အခန်း ၁ စလီပင်းဗျူးတီး၏ နိုင်ငံ

ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ရိုးဇ်လို့ ခေါ်တဲ့ နိုင်ငံတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

တစ်နေ့မှာတော့ ပီနိုခီရိုထက်ပင် ငယ်ရွယ်တဲ့ ရိုင်ယန်လို့ အမည်ရတဲ့ မှော်ဆရာလေးတစ်ယောက်ဟာ ဒီနိုင်ငံရဲ့ သစ်တောထဲကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဒီမှော်ဆရာလေးဟာ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ ပန်းတွေကို ပြန်လည်လန်းဆန်း ပွင့်လန်းစေနိုင်ရုံသာမက စောင်းတူရိယာတွေကိုလည်း အလိုအလျောက် တီးခတ်စေနိုင်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် ဆေးဝါးကုသရာမှာလည်း အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ရောဂါဝေဒနာတွေနဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို လျင်မြန်စွာ သက်သာပျောက်ကင်းစေနိုင်ခဲ့သည်။

ဆေးကုသစရိတ် မတတ်နိုင်တဲ့ ဆင်းရဲသားအများအပြားဟာ ခြေထောက်ကျိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှော်ဆရာလေးဆီ လာရောက်ကုသလေ့ရှိကြသည်။

ရိုင်ယန်ရဲ့ ဆေးပင်စွမ်းအားဟာ အလွန်ထိရောက်လှတာကြောင့် ခက်ခဲနက်နဲတဲ့ ရောဂါပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ အရိုးကျိုးဒဏ်ရာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆီမှာ ကုသလိုက်တာနဲ့ ခဏအတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလေ့ရှိသည်။

ဒါကြောင့်ရိုင်ယန်ရဲ့ ကျော်ကြားသတင်းဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မင်းစနိယာကနေတစ်ဆင့် နန်းတော်အထိတောင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီးတို့ဟာ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ သားသမီးရတနာ လုံးဝမထွန်းကားခဲ့ပါ။

သူတို့နှစ်ဦးဟာ ရင်သွေးလေးတစ်ယောက် အလွန်လိုချင်နေကြပေမဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ဘဝဟာ ထပ်တူမကျခဲ့ပေ။

ဒီလိုအချိန်မှာပဲ ဘုရင်ကြီးဟာရိုင်ယန်ရဲ့အကြောင်းကို ကြားသိသွားပြီး မှော်ဆရာလေးကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

...

ရထားလုံးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း နန်းတော်ဆီ ထွက်ခွာလာစဉ် ကောင်လေးဟာ မှန်ပြတင်းပေါက်မှာ ပေါ်နေတဲ့ မိမိရဲ့ ရောင်ပြန်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်က အမှတ်တရတွေဆီ အတွေးမျှောသွားခဲ့သည်။

ရိုင်ယန်ရဲ့ မျက်နှာလေးဟာ မှန်ပြင်ပေါ်မှာ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

ကောင်လေးဟာ ရှေးဟောင်းဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နုနယ်ယဉ်ကျေးတဲ့ မျက်နှာထားကြောင့် အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမယ်လို့ ထင်ရသည်။

သူ့ရဲ့ ခေါင်းစွပ်အောက်မှာ ငွေရောင်ဆံပင်တွေ ဖုံးကွယ်နေပြီး ဖျော့တော့တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အေးစက်စက် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေခဲ့သည်။ အသားအရေကလည်း နတ်ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်ထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့လွန်းလို့ ရေကြည်သလို တောက်ပနေခဲ့သည်။

"ငါ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်နေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရုပ်သွင်က နည်းနည်းမှ မပြောင်းလဲသေးဘူး..."

"ငါဟာ မှော်ဆရာဖြစ်လာတာတင် မကဘဲ မသေနိုင်တဲ့အသက်ကိုပါ ရရှိထားတာလား..."

ရိုင်ယန်ဟာ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်မိသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သူဟာ အလယ်ခေတ်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်ရှိလာခဲ့တာဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ရရှိခဲ့တဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ ဗဟုသုတတွေအရ ဒီကမ္ဘာဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေနဲ့ အရာရာကို ဖန်ဆင်းနိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ကမ္ဘာကြီးမှန်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက်ဟာ မှော်ဂါထာတစ်ခုတည်းနဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ လူအပေါင်းကို တိရစ္ဆာန်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အာရေဗျညများ ပုံပြင်တွေထဲကအတိုင်းပင်။

ဒီနိုင်ငံထဲမှာတင် အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ဆရာမ ၁၃ ယောက်ထက်မနည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့ဟာ မိုးလေဝသကို စေခိုင်းနိုင်ပြီး သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ခေါ်ယူအသုံးပြုနိုင်တဲ့ အံ့မခန်းအစွမ်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ကံကောင်းချင်တော့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ အတိတ်ဘဝက ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။ရိုင်ယန်ဟာ ဒီကမ္ဘာဆီ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ စစ်မှန်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒီမှော်ကမ္ဘာထဲ ရောက်ရှိလာပြီး စစ်မှန်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် စတင်ခွင့်ရခဲ့တာကရိုင်ယန်အတွက် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာစရာဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဒီဒဏ္ဍာရီထဲက မှော်ဆရာတွေလို စွမ်းအားကြီးမားလှပြီလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သမျှ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပါ။

မွေးဖွားခါစရိုင်ယန်ဟာ အလွန်အားနည်းလွန်းလှပြီး ပျံသန်းခြင်း၊ မိုးလေဝသကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနဲ့ အနာဂတ်ကို ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းတို့ကို လုံးဝ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါ။

မှော်ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားဟာ အစပိုင်းမှာ အလွန်အားနည်းခဲ့ပြီး ကလေးကစားစရာ မှော်လှည့်ကွက်သေးသေးလေးအချို့ကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကျွမ်းကျင်မှုကတော့ ဆေးပင်တွေကို အသုံးပြုပြီး အံ့ဖွယ်ဆေးဝါးတွေ ဖော်စပ်တာပဲ ဖြစ်ခဲ့သည်—ပုံပြင်တွေနဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက မှော်ဆရာမတွေနဲ့ မှော်ဆရာတွေလိုပေါ့။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်းရိုင်ယန်ဟာ သူ့ရဲ့ အဆင့်တိုးတက်စေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း သိရှိခဲ့ရသည်။

အဲဒါကတော့ "ကံကြမ္မာ၏ ရင်သွေးများ" ကို ရှာဖွေပြီး အဲဒီဇာတ်လိုက်တွေရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ပြည့်ဝအောင် ကူညီပေးခြင်းအားဖြင့် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထမ်းဆောင်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်စွမ်းအားတွေကို စုတ်ယူကာ မိမိရဲ့ မှော်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေပြီး စွမ်းရည်သစ်တွေကို ရရှိစေတာပဲ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လိုက်ကျော်တွေကို မရှာတွေ့ရင်တောင် လမ်းသွားလမ်းလာ ရိုးရိုးလူထုရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ကူညီဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းဖြင့် ဆန္ဒစွမ်းအား အနည်းငယ်ကို စုတ်ယူလို့ ရနိုင်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက ထိရောက်မှု အလွန်နည်းပါးပြီး ထောင်ဂဏန်း သို့မဟုတ် သောင်းဂဏန်းမှာမှ တစ်ခုစာလောက်သာ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတာကြောင့် လူဦးရေအမြောက်အမြားကို ကူညီပေးမှသာ သိသာတဲ့ တိုးတက်မှုကို ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာ၏ ဇာတ်လိုက်" ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်းရိုင်ယန်ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိခဲ့ပါ။

ဒီလိုနဲ့ ဘယ်သူက ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်လိုက်လဲဆိုတာ မသိတာကြောင့်ရိုင်ယန်ဟာ တွေ့ရာလူတွေကို ကူညီရင်း အဲဒီအထဲမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်လိုက် ပါမလားလို့ စမ်းသပ်ရှာဖွေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး သူဟာ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးပြုပြီး တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ ဝေဒနာသည်တွေနဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ဆေးဝါးဖော်စပ်ကုသပေးကာ "ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လိုခြင်း" ဆိုတဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

စစ်မှန်တဲ့ မှော်ဆရာလေးဟာ တောတောင်စခန်းမှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရင်း ရိုးရိုးသားသား ပြည်သူတွေကို သာမန်ဆေးဖိုးလေး အနည်းငယ်မျှဖြင့်သာ ကုသပေးခဲ့သည်။

ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ လူနာတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ လုံးဝအခမဲ့ ကုသပေးပြီး ဘာအကျိုးအမြတ်မျှ တောင်းခံခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ဒီလိုအံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စဟာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေတာကြောင့် စတင်ကြားသိရချိန်မှာ လူအများက မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာရဝေဒနာသည် ဆွေမျိုးတွေဟာရိုင်ယန်ရဲ့ ဆေးကို သောက်သုံးပြီး နောက်တစ်နေ့မှာတင် ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတော့မှသာ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားကြပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည် ကျခဲ့ကြရသည်။

အံ့ဖွယ်ကုသမှုတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတာနဲ့အမျှရိုင်ယန်ရဲ့ စေတနာကောင်းမှုနဲ့ ကျော်ကြားသတင်းဟာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသူ အများအပြားဟာ ဝေးကွာလှတဲ့ ခရီးကို ဖြတ်သန်းပြီး သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကိုရိုင်ယန်နေထိုင်ရာ တဲငယ်လေးဆီ ခေါ်ဆောင်လာကြကာ ဒီဒဏ္ဍာရီလာ မှော်ဆရာလေးထံမှ ဆေးဝါး တောင်းခံခဲ့ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

ဒီနေ့မှာတော့ရိုင်ယန်ရဲ့ ကျော်ကြားသတင်းဟာ နန်းတော်အထိ တိုင်ခဲ့ပြီး ဘုရင်ကြီးကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

...

နန်းတော်ဆီ ဦးတည်မောင်းနှင်နေတဲ့ လှုပ်ခါနေသော ရထားလုံးပေါ်မှာ။

ရိုင်ယန်ဟာ လက်ဝါးကို အပေါ်သို့ ဖြန့်လိုက်ရာ အရာရာကို သက်သာပျောက်ကင်းစေနိုင်တဲ့ သန့်စင်စိမ်းလန်းပြီး ငြိမ်သက်လှတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကုသခြင်း မှော်အတတ်။

ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း လူပေါင်းထောင်ချီကို ကူညီပေးပြီး သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို စုတ်ယူပြီးနောက်ရိုင်ယန် နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့တဲ့ မှော်စွမ်းအားသစ် ဖြစ်သည်။

"ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားလို့ ရရှိလာတဲ့ မှော်စွမ်းအားကလည်း ကုသခြင်းမှော် ဖြစ်နေတာလား..."

"ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကထက် အများကြီး အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက ကုသခြင်းမှော်ကလွဲရင် ငါက မှော်လှည့်ကွက် အနည်းငယ်ကိုပဲ တတ်မြောက်သေးတာ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီထဲက မှော်ဆရာမတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး..."

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေတဲ့ စွမ်းအားကို ခံစားရင်းရိုင်ယန်ဟာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... ငါ အခုထိ ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်လိုက်ဆိုတာကို မရှာတွေ့သေးဘူး။ ဘယ်လိုလူမျိုးများ ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်နိုင်မလဲ..."

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံးရိုင်ယန်ဟာ သူ့ဆီ လာရောက်ဆေးကုသမှု ခံယူသူတွေထဲမှာ တစ်နေ့နေ့ကျရင် "ကံကြမ္မာ၏ ဇာတ်လိုက်" ပါလာပြီး ကုသမှုပြီးစီးသွားချိန်မှာ မဟာစကြဝဠာကြီးရဲ့ ဆန္ဒစွမ်းအားတွေကို အမြောက်အမြား ရရှိလိုက်ရပါစေလို့ တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက ဒီနေ့အထိတော့ရိုင်ယန်ဟာ ဒီလိုသတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ "ကံကြမ္မာ၏ ဇာတ်လိုက်" ကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရသေးပါ။

ဒါကို တွေးမိရင်း ကောင်လေးဟာ ရထားလုံးပြင်ပမှာ အပြည့်အစုံ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ရယ်စရာကောင်းနေမှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူဟာ စစ်မှန်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မဆိုသလောက် မှော်လှည့်ကွက်အချို့နဲ့ ကုသခြင်းမှော်ကိုပဲ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကတော့ ကလေးတစ်ယောက်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးသည်။

ဒီစစ်သူကြီးတွေထဲက စစ်သားတစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ဓားနဲ့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရင် သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားက အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်။ တိုက်ခိုက်မှုအပိုင်းမှာဆိုရင် ရိုးရိုးလူကြီးတစ်ယောက်ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ၅ တောင် မရှိပါဘူး..."

"အကယ်၍ ငါသာ ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကောင်လေးဟာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

...

ရထားလုံးဟာ နန်းတော်ရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ရိုင်ယန်ဟာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခမ်းနားလှတဲ့ နန်းတော်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပလ္လင်ပေါ်မှာ စီရင်စိုးစံနေကြတဲ့ ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဘုရင်ကြီးက စတင်စကားဆိုလိုက်သည်—

"သစ်တော၏ ပညာရှိလေး... မင်းရဲ့ အမည်နာမကို ပွဲတော်တွေနဲ့ ရေတွင်းတွေနားမှာ အားလုံးက ပြောစမှတ်ပြုနေကြတယ်"

"မင်းရဲ့ ဆေးကုသမှုစွမ်းရည်ဟာ အတော်ဆုံး ဆရာဝန်တွေနဲ့ အပြိုင်ဖြစ်ပြီး ဝေဒနာသည်ထောင်ချီကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးခဲ့တယ်လို့ ငါကြားသိရတယ်"

ရိုင်ယန် မေးခွန်းမမေးမြန်းရသေးမီမှာပဲ ဘုရင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မောပန်းမှုနဲ့ အားကိုးရာမဲ့မှုတွေ လွှမ်းမိုးသွားရာ ရုပ်သွင်မှာ ရုတ်တရက် အရိပ်ကျသွားခဲ့သည်။

"မိဖုရားနဲ့ ငါဟာ ထိမ်းမြားခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သားသမီးရတနာ အစဉ်တစိုက် လိုချင်ခဲ့ကြပေမဲ့ အခုထိ မရရှိခဲ့ကြဘူး"

"ငါလည်း အသက်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်ပြီး ဒီကျယ်ပြန့်လှတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီးအတွက် ဆက်ခံသူတစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်"

"သစ်တော၏ ပညာရှိလေး... ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း မင်းမှာ ရှိပါသလား"

မှော်ဆရာလေးဟာ ဘုရင်ကြီး သူ့ကို ဘာကြောင့် ခေါ်ယူခဲ့ရသလဲဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူဟာ သားသမီးမထွန်းကားတဲ့ ရောဂါကို ကုသဖို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။

ရိုင်ယန် ဆက်လက်စဉ်းစားမလို့ လုပ်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူ့ကိုယ်ထဲမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသလို ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီလှိုင်းထနေတဲ့ စွမ်းအားဟာ ပလ္လင်ထက်မှ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ ဆန္ဒစွမ်းအားပါပဲ။

မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှတဲ့ ဆန္ဒစွမ်းအားကြီး ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းရိုင်ယန်တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဘယ်လူနာနဲ့မျှ မတူဘဲ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

"ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒစွမ်းအား..."

ရိုင်ယန်ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို အဖြေကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ကံကြမ္မာ၏ ဇာတ်လိုက်..."

ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီးဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ ပထမဆုံး ဇာတ်လိုက်တွေ ဖြစ်နေတာလား။

ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ ဆန္ဒကိုသာ စုံလင်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ရင် သူ စုတ်ယူနိုင်မယ့် ဆန္ဒစွမ်းအားဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဆောင်းခဲ့ရတာတွေထက် အများကြီး ပိုမိုများပြားလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူ လုံးဝ မသံသယရှိခဲ့ပါ။

ရိုင်ယန်ဟာ တုန်လှုပ်အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

သူ အမြဲမပြတ် မျှော်လင့်တောင့်တနေခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ ဇာတ်လိုက်ဟာ ဒီနေ့မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘာအကြောင်းနဲ့မှ ထင်မထားခဲ့မိပါ။

ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ "ရင်သွေးရရှိလိုခြင်း" ဆိုတဲ့ ဆန္ဒကို ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေးရတော့မှာ ဖြစ်သည်။

မှော်ဆရာလေးဟာ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောသွားခဲ့သည်။

သူဟာ အခြားမှော်စွမ်းအားတွေကို မတတ်မြောက်ပေမဲ့ ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းနဲ့ ကုသခြင်းမှော်အတတ်တွေကတော့ သူ့ရဲ့ အားသာချက်တွေ ဖြစ်ကြသည်။

ပုံမှန်အတိုင်းဆိုရင် သူဟာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံနဲ့ ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီးရဲ့ ရောဂါတွေကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ရိုင်ယန်စိုးရိမ်နေတာကတော့—

စွမ်းအားကြီး မှော်ကမ္ဘာထဲမှာ ရင်သွေးသစ်မွေးဖွားခြင်းဆိုတာ သာမန်ဆေးပညာဆိုင်ရာ ကိစ္စသက်သက်ပဲလားဆိုတာပါပဲ။

လှေကားထစ်အောက်မှာ နုပျိုလှပတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လေးနက်လှတဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဘုရင်ကြီးက သက်ပြင်းချရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"သစ်တော၏ ပညာရှိလေး... မင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ရင်ပင် မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်းကိုယ်မင်းလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့"

"ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ဆရာမ ၁၃ ယောက် ရှိတယ်။ ငါ သူတို့ထဲက ၁၂ ယောက်ကို နန်းတော်ဆီ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး ဒီပြဿနာကိုပဲ မေးမြန်းခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ၁၂ ယောက်လုံးဟာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး"

"မင်းလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ရင်တောင် ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"

ဒီနေရာမှာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာဟာ ပိုမိုမှောင်မိုက်သွားခဲ့ရသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အစွမ်းထက်ဆုံး မှော်ဆရာမ ၁၂ ယောက်တောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပါ။

ရိုးရိုးပြည်သူတွေကြားမှာ မကြာသေးမီက နာမည်ရလာတဲ့ နုပျိုတဲ့ မှော်ဆရာလေးတစ်ယောက်က အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါ့မလဲ။

ဒါဟာ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အခြေအနေမှာ ရသမျှနည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

မှော်ဆရာမ ၁၃ ယောက်လား။

၁၂ ယောက်ကိုပဲ ခေါ်ယူခဲ့တာလား။

ဘုရင်ကြီးရဲ့ စကားကြောင့်ရိုင်ယန်ရဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

သူဟာ တိုင်းပြည်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ဆရာမအချို့ ရှိကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ အတိအကျ အရေအတွက်ကိုတော့ မသိခဲ့ပါ။

ရုတ်တရက်ရိုင်ယန်ရဲ့ ခေါင်းထဲကို အရာတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အံ့သြဖွယ်ရာ ထင်ကြေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ။

သူ့ကျောပြင်တစ်ခုလုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် မှော်ကမ္ဘာကြီးပါ...

ဒါဟာများ ဖြစ်နိုင်မလား...

သူဟာ အဖြေကို ချက်ချင်း အလျင်စလို မေးမြန်းလိုက်သည်—

"အရှင်မင်းကြီး... တိုင်းပြည်မှာ မှော်ဆရာမ ၁၃ ယောက် ရှိပါလျက်နဲ့ ဘာကြောင့် ၁၂ ယောက်ကိုပဲ ခေါ်ယူခဲ့တာပါလဲ"

ရိုင်ယန်ရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးကို မသိရှိတဲ့ ဘုရင်ကြီးဟာ သဘာဝကျကျပဲ အဖြေပေးလိုက်သည်—

"အဲဒီ ၁၃ ယောက်ထဲမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး မာလီဖီဆင့်ဟာ အမှောင်မှော်ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်"

"သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျိန်စာတွေနဲ့ အမှောင်မှော်အတတ်တွေပဲ ဖြစ်ပြီး မင်းညီမင်းသားတွေနဲ့ ဘုရင်တွေတောင် သူမကို ကြောက်ရွံ့ကြရတယ်"

ရိုင်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ချက်ချင်း စူးရှတောက်ပသွားခဲ့သည်။

ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

ကောင်းမွန်တဲ့ မှော်ဆရာမ ၁၂ ယောက်နဲ့ မကောင်းတဲ့ မှော်ဆရာမ ၁ ယောက်ရှိတဲ့ တိုင်းပြည်။

သားသမီးရတနာ ရရှိလိုလှတဲ့ ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကြီး။

ငါဟာ သာမန်မှော်ကမ္ဘာဆီ ကမ္ဘာမကူးပြောင်းခဲ့ပါဘူး။

ဒါဟာ စလီပင်းဗျူးတီးရဲ့ တိုင်းပြည်ပဲ။