အခန်း (၁) ရှန်းချွန်းယန့်

ချင်းလွမ်နိုင်ငံ၏ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဒေသ….

လေအေးများ တဝေါဝေါတိုက်ခတ်နေပြီး ညအမှောင်ကလည်း ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသည်။ စစ်စခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လူရိပ်နှစ်ခုက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပူးကပ်နေကြသည်။

ကျန်းတာ့ကျန့်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းထားပြီး ရှေ့ပိုင်းဖွံ့ဖြိုးကာ နောက်ပိုင်းလုံးဝန်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ထားသည်။ သူ၏ လည်စေ့က အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေခြင်းက ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

“တာ့ကျန့်ရေ၊ နင်က တကယ်အူကြောင်ကြောင်နိုင်တာပဲ။ အရင်တုန်းက ငါ့ကို လာပိုးပန်းတုန်းကတော့ အတော်ဟုတ်နေပါလား။ အခု အရေးကြီးတဲ့အချိန်ရောက်မှ ဘာလို့ အားလျော့သွားရတာလဲ။”

ရှန်းချွန်းယန့်၏ လှပသောမျက်လုံးများထဲတွင် အချစ်ရည်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး ရေစိုနေသကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများထဲ၌ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ချွန်းယန့်အစ်မ၊ အစ်မက တပ်မှူးရဲ့ဇနီးဖြစ်တော့ စားရေးသောက်ရေးအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ စစ်ထဲဝင်လာတာ တစ်လတောင်မပြည့်သေးတဲ့ စစ်သားသစ်တစ်ယောက်ပဲ။ နေ့တိုင်း ဆန်ပြုတ်နှစ်ပန်းကန်ပဲ စားရပြီး ဗိုက်တောင် မဝဘူး။ တခြားကိစ္စတွေလုပ်ဖို့ ဘယ်ကအားရှိမှာလဲ။”

ကျန်းတာ့ကျန့်က ပါးစပ်ကနေ အားမရှိကြောင်း ပြောနေပေမဲ့ ကြမ်းတမ်းသော သူ့လက်ကြီးနှစ်ဖက်ကတော့ ရှန်းချွန်းယန့်၏ ခါးတစ်ဝိုက်ကို မရပ်မနား ပွတ်သပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်လေးမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် တုန်ယင်သွားရသည်။

ရှန်းချွန်းယန့်က ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးဖြင့် သူ့လက်ကို ပုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အနည်းငယ်မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်က အကြောင်းပြချက်ရှာတော့မယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ရော့၊ ဒီဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူနှစ်လုံးက နင့်အတွက် ငါခိုးပြီး ချန်ထားပေးတာ။ မြန်မြန်စားလိုက်တော့၊ နောက်မှ အားမရှိဘူးလို့ မပြောနဲ့ဦး။”

ပြောရင်း သူမသည် ရင်ဘတ်ရှေ့မှ ကိုယ်အပူချိန်စွဲနေသေးသော ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူကြီးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကျန်းတာ့ကျန့်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ပေါင်မုန့်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းတာ့ကျန့်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲမှ ပေါင်မုန့်နှစ်လုံးကို အလျင်အမြန် လှမ်းယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ အငမ်းမရ ဝါးစားနေရင်း စကားလည်း မပီမသ ပြောလိုက်သေးသည်။

“ချွန်းယန့်အစ်မ၊ အစ်မက ကျွန်တော့်အပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ။ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် ဗိုက်ဝသွားရင် အစ်မကို ကောင်းကောင်းပြန်ကျေးဇူးဆပ်မယ်။”

ကျန်းတာ့ကျန့်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းချွန်းယန့်သည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တင်းတင်းညှပ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း ပြန်သတိရသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က သူမသည် တပ်မှူးဖြစ်သော ယောကျ်ားဖြစ်သူထံ ဆောင်းရာသီဝတ်အင်္ကျီများ လာပို့ပေးခဲ့ပြီး ညအချိန်တွင် စစ်စခန်း၌ပင် တစ်ညအိပ်ခဲ့သည်။

ညသန်းခေါင်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဆီးသွားချင်လာသဖြင့် စစ်စခန်းအစွန်းဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘယ်သူသိမလဲ၊ ဆီးသွားနေတုန်းမှာပင် စစ်သားသစ်တစ်ယောက်ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသည်နှင့် သူမမှာ ရှက်လွန်း၍ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုစစ်သားသစ်ကတော့ ကျန်းတာ့ကျန့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောထွေးနေသဖြင့် သူ့ကို ဆူပူတော့မည့်အချိန်တွင် ကျန်းတာ့ကျန့်က ဘောင်းဘီကို တိုက်ရိုက်ချွတ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမရှေ့တည့်တည့်မှာပင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဆီးသွားတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက အလွန်အံ့အားသင့်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်များပင် အားပျော့သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းကိုပင် ချောချောမွေ့မွေ့ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းတာ့ကျန့်သည် ဆီးသွားပြီးနောက် ထွက်မသွားသည့်အပြင် မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ သူမအနားသို့ ကပ်လာပြီး အမျိုးမျိုး စကားချိုသွေးပိုးပန်းခဲ့သည်။ ထိုအရာကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ အချိန်မီ ပြန်မသွားပါက ယောကျ်ားဖြစ်သူ သံသယဝင်လာမည်ကို မကြောက်ခဲ့ရလျှင် ထိုနေရာမှာပင် သူနှင့် အပြန်အလှန် အစမ်းသပ်လုပ်ကြည့်မိလောက်သည်။

ငါးရက်ဆက်တိုက် နေ့တိုင်း ညသန်းခေါင်အချိန်ရောက်တိုင်း သူမသည် စစ်စခန်းအစွန်းဘက်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းတာ့ကျန့်နှင့် တစ်ကြိမ်မျှ ထပ်မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ယနေ့ညရောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်ကတော့ တွေ့တွေ့ချင်းမှာပင် ကျန်းတာ့ကျန့်က သူမ အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သည်ဟု ဆိုကာ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူ့လက်ကို သူမကိုယ်ပေါ် တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အစပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

ကျန်းတာ့ကျန့်သည် ဂျုံပေါင်မုန့်ဖြူနှစ်လုံးကို သုံးလေးကိုက်ဖြင့် အကုန်စားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြန်ရှင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင်တော့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က မူလကျန်းတာ့ကျန့်သည် သဘာဝအတိုင်း ကာမရာဂစိတ်ပြင်းပြသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကာ စန်းချာမြို့ငယ်လေးတွင် လျှောက်လည်နေခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လူသစ်စုဆောင်းနေသော စစ်သားများနှင့် တွေ့ဆုံမိသွားပြီး ဘာမှန်းမသိလိုက်ရခင်မှာပင် စစ်စခန်းထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခံခဲ့ရသည်။

ကြောက်လန့်မှုများကြောင့် မူလကျန်းတာ့ကျန့်သည် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး သူကတော့ ထိုခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာကာ အခြားသူများ၏ ပါးစပ်မှ ကျန်းတာ့ကျန့်ဟု ခေါ်ဆိုခံရသည့်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒီကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကိုပင် သေချာနားမလည်ရသေးခင် စစ်သားသစ်တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ထည့်သွင်းခံခဲ့ရပြီး စစ်တပ်ကြီးနှင့်အတူ မြောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ရသည်။

သတိကြီးကြီးထားခဲ့သောကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ ဘယ်နှကြိမ်သေပြီးနေပြီလဲ မသိနိုင်ပေ။ ယခုအချိန်အထိ ထိုသွေးထွက်သံယိုမြင်ကွင်းများကို ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း ကျောပြင်တစ်လျှောက် အေးစိမ့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ အခြားသူများ ကူးပြောင်းဝင်စားကြသည့်အခါ မင်းသားကြီးဖြစ်လိုက်၊ ဧကရာဇ်၏သားတော်ဖြစ်လိုက်နှင့် လူတိုင်းမှာလည်း ကောင်းကင်ကိုပင် ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် အစွမ်းထက်လက်ဆောင်များ ပါလာကြသည်။

သူ့အလှည့်ကျမှသာ သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ကူးပြောင်းရောက်လာရုံသာမက စစ်မြေပြင်ထဲသို့ပါ အတင်းအဓမ္မ ရောက်ရှိလာခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ့မှာ စနစ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးပေ။ စစ်ပွဲများဖြင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် နောက်ထပ် ဘယ်နှရက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

“တာ့ကျန့်၊ ဘာလို့ ငူငူကြီးဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ စောင့်ရတာ စိတ်မရှည်တော့ဘူး။”

ကျန်းတာ့ကျန့်သည် ရင်ထဲမှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ညည်းတွားနေချိန်တွင် ဘေးရှိ ရှန်းချွန်းယန့်က နောက်ဆုံးတော့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူမ၏ ယောကျ်ားသည် စစ်စခန်းအတွင်း အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နိုးလာပြီး သူမကို မတွေ့ပါက ပြဿနာကြီးတက်သွားနိုင်သည်။

ကျန်းတာ့ကျန့်သည် အတွေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသက်မှာ နှစ်ဆယ့်ငါး၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျက်သရေအရှိဆုံးအရွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းချွန်းယန့်သည် ချည်သားအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

ဝိုးတဝါး ညအမှောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်နှင့် မျက်ခုံးစွန်းများ၌ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျန်းတာ့ကျန့်သည် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ ယနေ့တစ်နေ့တာကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းနိုင်သလောက် ဖြတ်သန်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ရှန်းချွန်းယန့်ကို တစ်ချက်တည်း ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ကျန်းတာ့ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အားတက်ကြွလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်က သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ စာမျက်နှာများသည် လေမတိုက်ဘဲ သူ့အလိုလို လှန်လှောသွားကာ ရှပ်ရှပ်ရှပ်ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းတာ့ကျန့်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ စာအုပ်အဖုံးပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးကြီးများဖြင့် လှပခန့်ညားစွာ ရေးထိုးထားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

【ကံကြမ္မာပါ အလှပျိုများစာရင်း】

စာမျက်နှာသည် သူ့အလိုလို လှန်ဖွင့်သွားပြီး ပထမစာမျက်နှာပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ လှပသော စာလုံးတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

【အလွန်လှပသော အမျိုးသမီး ရှန်းချွန်းယန့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်။ စာအုပ်ထဲသို့ မှတ်တမ်းတင်မည်လား…】

ကျန်းတာ့ကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံဖော်လာကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မှတ်တမ်းတင်မယ်…”

ထိုအခါ ရှေးဟောင်းစာအုပ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ချက်ချင်းတောက်ပလာကာ စာမျက်နှာပေါ်တွင် ရှန်းချွန်းယန့်၏ ပုံတူပန်းချီတစ်ပုံသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး အလွန်အသက်ဝင်သကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသည်။ ပုံ၏ဘေးတွင် စာလုံးသေးသေးလေးများလည်း ပါရှိနေသည်။

【ရှန်းချွန်းယန့်】

【ချဉ်းကပ်သိမ်းပိုက်မှု တိုးတက်မှု - ၁၀】

【လက်ရှိဆက်နွယ်မှု - တစ်ဦးထံမှ တစ်ဦး အကျိုးရယူခြင်း】

ကျန်းတာ့ကျန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအလင်းရောင်များ လင်းလက်လာသည်။ ဒါက သူ့အတွက် ကံကြမ္မာက ပေးအပ်လိုက်သော အခွင့်အရေးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဒီ “ကံကြမ္မာပါ အလှပျိုများစာရင်း” ဆိုသည့် စာအုပ်အမည်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန်မိုက်လှသည်။ အမျိုးမျိုးသော အလှပျိုများနှင့်လည်း မကင်းနိုင်လောက်ပေ။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့်လည်း တစ်ထပ်တည်းကျနေသည်။ ဒီဘေးဒုက္ခများနှင့် စစ်ပွဲများပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးမှတော့ အချည်းနှီး ပြန်မသွားနိုင်ပေ။ အလှအမျိုးမျိုးကို အနိုင်ယူသိမ်းပိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းရမည်မှာ သေချာသည်။

ချင်းလွမ်နိုင်ငံက လှပတဲ့ အဒေါ်ကြီးတွေ၊ မမလေးတွေနဲ့ ညီမငယ်လေးတွေရေ၊ ငါလာပြီး ချစ်ခင်ယုယပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြတော့။

သူ၏ အတွေးများကို ရှေးဟောင်းစာအုပ်က အာရုံခံမိသကဲ့သို့ နောက်ထပ်စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်ပြီး စာသားအသစ်များ ပေါ်လာသည်။

“အလှတရားသည် အိုမင်းပျောက်ကွယ်လွယ်သော်လည်း စစ်မှန်သောချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ထာဝရတည်မြဲနိုင်သည်။ မင်းသည် ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံပါ၊ အလှပျိုတို့၏ စိတ်ကို မနာကျင်စေနှင့်။”