သူ၏ လည်စီး ကြားထဲမှ ကတ္တီပါရောင် အနက်ရောင်ကြောင်ကလေးတစ်ကောင် တိုးထွက်လာပြီး ပုခုံးပေါ်၌ နေရာယူလိုက်သည်။ ထိုကြောင်မလေးတွင် ရှည်လျားပြီး ထူထဲသော နှုတ်ခမ်းမွေးများ ရှိနေသဖြင့် မုတ်ဆိတ်ဗားဗားနှင့် ကြောင်အိုကြီးတစ်ကောင်နှင့်ပင် ဆင်တူနေစေသည်။
သူမက ဟဲရိုးဝင်းသစ်တောရှိရာဘက်သို့ ပျင်းရိပျင်းတွဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဆန်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။
မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်သော ဧရာမ ပင့်ကူအိမ်တံတိုင်းကြီးတစ်ခုသည် သစ်တောနယ်နိမိတ်တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆုံစည်းရန်အတွက် တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပိုမိုမြင့်တက်လာနေသည်။
တကယ်လို့သာ လမင်းအလင်းရောင်က ထိုပင့်ကူမျှင်ကြိုးများကို တစ်ချက်တစ်ချက် လာရောက်ရိုက်ခတ်ခြင်း မရှိပါက၊ အနားသို့ ရောက်နေလျှင်ပင် မည်သူမျှ မြင်တွေ့နိုင်ကြမည်မဟုတ်ချေ။
"ဟား... ဒါက 'သေမင်းပိုးအိမ်' ပဲ။" မော် က လျှာသပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လူငယ်လေးတွေကတော့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီ ထင်တယ်..."
သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်၊ ဖုန်းလင်သည် တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဟဲရိုးဝင်းသစ်တောရှိရာဘက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ခိုင်မာသော ကုန်းပြင်ပေါ်တွင် ခုန်ကူးနေသကဲ့သို့ လေထုကို နင်းခြေကာ ပျံသန်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခြေတစ်ချက်ကန်လိုက်တိုင်း မီတာရာပေါင်းများစွာအထိ အရှိန်ပြင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ အရှိန်နှုန်းမှာ ရှီအာ၏ လင်းယုန်ငှက်ကိုပင် အရှက်ရစေလောက်သည်အထိ မြန်ဆန်လှသည်။
'အဲဒီအနီးအနားမှာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တတ်တဲ့ ပင့်ကူမိဖုရားကြီး ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ စစ်ကူမခေါ်နိုင်ကြရတာလဲ။'
သေမင်းပိုးအိမ် ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက စစ်ကူတောင်းရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းလင် သိရှိသော်လည်း၊ သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိဆဲပင်။
'သူမက လိုင်းနှောင့်ယှက်တဲ့ စက်ပစ္စည်းကို လက်ဝယ်ထားရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ လိုင်းမဆက်သွယ်နိုင်ခင်မှာတင် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီလား။'
ဒုတိယအချက်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ တွေးမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပင့်ကူမိဖုရားကြီးများသည် အန္တရာယ်ပြုခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကျပ်ကိုင်ခံရခြင်းမျိုး မရှိပါက မိမိကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်လှုပ်ရှားလေ့မရှိဘဲ၊ သူတို့၏ ပင့်ကူငယ်စစ်တပ်ကိုသာ အမြဲတမ်း စေခိုင်းတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် လိုင်းနှောင့်ယှက်သည့်စက်ကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ရမည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီး၊ ယင်းက ဤခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။
'အက်စ်ထရာ .. မြို့တော်ကို ခရမ်းရောင်အဆင့် အရေးပေါ်အခြေအနေ သတင်းပို့လိုက်။ တည်နေရာက - ဟဲရိုးဝင်းသစ်တော။ ငါလည်း မကြာခင် လိုင်းပြတ်တောက်သွားနိုင်တယ်။'
သတင်းပို့ပြီးသည်နှင့် ဖုန်းလင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏အရှိန်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်သဖြင့် လေထုထဲတွင် သူ၏အရိပ်သဏ္ဌာန်မျှသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
'အချိန်မီနိုင်ပါသေးတယ်... အနည်းဆုံးတော့ လူအနည်းငယ်ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်။'
ထိုသို့တွေးလိုက်မိစဉ်၊ လီဗိုင်း၏ ပုံရိပ်က ဖုန်းလင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စခန်းတံခါးဝတွင် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကို ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့်နေ့က ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့က သူသည် အိပ်မက်လှည့်လည်သူများနှိမ်နင်းရေး အရာရှိ တစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တာမာရာ ၏ အထက်တန်းရပ်ကွက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော လျှပ်စစ်လှုပ်ရှားမှုကို စစ်ဆေးရန် သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုအိမ်အတွင်း၌ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေကိုလည်းကောင်း သူ ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ...
'ဒီတစ်ကြိမ်တော့... ငါ သူ့ကို အမိအရ ကယ်တင်ရမယ်...'
လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းခန့်က...
ရှီအာတို့အဖွဲ့သည် မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမရှိ၊ မျက်ခြေပြတ်သွားခြင်းလည်းမရှိဘဲ တိုးပွားလာနေသော ပင့်ကူစစ်တပ်ကြီး၏ လိုက်လံအမဲလိုက်ခြင်းကို ခံနေရဆဲဖြစ်သည်။
လီဗိုင်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ပေးနေပြီး၊ ပင့်ကူအုပ်စုအကြီးဆုံးနေရာများကို ရှောင်ကွင်းကာ အားနည်းဆုံး အပိုင်းအစများကို ထိုးဖောက်ထွက်ရန် ကူညီပေးနေသော်လည်း၊ အဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ အောက်ဆုံးအထိ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မိမိတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအင်အားလုံးကို အကုန်အစင် မသုံးစွဲဘဲ သစ်တော၏ အရှေ့ဘက်နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်မှန်း လူတိုင်း သဘောပေါက်ထားကြသည်။
"အသားစားပင့်ကူတွေ က အပူလှိုင်းကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိကြတယ်။ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြေးပြေး စီးတော်ယာဉ်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဆင့်ခေါ်နိုင်မယ့် အကွာအဝေးကို ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။" လီဗိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ... "ငါတို့ အစီအစဉ် ပြောင်းမှဖြစ်မယ်။"
"မင်းမှာ ဘာအကြံပြုချက်ရှိလဲ၊ ငါတို့ နားထောင်ဖို့ အသင့်ပဲ။" ရှီအာက တောက်ပနေသော နေမင်းသင်္ကေတ ပါရှိသည့် ဆွဲကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။
"စီးတော်ယာဉ်တွေကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ အနည်းဆုံး ၁၅ စက္ကန့် လိုအပ်တယ်။" လီဗိုင်းက သူတို့အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ပင့်ကူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာလှိုင်းကို လှမ်းအာရုံခံကြည့်ပြီး... "ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရ ငါတို့ကြားမှာ မီတာ ၃၀ လောက်ပဲ ကွာတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အရှိန်နှုန်းအရ ငါတို့သာ ရပ်လိုက်ရင် ၅ စက္ကန့်အတွင်း ငါတို့ကို မှီလာလိမ့်မယ်။ ဆိုလိုတာက ငါတို့တွေကို ၁၀ စက္ကန့်ထက်မက အချိန်ဆွဲပေးနိုင်မယ့် အာရုံလွှဲစရာ တစ်ခုခုကို ဖန်တီးရမယ်။"
"မင်းပြောတဲ့ အာရုံလွှဲစရာက ဘယ်လိုမျိုးလဲ။" ဆာဂျီယို က သူ့ဗိုက်ကြီး လှုပ်ခါနေအောင် ပြေးရင်း၊ ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
သူသည် ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်ဘဲ အားကစားသမားတစ်ဦးနှင့် မတူသော်လည်း၊ အဖွဲ့၏ အရှိန်အဟုန်ကို မပြတ်အောင် လိုက်ပါနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ သူသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လဲပြိုကျတော့မည့်အတိုင်း တဟီးဟီး တဟတ်ဟတ်နှင့် အသက်ရှူနေရသော ဂျမားလ်ထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
အလင်းလူသား လောကတွင် လူတစ်ယောက်၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်မှာ လှည့်စားတတ်လှသည်။
"ငါတို့ကို ပင့်ကူမိဖုရားကြီးရဲ့ အမိန့်အာဏာစက်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်သွားစေနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ အရာတစ်ခုခု လိုအပ်တယ်။" လီဗိုင်းက ပြောလိုက်သည်။
ထိုပင့်ကူများ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို သူက အဖွဲ့သားများကို ရှင်းပြထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပင့်ကူမိဖုရားကြီးကိုယ်တိုင် မိမိတို့နောက်ကို လိုက်နေသည်ဟူသော အသိကပင် မည်သူ့ကိုမဆို ခြောက်ခြားသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။
ထို့ကြောင့် လီဗိုင်းက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေကာမူ မည်သူမျှ မငြင်းဆန်၊ မညည်းညူရဲကြချေ။ သူတို့စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ဤငရဲတွင်းမှ မည်သို့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ရမည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်သည်။
"သန့်စင်ထားတဲ့ နေမင်းအလင်းရောင်ပဲ။" ရှီအာက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ငါတို့မှာရှိတဲ့ 'ကြီးထွားမှု တိုတမ်တွေ' နဲ့ 'လူမီနတ်စ် မုန့်တွေ' အားလုံးကို သူတို့ဆီ ပစ်ကျွေးလိုက်ရင်၊ အဲဒါတွေကို လုစားဖို့အတွက် သူတို့အချင်းချင်း ပြန်ချကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ သေချာပေါက် ယုံကြည်တယ်။"
"ငါလည်း အဲဒီအတိုင်း တွေးထားတာ။" လီဗိုင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သန့်စင်ထားသော နေမင်းအလင်းရောင်သည်သာ အောက်ခြေအဆင့် ညတစ္ဆေများကို သူတို့သခင်၏ အမိန့်အာဏာစက်အောက်မှ ခေတ္တမျှ သွေဖယ်သွားစေနိုင်မှန်း သူ နားလည်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုအလင်းရောင်များ အများအပြား ရှိနေပါက ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။
၎င်းမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာငတ်မွတ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ အရသာရှိသော မုန့်တစ်ခုကို ချပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုခွေးသည် မည်မျှပင် လေ့ကျင့်ပေးထားစေကာမူ၊ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ် ဗီဇက အလိုအလျောက် ဦးဆောင်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
"တောက်... ငါတို့ရဲ့ ကြီးထွားမှု တိုတမ်တွေကိုပါ ပေးရမှာလား။" ဆာဂျီယိုသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့ရသည်။
ထိုကြီးထွားမှု တိုတမ်များသည် အလင်းလူသား များအတွက် သူတို့၏ ရိပ်ကောင်သက်စေ့ ကို နေမင်းအလင်းရောင် ကျွေးမွေးရာတွင် အရှိန်မြှင့်ရန် အသုံးပြုရသည့် ပစ္စည်းများဖြစ်သောကြောင့် သူ နှမြောမိခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။
ရိပ်ကောင်သက်စေ့ သည် ညတစ္ဆေတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရှိကြပြီး၊ သူတို့၏ သက်တမ်း၊ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု၊ ဉာဏ်ရည်၊ အင်အား၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားသော တစ်ခုတည်းသော 'ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ' ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ညတစ္ဆေတစ်ကောင်အတွက် အရာအားလုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ယခုအခါတွင်မူ လူသားများအတွက်လည်း အရာအားလုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို နောက်မှသာ ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်...
"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပေါ့။ မင်းရဲ့ အလောင်းကို ပင့်ကူတွေ ဝိုင်းစားတဲ့အခါ အဲဒီပစ္စည်းတွေက မြိန်ရှက်စရာ အချိုပွဲ အပိုဆောင်း ဖြစ်သွားတာပေါ့။" ရှီအာက ဆွဲကြိုးကို လွှတ်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"တောက်ကွာ... ဒါမှ အလုပ်မဖြစ်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ မကျွတ်မလွတ်တဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီသစ်တောကြီးကို ထာဝရ ခြောက်လှန့်နေမှာဗျာ!"
ဆာဂျီယိုသည် ငိုတော့မည့် မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အိတ်အသေး နှစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်အိတ်မှာ လူမီနတ်စ် မုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ကျန်တစ်အိတ်မှာ ကြီးထွားမှု တိုတမ်များ ဖြစ်သည်။
ဂျမားလ်ကလည်း သူ၏ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြေးလွှားနေရင်းပင် ရှီအာ့လက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။ ရှီအာက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တိမ်းရှောင်လိုက်ရင်း အိတ်များအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ တိုတမ်များ၏ ပမာဏနှင့် အရည်အသွေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ခွံများပင် တုန်ခဲသွားခဲ့ရသည်။
"မင်းတို့တွေ ချန်ထားသေးလား။"
"မချန်ပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"ထားလိုက်တော့... ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။"
သူမက ပစ္စည်းအားလုံးကို အိတ်တစ်အိတ်တည်းထဲသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်ပြီး၊ အတူတကွ ပွတ်တိုက်ဖိသိပ်လိုက်ရာ ငြိမ်သက်နေသော လူမီနတ်စ် မုန့်များနှင့် တိုတမ်များအားလုံး နိုးထလာပြီး အိတ်တစ်ခုလုံး တောက်ပလှပစွာ လင်းထိန်သွားခဲ့တော့သည်။
သူမက လူတိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ အာသာ က လီဗိုင်း၏လက်ကို ပုတ်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ၊ သူမက နောက်သို့ လှည့်၍ ထိုအိတ်ကို အနောက်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်တွေကို ပြင်ဆင်ကြတော့!!"
ဆာဂျီယိုနှင့် ဂျမားလ်တို့သည် သူတို့၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း တိုတမ်များကို ဆွဲထုတ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီဗိုင်း၏ အမိန့်ပေးသံကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
လီဗိုင်းသည် ထိုအိတ်ကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း၊ ပင့်ကူစစ်တပ်၏ ဝိညာဉ်လှိုင်း လှုပ်ရှားမှုကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ပင့်ကူပင်လယ်ကြီးမှာ အမြဲတမ်းအတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှစွာဖြင့်၊ သစ်ပင်များပေါ်မှ ခုန်ကူးရင်း၊ တစ်ကောင်ပေါ်တစ်ကောင် နင်းခြေရင်း၊ သူတို့အရှေ့ရှိ လှုပ်ရှားနေသော လူသားတို့၏ အပူလှိုင်းအရိပ်အယောင်များမှတစ်ပါး အခြားအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြေးဝင်လာနေကြသည်။
သူတို့သည် မစ်ရှင်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို မအောင်မြင်မချင်း ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်ချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ပြတ်သားသော ဆန္ဒကြီးမှာ မပြောင်းလဲနိုင်တော့ဟု ထင်ရမည့်ဆဲဆဲမှာပင်၊ ရုတ်တရက် စူးရှတောက်ပလှပသော အလင်းရောင်တစ်ခုက သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုအလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင်၊ သူတို့၏ ရိပ်ကောင်သက်စေ့ များမှာ အရူးအမူး တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်လှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုတောက်ပသော အလင်းရောင် အနီးအနားရှိ ပင့်ကူတိုင်းသည် တညီတညွတ်တည်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ စိတ်ကြွဆေး အဆမတန် အထိုးခံထားရသည့်အလား ထိုအလင်းရောင်ရှိရာဘက်သို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။
ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသော ပင့်ကူကြီးက အိတ်ကို ၎င်း၏ ဧရာမအစွယ်ကြီးများဖြင့် ကိုက်ခဲကာ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လွှဲလိုက်ရာ၊ အိတ်မှာ ထက်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး နိုးထနေသော လူမီနတ်စ် မုန့်များနှင့် ကြီးထွားမှု တိုတမ်များအားလုံး နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
ပင့်ကူများသည် သူတို့၏ ပြေးလွှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ထိုပစ္စည်း အပိုင်းအစတိုင်းကို လုယူရန်အတွက် အချင်းချင်း ကိုက်ခဲကာ အပြင်းအထန် စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
"အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီ! စီးတော်ယာဉ်တွေကို ဆင့်ခေါ်ကြတော့! အမြန်! အမြန်!"
ပင့်ကူစစ်တပ်အတွင်း အကြီးအကျယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီဗိုင်းက အဖွဲ့သားများကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
ရှီအာ၊ ဆာဂျီယိုနှင့် ဂျမားလ်တို့မှာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသဖြင့်၊ တစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်မပုပ်စေရန် ဂါထာမန္တရားကို ရွတ်ဆိုပြီးသည်နှင့် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း တိုတမ်များကို သူတို့နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။
သစ်သား တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်း တိုတမ်များသည် လေထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားကာ လင်းထိန်လာခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် ထိုဖြစ်စဉ်က ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။
ရှီအာတို့အဖွဲ့ ထိုပစ္စည်းများအနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူတို့သည် အသက်ရှူအောင့်ကာ စက္ကန့်များကို စိတ်ထဲမှ ရေတွက်ရင်း၊ တိုတမ်များ ကွဲအက်သွားမည့်အချိန်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
"ငါတို့ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မယ်၊ ပင့်ကူတွေက အခုထိ နေမင်းအလင်းရောင်ကို လုစားနေတုန်းပဲ။" လီဗိုင်းက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်လှိုင်းကို ကြည့်ရင်း အဖွဲ့သားများ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို လျှော့ချပေးလိုက်သည်။
သူပြောသည့်အတိုင်းပင်၊ ကြမ်းတမ်းလှသော စက္ကန့်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် တိုတမ်များမှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး၊ စီးတော်ယာဉ် ညတစ္ဆေသုံးကောင်ကို ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
"ကိုင်ရို ... မင်းလို ရုပ်ဆိုးတဲ့ကောင်ကို မြင်ရတာ ငါ ဒီလောက်အထိ ဝမ်းသာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး..."
သို့သော်လည်း၊ ဆာဂျီယို ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးမီမှာပင်၊ အထက်ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်လှသော လေတိုးသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ... အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။