အခန်း (၂၈) နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှု တစ်ခု

တင်နာ  တစ်ယောက် လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ လူသားတွေရဲ့ အရှက်မဲ့လွန်းမှုကို ကြည့်ပြီး မျက်စောင်းထိုးရုံသာ ရှိတော့သည်။ တချို့လူသားတွေက ညတစ္ဆေတွေလောက် သို့မဟုတ် ညတစ္ဆေတွေထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးရွားယုတ်မာတတ်တယ်ဆိုတာကို သူမ တစ်နေ့တခြား ပိုသိလာခဲ့ရသည်။

သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာပြီးနောက်မှာ မန်တစ်၊ မာဆိုင်းနဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးက ကျန်တဲ့ အလင်းရဲကောင်းတွေ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို သွားမကြည့်ဘဲ သူတို့ရဲ့ လောဘကိုသာ ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကြိုးစားနေကြခြင်းက သူတို့ရဲ့ မွေးရာပါ ယုတ်မာကြမ်းကြုတ်မှုကို သက်သေပြနေတာပဲ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ဖို့၊ လှုပ်ရှားဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ အခြားသူတွေအတွက် အနည်းငယ်လောက်တော့ စိတ်ပူပန်မှု ပြသသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ပေမဲ့... လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ပင့်ကူအမြုတေခဲ ရာပေါင်းများစွာကို လိုက်လံကောက်ယူနေချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေပေါ်မှာ လွန်ကဲလှတဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေမှုကလွဲပြီး ဘာကိုမှ မတွေ့ရချေ။

အဆိုးဆုံးကတော့ ဖုန်းလင်း က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တချို့ကို ရှာတွေ့ပြီး ကယ်တင်ပေးလိုက်တိုင်း အဲဒီလူတွေကလည်း ဒီလိုပုံစံအတိုင်းပဲ ပြုမူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းလင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မြင်တွေ့နေရပေမယ့် သိပ်ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ပေ။ လူသားတွေရော၊ ညတစ္ဆေတွေဆီကပါ ဒီထက်ဆိုးရွားတဲ့ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုတွေကို သူ မြင်ဖူးနေကျမို့ အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခိုင်မာတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သူ လက်ခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ယောက်ဟာ ညတစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ အချိန်အကြာကြီး အတူတွဲနေမိပြီဆိုရင် အဲဒီလူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြင်နာတရား အရှိဆုံးနဲ့ အဖြူစင်ဆုံး လူသားဖြစ်နေပါစေဦး၊ အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားမှာ အသေအချာပင်။

လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခုရှိသည်။ "လူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို သိချင်ရင် သူ ပေါင်းသင်းနေတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကို ကြည့်ပါ" တဲ့။

အလွန်တရာ အထင်ကြီးလွယ်၊ လွှမ်းမိုးခံရလွယ်တဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလမျိုးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ချင်း ချိတ်ဆက်ထားရတဲ့ အလင်းရဲကောင်းတွေဆီကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ ပြုမူနေထိုင်မှုမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။

လတ်တလောမှာတော့ ဖုန်းလင်းဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ရှာဖွေဖို့နဲ့၊ အထူးသဖြင့် လီဗိုင်း ကို ရှာတွေ့ဖို့သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

လီဗိုင်းက ရှိုင်းယား တို့အဖွဲ့နဲ့အတူ တစ်ရက်ကြိုပြီး ထွက်သွားခဲ့မှန်း သူသိထားတာကြောင့် တောအုပ်ရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီကို ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ပျက်စီးနေတဲ့ အရိပ်ရဲတိုက် အသိုက်ဟောင်းဆီ သူ ရောက်သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးအစုံက ထီးရိုးတံထိပ်မှာ တလက်လက် တောက်ပနေတဲ့ အရာလေးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူက ထီးရိုးတံထိပ်ဆီ ချက်ချင်း ရောက်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ ငွေရောင် အချက်ပြဖြတ်တောက်သည့် စက် လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ လှိုင်းတွေကို ဖြတ်တောက်ထားတာကိုး' လို့ တွေးလိုက်ပြီး စက်လေးကို ခဏလောက် စစ်ဆေးကြည့်ကာ သူ့အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

'မင်း အဲဒါကို မပိတ်တော့ဘူးလား' လို့ သူ့ပခုံးပေါ်က မာအို က မေးလိုက်သည်။

'ဟင့်အင်း၊ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်တယ်' လို့ ဖုန်းလင်းက မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

'ဒီလိုပဲ ဖြေမယ်ဆိုတာ သိသားပဲ' ဟု မာအိုက သူ့အဖြေကို ကြိုသိနေသလိုမျိုး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမရဲ့ လက်တွဲဖော်ဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေနဲ့ ရုံးလုပ်ငန်းယန္တရား အရှုပ်အထွေးတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက် အပေးခံရတာကို ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်အောင် မုန်းတီးကြောင်း သူမ သိထားသည်။

အကယ်၍ သူသာ အဲဒီစက်ကို ပိတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အရေးပေါ် ခရမ်းရောင်အဆင့် သတိပေးချက် ဝင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အာရုံခံမျက်မှန် ထဲကို မက်ဆေ့ချ်တွေ ရာနဲ့ချီပြီး ဝင်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အမိန့်တွေကို နားထောင်နေရမယ့်အစား ဒီကိစ္စကို သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ပဲ ဖြေရှင်းချင်နေတာ ဖြစ်သည်။

သူသာ အမိန့်တွေကို လေးစားလိုက်နာတတ်သူ ဖြစ်နေခဲ့ရင် ဒီကင်းစခန်းကို စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ အပို့ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

'မာအို၊ မင်း ကြားလိုက်လား'

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖုန်းလင်းရဲ့ နားထဲကို အဝေးဆီကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ လေပညာရပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ဧရာမ ပတ်ဝန်းကျင် အကျယ်အဝန်းကြီးထဲက ထူးခြားတဲ့ အသံတွေကို ပုံဖော်ပေးဖို့ လေကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တောအုပ်ကြီးရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ ယှဉ်ရင် အလင်းရဲကောင်းတွေရဲ့ တိုက်ပွဲတွေက ဆူညံလွန်းနေတာကြောင့် သူက ဒီမွေးရာပါ စွမ်းရည်ကိုသုံးပြီး အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ အလင်းရဲကောင်းတွေကို လိုက်ရှာနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

'အင်း၊ သစ်ပင်တွေ ပြိုလဲကျတဲ့ အသံနဲ့ တူတယ်' လို့ မာအိုက သူမရဲ့ နားရွက်လေးတွေကို တလှုပ်လှုပ်လုပ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဖုန်းလင်းက ဘာမှထပ်မမေးတော့ဘဲ အဲဒီအသံသဲ့သဲ့လေး ရှိရာဆီကို လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပင့်ကူတွေရဲ့ ခြေသံတွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားတာကြောင့် ဖုန်းလင်းနဲ့ မာအိုတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့သြဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

"တစ်စုံတစ်ခုတော့ မှားယွင်းနေပြီ။"

ဖုန်းလင်းက မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူနောက်ဆုံး ကြားခဲ့ရတဲ့ အသံလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားခဲ့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့ သူ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာတော့ ပင့်ကူအလောင်းတွေကြားထဲကနေ တောက်ပနေတဲ့ အလင်းရောင် အမိုးခုံးကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'အဆင့် (က) နေမင်းအမိုးခုံး  ပဲ... မောနင်းစတား  ရဲ့ သမီးလုပ်တဲ့သူဟာ ဖြစ်ရမယ်' ဟု မာအိုက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဖုန်းလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လဲကျနေတဲ့ ရှိုင်းယားတို့အဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူက အကာအကွယ် အမိုးခုံးဘေးကို ရောက်သွားပြီး အားလုံးရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းနဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အကဲခတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အားလုံးရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေက ပုံမှန်ဖြစ်နေပြီး အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ မရှိဘူးဆိုတာကို သေချာသွားတဲ့အခါမှ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အလင်းလူသား တွေ ဆိုတာက အချိန်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်လို့ သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားတာကြောင့် ရှိုင်းယားနဲ့ တခြား အလင်းလူသား တွေအတွက်တော့ သူ သိပ်ဂရုမစိုက်လှပေ။ ဒါပေမဲ့ လီဗိုင်းနဲ့ အာသာကတော့ ဘာစွမ်းအားမှမရှိတဲ့ သာမန် အရပ်သားတွေသာ ဖြစ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေဆိုရင် စိတ်မခံစားနိုင်ဘဲ သနားတတ်တဲ့ အကျင့်လေးလည်း ရှိသည်။

"သနားစရာ ကလေးလေးတွေ၊ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သတိလစ်သွားကြတာ ဖြစ်မယ်" လို့ မာအိုက ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းလင်းလည်း သဘောတူလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားခဲ့လိုက်သည်။ နေမင်းအမိုးခုံးက သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးပြီး မြန်မြန် သက်သာလာစေဖို့ ကူညီပေးနေတာမို့ ဒီအမိုးခုံးထဲမှာပဲ ဆက်နေတာက အကောင်းဆုံးဆိုတာကို သူ သိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်မှာ လဲကျသေဆုံးနေတဲ့ နယ်လ်ဗက်စ်  ရဲ့ အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရလို့ အနားကို ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး သစ်ပင်ကို ကန်ဖယ်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်လို သေဆုံးသွားတာလဲ ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ဖုန်းလင်းနဲ့ မာအိုတို့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေဟာ အံ့ဩမှုကြောင့် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

မာအိုက နယ်လ်ဗက်စ်ရဲ့ ဗိုက်ပေါ်ကို ခုန်တက်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

တင်းကျပ်နေတဲ့ အရာတွေနဲ့ ကျိုးကြေနေတဲ့ လည်ပင်းရိုးကို မြင်လိုက်ရတော့ မာအိုက "သူက အဆင့် ၃  ညတစ္ဆေ တစ်ကောင်ဖြစ်ရဲ့သားနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာပဲ။ သူ့မျက်နှာအမူအရာကလည်း ဘာဖြစ်လို့ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်တဲ့ ပုံစံကြီး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပင့်ကူမိစ္ဆာမကြီးများ ဖြစ်နေမလား" ဟု ဖုန်းလင်းက မေးလိုက်ပေမယ့် ဒီကိစ္စက သိပ်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ သိသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပင့်ကူမိစ္ဆာမတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်မခံရသရွေ့ ဒါမှမဟုတ် အမိန့်ပေးမခံရသရွေ့ ကိုယ့်ကလေးတွေကို ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မသတ်ဘူး" မာအိုက နယ်လ်ဗက်စ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း ပြောသည်။ "သူ့ကိစ္စအတွက်ကတော့... အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်ထိန်းချုပ်မှု စွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၇ နဲ့အထက် ညတစ္ဆေတွေရဲ့ ဩဇာအာဏာလောက်မှသာ သူ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေအောင် လုပ်နိုင်မှာ။"

"မင်း ပြောချင်တာက..."

"ငါ ဘာမှ မပြောဘူး။ သဲလွန်စတွေက ပြောပြနေတာ" မာအိုက တင်းမာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ဖြေရင်း သူ့ပခုံးပေါ်ကို ပြန်ခုန်တက်လာသည်။ "ငါတို့ သတိထားပြီး သွားသင့်တယ်။ ဒီတောအုပ်ထဲမှာ တကယ့် ဘီလူးသရဲဘောကောင်ကြီး တစ်ကောင် ပုန်းနေလောက်တယ်။"

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုကောင်မျိုး သေချာပေါက် ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေလောက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"။

ဖုန်းလင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အကယ်၍ အဆင့် ၇ ညတစ္ဆေတစ်ကောင်သာ ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် သူတို့ အခုလို အေးအေးဆေးဆေး စကားရပ်ပြောနေနိုင်မည် မဟုတ်မှန်း သူ နားလည်သည်။

"ပင့်ကူတွေနဲ့ ညတစ္ဆေတွေချည်းပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားကြတာကို ကြည့်ရင် တကယ့် ပစ်မှတ်က ချောင်းမြောင်းအမဲလိုက်တဲ့ ပင့်ကူမိစ္ဆာမကြီး များ ဖြစ်နေမလားပဲ" ဟု ဖုန်းလင်းက မှတ်ချက်ချသည်။

"သူမ သေနေလောက်ပြီလို့ မင်း ဆိုလိုတာလား" ဟု မာအိုက မေးသည်။

"ငါတို့ အခုပဲ သိရတော့မှာပါ။"

ဖုန်းလင်းက သူ့ရဲ့ လေကိုအာရုံခံတဲ့ မွေးရာပါစွမ်းရည်ကိုပဲ ထပ်သုံးပြီး မိခင်အသိုက်ဆီ သွားတဲ့လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ တောအုပ်အလယ်မှာ ပင့်ကူတွေ ဒီလောက် အများကြီး ထွက်လာတယ်ဆိုတာက မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပင်။

ခဏအကြာမှာတော့ မြေအောက်ထဲကို စီးဝင်နေတဲ့ လေပြေအေးလေး တစ်ခုကို သူ ဖမ်းမိလိုက်သည်။ မြေပြင်အထက်ကနေ အဲဒီလေကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရင်း ဖုန်းလင်းတစ်ယောက် တောအုပ်နဲ့ ကီလိုမီတာ အတော်များများ ဝေးတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့သည်။

'ဒီနေရာပဲ။'

ဖုန်းလင်းက မာကျောနေတဲ့ မြေကြီးကို ခြေထောက်နဲ့ ပုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ မြေရိုင်းပြင်ကြီးကလွဲလို့ ဘာကိုမှ မတွေ့ရသလို မြေအောက်ကို ဝင်တဲ့ အပေါက်လည်း မရှိပေ။

'မင်း လမ်းဖောက်တော့မလို့လား'

'အင်း'

'ငါလည်း အကြောလေးဘာလေး ဆန့်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ' မာအိုက သူ့ပခုံးပေါ်မှာ အကြောဆန့်ရင်း ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် အသံလေးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဟာ အမည်းရောင် ဓားရှည် တစ်လက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ဖုန်းလင်းရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားသည်။

ဖုန်းလင်းက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး လေအေးတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ကာ ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးမှိတ်ထားချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်အောက် မီတာဆယ်ချီ နက်တဲ့နေရာကနေ လေစီးကြောင်း အငွေ့အသက်တွေ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ဧရာမ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းကြီးကို မြင်ကွင်းတစ်ခုလို မြင်နေရသည်။ လေစီးကြောင်း အပြောင်းအလဲဖြစ်တဲ့ နေရာတိုင်းက အမည်းရောင် ဧရိယာအဖြစ် ပေါ်လာတာမို့၊ မြေအောက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိတောင်မှ သူ မြင်နိုင်နေတာ ဖြစ်သည်။

မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းကြီး တစ်ခုလုံး သူ့ခေါင်းထဲမှာ ပုံပေါ်လာတဲ့အခါ အံ့ဩဝေခွဲမရစွာနဲ့ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

'ဘာဖြစ်လို့လဲ'

'မင်းဘာသာ ဝင်ကြည့်လိုက်'

မာအိုက သူ့ရဲ့ လေအာရုံခံ အမြင်ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပင့်ကူကောင်ရေ ရာနဲ့ချီ လှုပ်ရှားသွားလာနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းက လုံးဝ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သင်္ချိုင်းကုန်းလို တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိချေ။

'ဒါ... ဒါဆိုရင်...'

ဖုန်းလင်းက စကားနဲ့မပြန်ဘဲ လက်တွေ့လုပ်ရပ်နဲ့ပဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဓားဦးကို မြေကြီးပေါ် ထောက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဇက်ဖီရီယန် လေပညာရပ်- ဖောက်ထွင်းလေဆင်နှာမောင်း။

ဝှစ်!

ငြိမ်သက်နေတဲ့ လေတွေက သူ့ဓားဆီကို စုပြုံဝင်ရောက်လာပြီး ဓားထိပ်ဖျားမှာ တိကျတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုနဲ့အတူ လည်ပတ်နေကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပိုလျှံနေတဲ့ လေတွေက ဓားရိုးဆီကို စီးဆင်းသွားပြီး သေးငယ်ပေမယ့် ပြင်းထန်တဲ့ လေဆင်နှာမောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းလင်းက လေထဲကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှံတစ်စင်းလို နေရာယူလိုက်ကာ လေတွေကို သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်မှာ ရစ်ပတ်စေပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာနဲ့ လည်ပတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဓားက မြေကြီးထဲကို တူးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ဖက်ကို ထွက်မသွားမချင်း လမ်းကြောင်းမှာ ရှိသမျှအရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။ သူက နည်းနည်းလေးမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူစုဆောင်းထားတဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ လေဆင်နှာမောင်းရဲ့ အစွမ်းအပြည့်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

လေတွေက ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်လှတဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို တွန်းထုတ်လွှင့်စင်သွားစေသည်။ အဲဒီအခါမှသာ ဖုန်းလင်းက ပင့်ကူမိစ္ဆာမကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားတဲ့အတွက် အထူးသတိထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း၊ သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း...' မာအိုရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေတောင်မှ ဓားထဲကနေ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးကြောင့် သူတို့ ဒီလို တုံ့ပြန်မိတာက သဘာဝကျလှပါသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ဘယ်သူမဆို ကြောက်လန့်တကြား သေးထွက်ကျသွားနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ချောင်းမြောင်းအမဲလိုက်သော ပင့်ကူမိစ္ဆာမကြီး  ဟာ အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် ခုတ်ထစ်ခံထားရပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပင့်ကူအိမ်မှာ ပြန်လည် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။ ခေါင်း၊ ကိုယ်လုံး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ခြေလက်အင်္ဂါတွေ စသဖြင့်။

အရာအားလုံးက ပင့်ကူမျှင် တစ်ချောင်းတည်းမှာ အနေအထား အမျိုးမျိုးနဲ့ ချိတ်ဆွဲခံထားရပြီး၊ ခုတ်ထစ်ထားတဲ့ နေရာတိုင်းကလည်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ အနုပညာရှင် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက် လုပ်ထားသလို သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသည်။

သူမရဲ့ ကလေးတွေကရော... ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဘေးနားက နံရံတွေနဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာတော့ သွေးကွက် အသေးလေးတွေကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။

'ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... အဆင့် ၅  မိစ္ဆာကြီးက ဒီလိုမျိုး ရှင်းထုတ်ခံလိုက်ရတယ်ပေါ့...' မာအိုက ရေရွတ်လိုက်သည်။ 'တိုက်ပွဲဖြစ်ထားတဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး။ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ သက်သက်မဲ့ အမဲဖျက် သတ်ဖြတ်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။'

'အမဲဖျက် သတ်ဖြတ်သွားတာ?'

ဖုန်းလင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှိုဏ်ခေါင်းရဲ့ အောက်ခြေကို ဆင်းသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဒီအနုပညာလက်ရာကြီး ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။

အောက်ခြေကနေ မာအိုနဲ့အတူ အဲဒီအရာကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ကွင်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေက အချိုးကျကျ စီတန်းနေပြီး၊ မိစ္ဆာမကြီးရဲ့ ခေါင်းကို အလယ်လက်ညှိုးထိပ်မှာ ထားကာ "လက်ခလယ် ထောင်ပြထားတဲ့ " ပုံစံကြီး ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်သည်။

ပင့်ကူမိစ္ဆာမကြီးရဲ့ မျက်လုံးရှစ်လုံးထဲမှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့ အကြောက်တရားတွေကို ဖုန်းလင်းနဲ့ မာအိုတို့ စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူမ ဘယ်လိုမျိုး သားရဲဘီလူးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရမလဲဆိုတာကို တွေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဒီကောင်ကြီးအတွက်တော့ ဒါက နောက်ပြောင်ကျီစယ်တဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတာ..." ဖုန်းလင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့အသံက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်လေး စွက်ဖက်နေသည်။

သူတောင်မှ... ဒီလို ဘီလူးသရဲဘောကောင်ကြီးနဲ့ ဘယ်တော့မှ မဆုံတွေ့ရတာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ နားလည်သဘောပေါက် သွားပါတော့သည်။