အခန်း (၁၀၀) - သံသရာဝင်စားသူ လက်အောက်ခံ

ကျန်းမုသည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက်၍ ဇာတ်ကစားရန် ပြင်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက်ဆိုသည်မှာ ပါးစပ်ရှိရုံနှင့် ပြော၍ရသည့်အရာပင် မဟုတ်ပါလော။

"လက်ရှိမှာတော့ ကျွန်တော်က 'ချင်းမြို့တော်' လို့ ခေါ်တဲ့နေရာမှာ အခြေစိုက်ထားပါတယ်။ မြေဧရိယာ ဧက သန်း ၁၀၀ ကျယ်ဝန်းတဲ့ နယ်မြေရှိပြီး၊ သံသရာဝင်စားသူ လက်အောက်ခံ ၁၀ ယောက်နဲ့ သာမန်လူ ၃,၀၀၀ ကျော် ရှိပါတယ်။

မကြာသေးခင်ကမှ နောက်ထပ် လက်အောက်ခံတစ်သုတ်ကို ထပ်မံစုဆောင်းထားပေမဲ့ ရန်ပုံငွေ အနည်းငယ် ပြတ်လပ်နေသလို သံသရာဝင်စားခွင့် အခွင့်အရေးတွေလည်း အများကြီးမရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို အရင်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရင်း ပါရမီပိုကောင်းတဲ့သူအချို့ကိုပဲ ဦးစားပေး သံသရာဝင်စားခွင့် ပေးဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။

အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း အဆင့် (၉) လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ တစ်ယောက်က တစ်လကို သံသရာဝင်စားခွင့် အပို ၃ ကြိမ်ပဲ ရတာလေ။ အပြင်ဘက်ကို ဆက်ပြီး နယ်မြေချဲ့ထွင်ချင်တယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ယူပြီး စုဆောင်းရပါဦးမယ်။" ကျန်းမုက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး။ အစည်းအဝေးပြီးရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုကျန်းဆီ လာလည်ပြီး တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီပေးပါ့မယ်။" လူတိုင်းက ရယ်မောကာ ပြောကြသည်။

ကျန်းမုကလည်း "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်စောင့်စားနေပါ့မယ်" ဟု လေသံပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... သေချာတာပေါ့..."

ထို့နောက် အားလုံးသည် အသေးစိတ်ကိစ္စရပ်များကို ခဏမျှ ထပ်မံဆွေးနွေးကြပြီးနောက် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ အရိပ်မည်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး ကျန်းမုသည်လည်း ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"ဟင်း! ငါ့ဆီက သတင်းနှိုက်ချင်တာလား။ မရဘူးဟေ့! မင်းတို့ ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် ငါ အရှုံးပေးလိုက်မယ်!" ကျန်းမု အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့် (၉) လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ ဖြစ်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အသစ်စက်စက် တက်လာသော သံသရာဝင်စားသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မည်သို့မျှ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တင် မလုံခြုံသေးဘူး။ နောက်ထပ် အကာအကွယ် တစ်လွှာ ထပ်လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ငါက အထောက်အထား တစ်ခုကို လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာဆိုတော့၊ အဲဒီအထောက်အထားကို တကယ်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်။ ဒါမှပဲ လုံးဝ အမှားအယွင်းမရှိမှာ!"

ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားသည်။ လက်ထဲမှာ အသုံးချခံတပည့်တစ်ယောက် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။ သူမကို အသုံးချရမည့်အချိန် ရောက်ပြီ။ မကြာမီ သူသည် ရှမုန့်ကျောက်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ထမင်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီလားဟင်။ ကျွန်မ အခုပဲ သွားချက်လိုက်ပါ့မယ်..." ရှမုန့်ကျောက်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့လယ်စာစားရန် အချိန်လိုသေးသော်လည်း ကျန်းမု ဗိုက်ဆာနေလျှင် သူမ စောစောချက်ပေးနိုင်သည်။

"အဟမ်း... နေ့လယ်စာကိစ္စ ခဏထားလိုက်ဦး။ ဒီအတောအတွင်း မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ကောင်းမွန်တာကြောင့်၊ ငါ မင်းကို သံသရာဝင်စားခွင့် တစ်ကြိမ် ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။" ကျန်းမုက မျက်နှာသေနှင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှမုန့်ကျောက် မှင်တက်သွားပြီးမှ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး! ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ သံသရာဝင်စားသူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ပြပါ့မယ်!" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့။ ဒါ မင်းအတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ တကယ်လို့ ကျရှုံးခဲ့ရင် မင်းမှာ ပါရမီမရှိဘူးလို့ သတ်မှတ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ငါ မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျန်းမုက ဆိုသည်။ အသုံးချခံတပည့်ဆိုသည်မှာလည်း အစွမ်းရှိရန် လိုအပ်သည်၊ မဟုတ်ပါက တစ်နေ့တွင် သူမကြောင့် သူ လူမိသွားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလော။

ဤသို့ဖြင့် ကျန်းမုသည် သံသရာဝင်စားခွင့် တစ်ကြိမ်ကို ရှမုန့်ကျောက်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ အချိန်ကလည်း နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမကို ရှိသည့်နေရာမှာပင် သံသရာဝင်စားခိုင်းလိုက်သည်။

ရှမုန့်ကျောက် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းမုသည်လည်း သူ၏ အစီအစဉ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်တော့သည်။ ထိုမြေခွေးအိုကြီးများသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် သူ့ကို လိုက်ရှာနေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

......

ထင်သည့်အတိုင်းပင်။

"ချင်းမြို့တော် ဆိုတဲ့နေရာကို သွားရှာကြစမ်း။ သတင်းရရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား!"

...

"လူလွှတ်ပြီး ချင်းမြို့တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အကုန်စုဆောင်းခဲ့စမ်း!"

...

မကြာမီမှာပင် ထိုအဆင့် (၉) လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ အားလုံးသည် ချင်းမြို့တော်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို လက်ခံရရှိလိုက်ကြသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျန်းမု အမှတ်မထင် ပြောလိုက်သော ထိုနေရာမှာ မူလကမ္ဘာတွင် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... အထောက်အထားက အတုမှန်း ငါသိသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အခြေခံတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကောင်က ဒီလူနည်းစုထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်..." လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူများသည် ချင်းမြို့တော်မှ သတင်းများကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကြသည်။

ချင်းမြို့တော်တွင် အဆင့်မြင့် သံသရာဝင်စားသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အသုတ် ၀၂ ထဲမှ ဆိုလျှင် လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရသည်။ သတင်းများကို အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ချင်းမြို့တော်သို့ မနားမနေ ချီတက်လာကြတော့သည်။

ဤလုပ်ရပ်မှာ ကျန်းမုကို သတ်ရန်မဟုတ်ဘဲ၊ သံသရာဝင်စားသူများကြားရှိ မရေးမသားထားသော စည်းမျဉ်းများကို သိအောင် သတိပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူ ကြားနေအုပ်စုက ဖြစ်နေပါစေ... စီနီယာဖြစ်သူ ၎င်းတို့ကိုတော့ ရိုသေမှု ပြရမည် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်စဉ်က ဤသို့ပင် တက်လှမ်းလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အင်အားတောင့်တင်းလာသောအခါ အခြားသူများကို ပြန်လည် အမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ချင်းမြို့တော်တွင် လူရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ... ခင်ဗျားတို့လည်း မြန်သားပဲ။"

"မဆိုးပါဘူး... ခင်ဗျားတို့လည်း အတူတူပါပဲ။"

"အားလုံး ရောက်နေမှတော့၊ ရထားတဲ့ သတင်းတွေကလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီကောင်ကို အရင်ရှာကြစို့။" လူတိုင်း လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ သံသယရှိဖွယ် ပစ်မှတ်အချို့မှာ ၎င်းတို့၏ 'အစစ်အဆေး' ကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အရှင်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကျန်းထိုက်ရွှီ မဟုတ်ပါဘူး!"

"မင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတိုင်း ဟုတ်မှာလား။ သက်သေပြစမ်း!"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

ထိုသူမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။ သူ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေနေစဉ် လူတစ်စုက တံခါးကို ရိုက်ချိုးဝင်လာပြီး သူ 'ကျန်းထိုက်ရွှီ' လားဟု အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘယ်က ကျန်းထိုက်ရွှီလဲ၊ သူ လုံးဝ မသိပါချေ။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်တို့မှာလည်း ကျွန်တော်က ကျန်းထိုက်ရွှီ ဆိုတဲ့ သက်သေမှ မရှိတာ!"

"ဟမ်... မင်းက ပြန်ပြောနေတာလား!"

......

စုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ တစ်ဖြည်းဖြည်း သိရှိသွားသည်မှာ သူတို့ လှည့်စားခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ အမည်မှာ အတုဖြစ်ရုံသာမက၊ ပေးခဲ့သော လိပ်စာမှာလည်း အတု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"တော်တဲ့ကောင်လေးပဲ! ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့၊ သတ္တိတော့ ရှိသားပဲ!"

၎င်းတို့ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ အသစ်တက်လာသော အဆင့် (၉) လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ တစ်ယောက်က ဝါရင့်လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဤသို့ စော်ကားလိုက်ခြင်းမှာ 'သေ' ဆိုသည့် စာလုံးကို မည်သို့ရေးရမှန်း မသိခြင်းပင်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် ကျန်းမု၏ တည်နေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ပြန်သွားကြရတော့သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ကို ရှင်းပစ်ရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိပါသေးသည်။

......

ဤအဖြစ်အပျက်၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူမှာမူ သူ၏ အနာဂတ်လမ်းစဉ်ကို အေးအေးဆေးဆေး စီစဉ်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်းကို သူ သေချာပေါက် အငြိုးတေးစေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းမု သိရှိသော်လည်း ဘာဂရုစိုက်စရာ ရှိသနည်း။

"ငါ့မှာ အဆင့် (၉) လုပ်ပိုင်ခွင့် နှစ်ခု ရှိနေပြီ။ နောက်ထပ် တစ်ခုရရင် အဆင့် (၈) ကို မြှင့်လို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဆင့် (၈) လုပ်ပိုင်ခွင့် ရလာရင်လည်း၊ အဆင့် (၈) အစည်းအဝေးကို ငါ သွားလို့မရသေးဘူး။ သွားတာနဲ့ ငါ့အထောက်အထားကို သူတို့ ရိပ်မိသွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်။"

သူသည် အရှုံးအမြတ်ကို တွက်ချက်နေမိသည်။ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ အဆင့် (၈) ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဆင့် (၇) ရောက်မှသာ အစည်းအဝေး ပြန်တက်ရန် ဖြစ်သည်။ အဲဒီအတောအတွင်းမှာတော့ လက်အောက်ခံတစ်ယောက်ကို အဆင့် (၉) ရောက်အောင် ပံ့ပိုးပေးပြီး၊ အစည်းအဝေးတွေမှာ ငါ့ကိုယ်စား ကျန်းထိုက်ရွှီအဖြစ် ဆက်လက် ဟန်ဆောင်ခိုင်းထားရမယ်။

"ဒါကြောင့် ရှမုန့်ကျောက်က ဘယ်လောက်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်မလဲ ဆိုတာကပဲ အဓိကပဲ..." ကျန်းမု၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားသည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ရာထူးဖြစ်သော်လည်း အကျိုးအမြတ်လည်း ရှိပေသည်။ သူမ အနေနှင့် လက်ဆောင်တွေ ရထားမှတော့ သူ့အတွက် အန္တရာယ် အနည်းငယ် ရင်ဆိုင်ပေးရခြင်းမှာ တရားမျှတသည်မဟုတ်ပါလော။

မကြာမီ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှမုန့်ကျောက်သည်လည်း သံသရာဝင်စားခြင်းကို အောင်မြင်စွာ အပြီးသတ်ပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း ကျန်းမု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။"

"သခင်ကြီး... ကျွန်မ သခင်ကြီးကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပါဘူး။ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီး သံသရာဝင်စားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါပြီ!" ရှမုန့်ကျောက်က သူမ၏ လက်ယာဘက်မှ သံသရာအမှတ်အသားကို ပျော်ရွှင်စွာ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အောင်မြင်တာ ကောင်းပါတယ်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ဘယ်လောက်ရလဲ" ကျန်းမု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရ ပါရမီကို သိနိုင်သဖြင့် သူက မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခြုံငုံအဆင့်က S+ ပါ! ဒီတစ်ခေါက် သံသရာမှာ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ သံသရာမှတ် နှစ်သိန်းနဲ့ အမြဲတမ်းပါရမီ ကံစမ်းခွင့် တစ်ကြိမ် ရခဲ့ပါတယ်!" ရှမုန့်ကျောက်က အစီရင်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းမု မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ S+ နဲ့တင် အမြဲတမ်းပါရမီ ကံစမ်းခွင့် ရတယ် ဟုတ်လား။

"အော်... ဘာပါရမီ ရခဲ့လဲ။"

ရှမုန့်ကျောက်က ဘာမှ မဖုံးကွယ်ထားပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ယခု ရရှိထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ ကျန်းမု ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အချက်အလက်ပြကွက် ကို ကျန်းမု ကြည့်နိုင်ရန် ထုတ်ပြလိုက်သည်။

【သံသရာဝင်စားသူ - ရှမုန့်ကျောက်】

【နယ်ပယ် - အဆင့် ၁ သံသရာဝင်စားသူ】

【ပါရမီ - ကံကောင်းခြင်း (Luck) (ခရမ်းရောင်)】

【သံသရာမှတ် - ၂၀၀,၀၀၀】

【အဆင့်အတန်း - လက်အောက်ခံ】

【နယ်မြေ - မရှိပါ】

ကံကောင်းခြင်း (ခရမ်းရောင်)- သင်၏ ကံတရားမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်။ သံသရာကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အမြဲတစေ ဘေးကင်းအောင် ကျော်လွှားနိုင်ပြီး၊ အကျပ်အတည်းများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိပေလိမ့်မည်။

ကျန်းမု၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။ ဘာဖြစ်လို့ သူမက S+ နဲ့တင် ခရမ်းရောင် 'အထူး' အဆင့် ပါရမီကို ရရှိပြီး၊ သူက SSS နှစ်ခါရတာတောင် အပြာရောင်အဆင့်ပဲ နှစ်ခါရရတာလဲ။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မနာလိုမှုကို ခံနေရသည်ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ အားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည့်အရာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

"ဒင်! ပါရမီကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်!"

"လုယက်မည် / ကူးယူမည် ?"

ကျန်းမုသည် မဆိုင်းမတွဘဲ 'ကူးယူမည်' ကို တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။ လုယက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ မိမိ၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သဖြင့် ကူးယူလိုက်ရုံနှင့် လုံလောက်သည်။ ရန်သူဖြစ်လျှင်သာ သူ တိုက်ရိုက် လုယက်ပေလိမ့်မည်။

"【ကူးယူမှု အောင်မြင်ပါသည်။ ဂုဏ်ယူပါသည် အိမ်ရှင်၊ ခရမ်းရောင် 'အထူး' အဆင့် ပါရမီ - 'ကံကောင်းခြင်း'ကို ရရှိပါသည်။】"

"【ဒင်! ခရမ်းရောင် 'အထူး' အဆင့် ပါရမီသည် အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ရွှေရောင် 'ဒဏ္ဍာရီ' အဆင့် ပါရမီ - 'ကံကြမ္မာ၏ သားတော်' အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါသည်။】"

ကျန်းမု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ ရွှေရောင် 'ဒဏ္ဍာရီ' အဆင့်မှာပဲ ရပ်နေပြီး အနီရောင် 'ဒဏ္ဍာရီလာ' အဆင့် ဖြစ်မလာရတာလဲ။ ထိုနှစ်ခုကြားရှိ ကွာဟချက်က တကယ့်ကို ကြီးမားလှသည်လား။