတို့ကို ဘာအတွက် ခေါ်တာလဲ"

ကျန်းဆန်းနှင့် လီစစ် အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူခြောက်ဦး ဝေဇီရွှမ်း၏ အခန်းတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"အခုဆိုရင် မျိုးနွယ်စုအတွင်းမှာ ဘာသာစကားကတစ်ဆင့် ဘာအဟန့်အတားမှမရှိဘဲ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်နေပြီ။ ငါတို့ အခု နောက်ထပ် အစီအစဉ်တစ်ခုထဲကို တရားဝင် ခြေချရတော့မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ မင်းတို့ကို ငါ ခေါ်လိုက်တာပဲ"

ဝေဇီရွှမ်း တွေးတောစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါ။ အတိတ်တုန်းကဆိုရင် အခြားသူတွေရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်တွေကို အကြမ်းဖျင်းပဲ နားလည်နိုင်ခဲ့ကြတာ"

ကျန်းဆန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေကို ချီးကျူးထိုက်ပါတယ်!"

လီစစ်က ထပ်ဆင့်ပြောဆိုလိုက်ရာ အခြားသူများသည်လည်း လိုက်လံ၍ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုကြတော့သည်။

ဝေဇီရွှမ်း စိတ်ထဲ၌ အလွန် သဘောကျနေသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာကိုမူ တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလိုက်ပြီး - "ကဲ... တော်ကြပါတော့၊ ငါ မင်းတို့ကို ခေါ်တာက အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ပါ၊ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"

ဝေဇီရွှမ်း၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုလူအနည်းငယ်သည်လည်း အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး စနောက်လိုသော စိတ်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည် - "ဒါဆိုရင် ခေါင်းဆောင်... ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ ဘာကို ဆွေးနွေးမှာလဲ၊ ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်ပြောတဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲဟင်"

"အခုဆိုရင် မျိုးနွယ်စုအတွင်းမှာ နှုတ်ပြောဆက်သွယ်မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးပြီဖြစ်လို့ စာလုံးတွေကို စတင်ဖန်တီးရမည့် အချိန်ပဲ။"

"စာလုံးတွေ ဟုတ်လား"

ထိုလူအနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

"စာလုံးတွေဆိုတာ ဘာသာစကားကို မှတ်တမ်းတင်တဲ့ သင်္ကေတတွေပဲ၊ ဘာသာစကားရဲ့ ရေးသားမှုပုံစံပေါ့၊ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုအထိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတဲ့အခါ ပြသလာတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ။ ဒါက အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပြီး သမိုင်းကြောင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ဝေဇီရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်တည်ကြည်လှပေသည် - "ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ဟာ မူလကဆိုရင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲဖို့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခု ငါတို့က အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရလဒ်ကို တိုက်ရိုက် ရယူမှာ ဖြစ်တယ်။ အကယ်၍ ဒါကို အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ဟာ မျိုးဆက်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် ဂုဏ်ယူရမဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်ကို ရရှိသွားမှာပဲ!"

"ဂုဏ်!"

ထိုလူအနည်းငယ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝေဇီရွှမ်း၏ ဆိုလိုရင်းကို အတန်ငယ် နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

"မင်းတို့ နားမလည်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ဖို့ပဲ လိုတာ။ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ မင်းတို့ အရင်ဆုံး သင်ယူရမယ်၊ ပြီးမှ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ထပ်ဆင့်သင်ကြားပေးရမယ်။"

ဝေဇီရွှမ်း လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်ကို သေချာပေါက် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပါ့မယ်!"

...

ခိုင်ဝမ် ပထမနှစ်တွင် ခေါင်းဆောင်ဝေ ဖန်တီးခဲ့သော စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအတွက် ကနဦး ဘာသာစကားစနစ်ကို ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သင်ယူခဲ့ကြပြီးနောက် လူသားမျိုးနွယ်သည် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာမှု၏ ဤသော့ချက်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် မကြုံစဖူးသော လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သည့် ခေတ်ကာလအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ချေပြီ။

စာလုံးများ မွေးဖွားလာခြင်းက လူသားတို့၏ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုတွင် အချိန်အမြောက်အမြားကို သက်သာစေခဲ့ပြီး ယခင်မျိုးဆက်များ၏ ပညာဗဟုသုတများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနိုင်စေခဲ့ကာ ရှည်လျားလှသော သမိုင်းကြောင်းကိုလည်း မှတ်မိစေခဲ့သည်။

ဝေဇီရွှမ်း ရောဂါဝေဒနာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် နောင်လာမည့်မျိုးဆက်များသည် သူစိုးစံခဲ့စဉ်က စွမ်းဆောင်ချက်အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြပြီး သူ့အား 'ခိုင်ဝမ်' ဟူသော ဘွဲ့တော်ကို အပ်နှင်းခဲ့ကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် ခိုင်ဝမ် ပထမနှစ်ကို သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၁၀၀ တွင် လူဦးရေသည် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် တိုးပွားလာခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း သန်းဆယ်ဂဏန်းအထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၂၀၀ တွင် လူဦးရေသည် သန်းသုံးဆယ်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ လူဦးရေ တိုးပွားလာခြင်းက အကျိုးကျေးဇူးများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ပြီး လူမှုအဆင့်အတန်းမှာလည်း အစဉ်မပြတ် မြင့်မားလာခဲ့သည်။ အားနည်းချက်များသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထင်ရှားလာခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွင်း၌ မတူညီသော အသံအမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤအသံများသည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလို ထိုနည်းတူပင် လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာပြီးနောက်တွင်မူ လူသားများအတွင်း၌ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ဆန်းကြယ်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၃၀၀ တွင် ပဋိပက္ခများ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး ခေါင်းဆောင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဆန့်ကျင်သော အသံများသည် လူသားအများစု၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၃၁၀ တွင် ပဋိပက္ခများ တရားဝင် ပေါက်ကွဲထွက်ခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး လူသားအုပ်စုအသီးသီးသည် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်၌ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေများကို အသီးသီး တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။

ကြီးမားလှသော လူဦးရေ အခြေခံကြောင့် ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ကြီးမားလှသော လူသားမျိုးနွယ်စုကြီးသည် မတူညီသော အင်အားစု ခုနစ်ခုအဖြစ် ကွဲပြားသွားခဲ့တော့သည်။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၃၃၀ တွင် ထိုမတူညီသော အင်အားစု ခုနစ်ခုသည် နယ်မြေများ သတ်မှတ်ကာ မြို့ပြများကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး ပြင်ပသို့ အစဉ်မပြတ် တိုးချဲ့ခဲ့ကြသည်။ လူသားတို့၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် 'နိုင်ငံ' ဟူသော ဝေါဟာရ စတင်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

ဤသို့ဖြင့် နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၄၅၀ တွင် နှစ်ပေါင်းရာချီသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအောက်၌ နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံ၏ စွမ်းအားမှာ အစဉ်မပြတ် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုနယ်ပယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

ဤနိုင်ငံအများစုမှာ နယ်မြေတိုးချဲ့ပြီးနောက်တွင် တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်လာခဲ့ကြသည်။

နိုင်ငံအသီးသီးသည် တစ်နိုင်ငံကိုတစ်နိုင်ငံ အပြစ်တင်စွပ်စွဲကြပြီး နယ်မြေများကို လွှဲပြောင်းပေးရန် တောင်းဆိုလာကြသည်။ လောဘဇောများ အစဉ်မပြတ် ကြီးမားလာခဲ့ကြပြီး အခြားတစ်ဖက်၏ နိုင်ငံကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေကြတော့သည်။

အရင်းအမြစ် တိုးချဲ့မှုအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များက နိုင်ငံများကြားတွင် ပဋိပက္ခများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် မျိုးနွယ်တူချင်း ဖြစ်ကြသည့်အတွက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြသေးချေ။

သို့သော်လည်း မိမိတို့၏ နိုင်ငံအတွင်း၌ ရိက္ခာအကျပ်အတည်းများနှင့် ရင်ဆိုင်လာရသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် အနီးနားရှိ နိုင်ငံများဆီသို့ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက မျိုးနွယ်တူချင်း ဖြစ်ကြသည်ဖြစ်ရာ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ကူညီပေးခြင်းက ဘာမှားယွင်းလို့လဲ။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၄၅၅ တွင် စစ်မက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံသည် တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး လူသားမျိုးနွယ်သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံးသော သေကျေပျက်စီးမှုများနှင့် စတင်ရင်ဆိုင်လာရတော့သည်။

စစ်မက် ပေါက်ကွဲထွက်မှုကြောင့် နိုင်ငံအသီးသီး၏ လူဦးရေမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့ရသည်။ ပြင်ပတွင် ရုပ်အလောင်းများ အစီအရီ တည်ရှိနေခဲ့ကြပြီး နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့ကြားရှိ တိတ်ဆိတ်သော နားလည်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် စီစဉ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်လားမသိဘဲ နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး စစ်ပွဲသည်လည်း ကမန်းကတန်းဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့အတွင်းရှိ ပဋိပက္ခများမှာမူ အစဉ်မပြတ် စုစည်းနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့အစည်းအားလုံးသည် ဤစစ်ပွဲ၏ တာဝန်ရှိမှုကို အခြားတစ်ဖက်သို့သာ အပြန်အလှန် ပုံချနေခဲ့ကြသည်။

ခိုင်ဝမ် နှစ် ၅၀၀ တွင် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော်တိုင်အောင် အင်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းပြီးနောက် နိုင်ငံခုနစ်နိုင်ငံသည် အသက်ဇီဝ အနည်းငယ် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ လူဦးရေမှာလည်း တိုးပွားလာခဲ့သော်လည်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့မူ ပြန်လည်မရောက်ရှိသေးချေ။

နှစ်ပေါင်းဆယ်ဂဏန်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ခြင်းက နိုင်ငံများအား ၎င်းတို့၏ နာကျင်မှုများကို မေ့လျော့သွားစေခဲ့ပုံရသည်။ စစ်မက်၏ အငွေ့အသက်များသည် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ စတင်ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့ချေပြီ...

...

"ဟင်း... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သွားရတာလဲ..."

ကျန်းဖန်သည် ကမ္ဘာမြေဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုမျှအထိ ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့ပါလျက်နှင့် ဘာဖြစ်လို့ စစ်ပွဲတွေ ထပ်ပြီး ဖြစ်ပွားရပြန်တာလဲ။ ဒါက ၎င်းတို့၏ မူလသမိုင်းကြောင်းနှင့် ဘာကွာခြားလို့လဲ။

ဒါက သူ၏အကြောင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် လူသားတို့၏ သဘာဝဗီဇစိတ်ကပဲ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍လားဟူသည်ကို သူ ဝေခွဲမရနိုင်တော့ချေ။