အခန်း (၂၄) - ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစ အစအနလေးမျှသာ

"အို... ငါ ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ခဲ့ရလဲ..."

အက်ရှ်ခရယ်သည် သူတို့ချုပ်ဆိုလိုက်သော 'ညဥ့်စာချုပ်' ကြီး မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပြာမှုန့်တိမ်တိုက်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ကဲ... လောလောဆယ်တော့ ပွဲကောင်းကို ထိုင်ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒါဟာ မင်းအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားတွေထဲက အစအနလေးမျှကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရခြင်းပဲ။ အကယ်၍ မင်းသာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမရှိရင် ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ် ဟုတ်ပြီလား။"

လီဗိုင်းတစ်ယောက် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင်၊ သူသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း အမှောင်ထုကြီးနှင့် လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း များကိုသာ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ရှီအာ၊ ဂျမားလ်နှင့် ဆာဂျီယိုတို့၏ မျက်နှာများက သူ့ကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြသည်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာ အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

"သူ နိုးလာပြီ! သူ တကယ်ကြီး နိုးလာတာဟ! မယုံနိုင်စရာပဲ!" ဂျမားလ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာကြီးလဲဟ။ သူ့ရဲ့ ဗိုက်က အပေါက်ကြီးက အမာရွတ်တောင်မကျန်ဘဲ ပျောက်သွားပြီ..." ဆာဂျီယိုက လီဗိုင်း၏ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော်လည်း ချောမွေ့နေသည့် ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်လျက် သွားရည်များကျကာ လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော အာသာထက်ပင် လီဗိုင်းက ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဒဏ်ရာကျက်သွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဆာဂျီယို ယခုလို အံ့ဩသွားခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျပါသည်။

လီဗိုင်းသည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ ရှီအာရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်း လက်ကမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသာအယာ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါ တကယ်ကြီးပဲ... ငါ မြင်နေရပြီ..." လီဗိုင်းက မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

"ဟင်?"

ရှီအာသည် သူ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ကြောင်အသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် ဘာလုပ်နေမှန်းမသိဘဲ ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ပိုပြီး မတွေးတောနိုင်ခင်မှာပင်၊ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ လီဗိုင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် သတိလစ်လဲကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း! ဘုန်း!

ဂျမားလ်နှင့် ဆာဂျီယိုတို့သည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှပင် သတိလစ်သွားကြရာ၊ တစ်ယောက်က အာသာ၏ ကျောပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားပြီး အခြားတစ်ယောက်ကမူ လီဗိုင်း၏ ဘေးနားသို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှင့် စာချုပ်ချုပ်ထားသော ညတစ္ဆေများပင်လျှင် လိုက်လံ သတိလစ်သွားကြတော့သည်။

"ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ရုပ်ဆိုးလို့လား။"

အက်ရှ်ခရယ်၏ ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ထားသော အသံကြီးက လီဗိုင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်း အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် အခြေအနေများစွာကို တွေးထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အက်ရှ်ခရယ်က လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် သွေးသားခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် တကယ့်အပြင်မှာပါ လူကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟုမူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

သို့သော် သူ့ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စေဆုံးအချက်မှာ အက်ရှ်ခရယ်သည် ဆိုလာဒုမ်း အမိုးခုံးကြီးအတွင်း၌ ဒဏ်ရာအနာတရ အစအနလေးမျှပင် မရှိဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုလာဒုမ်းကြီးသည် အက်ရှ်ခရယ်ကို လောင်ကျွမ်းပျက်စီးစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ သူ၏ မွဲပြာရောင် သားရေခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း မရှိသည်ကို လီဗိုင်း မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"မင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကို နောက်မှပဲ မေးပါတော့၊ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အပြန်အလှန် မချည်နှောင်ရသေးခင်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေမှာ စာချုပ်အမှတ်အသား မထွက်လာခင်အထိ အချိန် သိပ်မရှိဘူး။"

အက်ရှ်ခရယ်က လှည့်လိုက်ပြီး မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေသော နယ်လ်ဗက်စ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ နယ်လ်ဗက်စ်သည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိသေးဘဲ အခြားသစ်ပင်တစ်ပင်ကို အမြစ်မှနုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သောက်ကလေးတွေက ငါ့ရဲ့ အချိန်တွေနဲ့ အင်အားတွေကို ဖြုန်းတီးနေကြတာပဲ။"

နယ်လ်ဗက်စ်သည် သူ၏ ချွေးပြန်နေသော နဖူးကို အင်္ကျီလက်မောင်းဖြင့် သုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သစ်ပင်တစ်ပင်လုံးကို အမြစ်များနှင့်တကွ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။

သူက ထိုသစ်ပင်ကြီးကို ဘေးနားသို့ ချလိုက်ချိန်တွင်မှ သူ၏ အမြင်အာရုံက ရှင်းလင်းသွားပြီး အက်ရှ်ခရယ်နှင့် လီဗိုင်းတို့ဆီသို့ အကြည့် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ရော့... နောက်ထပ် တစ်ပင်..."

နယ်လ်ဗက်စ် စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ် သေချာစေရန် မျက်တောင်ကို နှစ်ချက်ခန့် ခတ်လိုက်မိသည်။

လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းအလောက်ကတင် သူသည် ရှီအာ၊ ဂျမားလ်နှင့် ဆာဂျီယိုတို့က သူတို့၏ သူငယ်ချင်းကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသုံးယောက်စလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြပြီး လီဗိုင်းကမူ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ညတစ္ဆေကြီးတစ်ကောင်၏ ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားရခြင်းမှာလည်း ဆန်းတော့မဆန်းပေ။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ သခင်မကြီး 'ဘုရင်မ ဒရာဝက်ဘ်ရာ'ရဲ့ အစားအစာကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ဖို့ ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ။"

နယ်လ်ဗက်စ်သည် သူ၏ သခင်မကြီးအမည်ကို ထုတ်သုံးရင်း ချက်ချင်းပင် ခုခံရေး အနေအထားသို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် အက်ရှ်ခရယ်၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားမိရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဒရာဝက်ဘ်ရာ ဟုတ်လား။ ဪ... ဒါက သူ့ရဲ့ နာမည်ကိုး။" အက်ရှ်ခရယ်က မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှည်လျားလှသော အစွယ်လက်သည်းကြီး ပါရှိသည့် လက်ညှိုးဖြင့် နယ်လ်ဗက်စ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှမပါသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါပိုင်တဲ့ အရာကို ထိမိသွားပြီ။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ သတ်သေလိုက်ကြစမ်း။"

ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အမိန့်ပေးမှုအပေါ် လီဗိုင်းတစ်ယောက် တုံ့ပြန်ရန် မပြင်ဆင်နိုင်ခင်မှာပင်၊ ပင့်ကူစစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် အချင်းချင်း၏ အစွယ်များဖြင့် ပြန်လည်ကိုက်ခဲကြခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များကို သစ်ပင်များနှင့် ဆောင့်ကန်ကြခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားနေကြသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လီဗိုင်း၏ ပါးစပ်ကြီး အစွမ်းကုန် ဟသွားခဲ့ရတော့သည်။

ညတစ္ဆေများထဲတွင် အက်ရှ်ခရယ်၏ အဆင့်အတန်း က များစွာ မြင့်မားလွန်းသဖြင့် ပင့်ကူများကို အမိန့်ပေးနိုင်သည်မှာ လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသေးသော်လည်း၊ လက်ရှိတွင် နယ်လ်ဗက်စ် ပြုလုပ်နေသည့် အရာကိုမူ မည်သို့မျှ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

နယ်လ်ဗက်စ်သည် သူ၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီးနောက်၊ မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှု သို့မဟုတ် ညည်းညူမှုမျှမရှိဘဲ သူ၏ခေါင်းကို ဂျစ်ခနဲ လိမ်ချိုးပစ်လိုက်သည်ကို လီဗိုင်း အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဟင်?'

နယ်လ်ဗက်စ်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လက်ရှိ ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားမှန်း သဘောမပေါက်လိုက်ချေ။ သူ ဘေးစောင်းလဲကျသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများ၌ အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် ကြောင်အမ်းအမ်း အမူအရာများသာ ထင်ဟပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်များကမူ ကျိုးကြေသွားသော လည်ပင်းကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း!

အမြစ်မှနုတ်ထားသော ဧရာမ ဝက်သစ်ချပင်ကြီးသည် ထောက်ကန်ထားသူ မရှိတော့သဖြင့် နယ်လ်ဗက်စ်၏ အပေါ်သို့ ပိကျသွားခဲ့ရာ၊ ယင်းက ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော ၎င်း၏ သစ်ပင်ညီအစ်မများအတွက် ကလဲ့စားချေလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အနီးအနားရှိ ပင့်ကူတစ်ကောင်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ တောအုပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ အက်ရှ်ခရယ်သည် သာမန် လေသံဖြင့်သာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အမိန့်က တောအုပ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည့်အလား ဖြစ်သည်။

လီဗိုင်းသည် ဆွံ့အလျက်သားဖြင့် အက်ရှ်ခရယ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မည်သည့်စကားလုံးမျှ ထွက်မလာဘဲ အသက်ရှူသံ ဖျော့ဖျော့လေးသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသော အမြင်အာရုံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် သူ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့ဦး... နောက်ထပ် ခဏလေးတင်ပဲ!"

လီဗိုင်းသည် အရာအားလုံးကို ဥပေက္ခာပြုလိုက်ပြီး ညီဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် လဲလျောင်းကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ လီဗိုင်းသည် သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ဖျော့တော့သော ပြုံးတစ်ခုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"မင်းက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပဲ။" သူက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်မြီးစွဲ ဆံပင်ပုံစံကြီးကိုတော့ ဖြတ်ပစ်ဖို့ လိုမယ်နော်။"

လီဗိုင်း မိမိကိုယ်ကို မသိလိုက်ခင်မှာပင်၊ သူသည် ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော အမှောင်ထုကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ အသက်ရှင်သန်ခဲ့သမျှ နေ့ရက်တိုင်းတွင် အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ရရှိရန် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ယင်းက လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း အပြည့်အဝ ခံစားခွင့်မရခင်မှာပင် ပြန်လည်လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ခွင့်ပင် မရရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြားလည်း လီဗိုင်းသည် ယင်းအပေါ် ညည်းညူခြင်း သို့မဟုတ် ငိုကြွေးခြင်းမျိုး လုံးဝ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်တွင်းက နာကျင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ မျက်နှာထက်တွင် ပြန်လည်ဆွဲလိုက်ပြီး၊ အက်ရှ်ခရယ်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကာ ယခုလိုအရာကို မည်သို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်အာရုံက အက်ရှ်ခရယ်၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ လီဗိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ဘီလူးသရဲကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လာခဲ့တော့သည်။

ထိတ်လန့်မှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှု စသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံသည် သူ၏ အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့် အနီရဲရောင် တောက်ပလှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသည်။

၎င်းက သူ၏ မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာကြီးကို အနီရဲရောင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လီဗိုင်းသည် မည်သည့်အချိန်မဆို တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်တတ်ပြီး စကားပြောရာတွင် ထစ်ငေါ့လေ့မရှိသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ အက်ရှ်ခရယ်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အနီရဲရောင် အရှိန်အဝါကြီးကို ကြည့်ရင်း စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ခက်ခဲစွာဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခုကိုသာ မနည်း ညှစ်ထုတ်မေးမြန်းလိုက်နိုင်သည်။ "မင်း... မင်းက... တကယ်တော့... ဘာကြီးလဲ။"

သူသည် သင့်တော်သော အမေးနာမ်စားကိုပင် အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ပေ... သို့မဟုတ် သူ မှန်ကန်စွာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ အကြောင်းမှာ သူ၏ရှေ့မှ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကြီးကို 'ဘယ်သူလဲ' ဆိုသည့် စကားလုံးသက်သက်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

"ငါလား။"

အက်ရှ်ခရယ်သည် လီဗိုင်းရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကြီးမှာ မီးတောက်တစ်ခု ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ သာမန် အဆင့် ( ၁) ရှိသော ညတစ္ဆေများတွင်သာ ရှိတတ်သည့် သေးငယ်သော ဝိညာဉ်အလင်းစက်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင်၊ အက်ရှ်ခရယ်က ဖြဲပြုံးကြီးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ငါက မင်းရဲ့ လက်တွဲဖော်လေ။"