အခန်း (၉) - မြင်းအားလုံး အတူတူပါပဲ
ယွမ်အိမ်တော်။
“ဘာ”
ယွမ်ချုံသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ယွမ်ကွေကို အားပြင်းသော ကန်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်လေသည်။ “မင်းက တကယ့် တိရစ္ဆာန်ပဲ ဆဋ္ဌမမင်းသားကို မြင်းပေါ်ကနေ ဘယ်လိုတွန်းချရဲတာလဲ၊ မင်း ရူးနေတာလား”
“အဖေ... ကျွန်တော် တကယ် သူ့ကို မတွန်းချခဲ့ပါဘူး” ယွမ်ကွေ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သူ့ဘာသာသူ ပြုတ်ကျသွားတာ သေချာပါတယ်”
“လိမ်မနေနဲ့” ယွမ်ချုံက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။ “မင်း သူ့ကို မတွန်းချရင် ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာ ရယ်နေရတာလဲ”
“ကျွန်တော်...” ယွမ်ကွေ အနည်းငယ် ဆို့နင့်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
“သခင်ကြီး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဦး”
ယွမ်ကွေ၏ မိခင် က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ “သူက အသုံးမကျတဲ့ ဆဋ္ဌမမင်းသားပဲလေ၊ ကွေအာက သူ့ကို မြင်းပေါ်ကနေ တမင်တွန်းချရင်တောင် ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက ဒီသားကို မေ့နေတာ ကြာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီအသုံးမကျတဲ့သားကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ...”
ဖြန်း......,
ယွမ်ကွေမိခင် စကားမဆုံးမီမှာပင် ယွမ်ချုံက သူမ၏ ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်လေသည်။
သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ “ဆဋ္ဌမမင်းသားက နယ်စပ်မှာ သွားသေချင်နေတာ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို အကြာကြီး မေ့ထားခဲ့မိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ၊ မင်းက အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောနေတာလား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ဘာ...”
ယွမ်ကွေမိခင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပါးပေါ်က နာကျင်မှုကိုတောင် မေ့သွားလေသည်။ “ဒါဆို... အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ၊ အရှင်မင်းကြီး သိသွားရင် ကွေအာကို သတ်ပစ်မှာလား”
သူမသည် လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဘာလုပ်သင့်လဲ ဟုတ်လား၊ ငါတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”
ယွမ်ချုံသည် မိမိသားကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ထစမ်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့၊ အဖိုးတန် လက်ဆောင်တွေ ပြင်ဆင်ပြီး ဆဋ္ဌမမင်းသားဆီမှာ သွားတောင်းပန်ရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့...” ယွမ်ကွေ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ရသည်။
မကြာမီတွင် သားအဖနှစ်ဦးသည် အဖိုးတန်လက်ဆောင်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ဆဋ္ဌမမင်းသား အိမ်တော်သို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။ အချိန်ကုန် သက်သာစေရန်အတွက် မြင်းရထားပင် မစီးတော့ဘဲ မြင်းစီးကာ တိုက်ရိုက် သွားကြခြင်း ဖြစ်၏။ ဧကရာဇ်ဝမ် မသိမီ ယွမ်ကျန်းကို တောင်းပန်ရမည် ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျန်းက လက်ဆောင်ကို လက်ခံသရွေ့ ယွမ်ကွေကို ခွင့်လွှတ်ပြီးပြီဟု ဆိုလိုပေသည်။ ဧကရာဇ်က နောက်မှ သိသွားလျှင်ပင် အမှုမှာ အလွန် မကြီးနိုင်တော့ပေ။
နှစ်ယောက်သား ယွမ်ကျန်း၏ အိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြ၏။ သားအဖနှစ်ဦး လက်ထဲရှိ သေတ္တာကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျန်းသည် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ထားလိုက်မိသည်။ ”သူတို့ ယူလာတဲ့ လက်ဆောင်က ဘာများလဲ၊ တန်ဖိုးမရှိရင်တော့ ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းပေးလို့ မရဘူး” ဟု သူ တွေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော်မျိုး ယွမ်ချုံဟာ သားကို ဆုံးမဖို့ တာဝန်ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး ဆဋ္ဌမမင်းသားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်၊ မင်းသားကို တောင်းပန်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားနဲ့အတူ ဒီလက်ဆောင်လေးကို အထူးယူဆောင်လာတာပါ၊ မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”
ယွမ်ချုံက ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ် ပြောကြားလေသည်။ သူသည် ယွမ်ကျန်းကို ဤမျှ လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ရသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်၏။ သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် ယွမ်ကွေက မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
သေတ္တာထဲတွင် ကြည်လင်သော ဝိုင်အိုးနှင့် ဝိုင်ခွက်များ ပါရှိလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အဆီအနှစ် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ရာမြောက်စွာ ထွင်းထုထားသည်မှာ သေချာလှ၏။
”ဟင်း... မဆိုးဘူး ငွေဒင်္ဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်သင့်တယ်” ဟု ယွမ်ကျန်းက တွေးလိုက်သည်။
“ဗိုလ်ယွမ်က တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်” ယွမ်ကျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါက...”
ယွမ်ကျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို မသေချာသော ယွမ်ချုံက တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ “ကျွန်တော်မျိုးက စစ်သားတစ်ယောက်မို့ လက်ရေးက သိပ်မကောင်းပါဘူး”
”ဒါက တောင်းပန်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ့လက်ရေးက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ငါက နောင်တရတဲ့စာ ရေးပေးမယ်လို့ သူ မျှော်လင့်ထားတာလား” ဟု ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ တွေးမိလေသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျွန်တော့်အိမ်ထက် ပိုကောင်းနေရင် တော်ပါပြီ” ယွမ်ကျန်းက ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အိမ်သစ်ပြောင်းတာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ မနက်ဖြန်မှာ အရာရှိတွေအတွက် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ထဲက အတော်များများကို မသိသေးပါဘူး၊ အားလုံးကိုလည်း မမှတ်မိဘူး၊ စစ်သူကြီးယွမ်ကို ဖိတ်စာတွေ ရေးပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”
ဖိတ်စာ ရေးရမည် ဟုတ်လား။
ယွမ်ချုံ၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ရှုံ့သွား၏။ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူက မလိုလားဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။ ယွမ်ကျန်းက လက်ဆောင်ကိုတောင် လက်မခံသေးသလို၊ ယွမ်ကွေကို ခွင့်လွှတ်သည်ဟုလည်း မပြောရသေးပေ။ ယခု ယွမ်ကျန်းက အကူအညီ တောင်းနေသဖြင့် သူ့မှာ ကူညီရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။
မကြာမီ ယွမ်ကျန်းက ဘောပင်၊ မင်နှင့် ဖိတ်စာများ ယူလာခိုင်းပြီး ယွမ်ကွေကို မင်ကြိတ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ယွမ်ချုံက သွားကြိတ်လျက် ဖိတ်စာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေးပေးလိုက်ရ၏။ ယွမ်ချုံသည် စစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အစီရင်ခံစာများ မကြာခဏ ရေးပေးရသဖြင့် သူ၏ လက်ရေးမှာ သပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ယွမ်ချုံသည် နေ့လယ်ပိုင်းအထိ စာရေးခဲ့ပြီး ဖိတ်စာ တစ်ရာကျော်ကို အပြီးသတ်ခဲ့လေသည်။ ဤအချိန်အတွင်း ယွမ်ကျန်းက လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို ကျွေးမွေး ဧည့်ခံခဲ့၏။ ယွမ်ကျန်းသည် ဖိတ်စာအချို့ကို ရွေးချယ်ပြီး အစေခံများကို အမြန်ဆုံး ပို့ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“စစ်သူကြီးယွမ်က အရမ်းနှိမ့်ချလွန်းပါတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရေးက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်” ယွမ်ကျန်းက ပြုံးပြီး ယွမ်ချုံကို ချီးကျူးလိုက်၏။ “နောက်ပိုင်းမှာ အရေးကြီးတဲ့ အရာရှိတွေဆီ ဖိတ်စာတွေ ကိုယ်တိုင် သွားပို့ရမှာမို့ ညစာအတွက် ခင်ဗျားကို မစောင့်တော့ပါဘူး”
“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ” ယွမ်ချုံက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်းသားက ကျွန်တော့်သားကို ခွင့်လွှတ်ပြီးပြီလား”
“ဘယ်လို ခွင့်လွှတ်မှုမျိုးလဲ” ယွမ်ကျန်းက လက်ကာပြလိုက်၏။ “ကျွန်တော် စိတ်ထဲ မထားပါဘူး၊ ဗိုလ်ယွမ်က တမင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့” ယွမ်ချုံက စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ယွမ်ကွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသားကို ဘာလို့ ကျေးဇူးမတင်တာလဲ”
ယွမ်ကွေ အလွန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသား... မင်းသားရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် အပြင်အထိ လိုက်ပို့ပါ့မယ်” ယွမ်ကျန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ မနှောင့်ယှက်ဝံ့ပါဘူး” ယွမ်ချုံက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ယွမ်ကျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး “စစ်သူကြီးက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်တော် အပြင်အထိ လိုက်ပို့တာက သင့်တော်ပါတယ်” ဟု ဆိုသဖြင့် သားအဖနှစ်ဦးမှာ ငြင်းမရတော့ဘဲ ပြုံးပြလိုက်ကြရသည်။
အပြင်ရောက်သည်နှင့် အစေခံများက မြင်းများကို ယူဆောင်လာပြီး ဖြစ်၏။
“ဒီမြင်း...”
ယွမ်ချုံသည် သူ့ရှေ့က မြင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ”ဒါက သူတို့ရဲ့ မြင်းမဟုတ်ဘူး”
“ဒီမြင်းက ဘာမှားလို့လဲ” ယွမ်ကျန်းက မသိဟန်ဆောင်၍ မေးလိုက်သည်။
“မင်းသား... ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြင်းမဟုတ်ပါဘူး” ယွမ်ချုံက အတင်းပြုံးလျက် ဆို၏။
“ဟင်... ခင်ဗျားတို့ မြင်းမဟုတ်ဘူးလား” ယွမ်ကျန်းက မသိဟန်ဆောင်ပြီး ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အစေခံတွေကို နန်းတော်ကနေ စီးလာတဲ့ မြင်းတွေပဲ ပြန်ထုတ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်တာ၊ ဒါက ခမည်းတော်ရဲ့ မြင်းတွေ ဖြစ်နိုင်မလား”
ဖခင်နှင့်သား၏ မျက်နှာများမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားကြသည်။
“စစ်သူကြီးယွမ်... ကျွန်တော် တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး” ယွမ်ကျန်းက တောင်းပန်သော မျက်နှာဖြင့် ဆို၏။ “ကျွန်တော် ဒီနေ့မှ ပြောင်းလာတာဆိုတော့ မြင်းအားလုံးကို ခမည်းတော်က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပေးတာ၊ ကျွန်တော် မသိလိုက်ဘူး...”
“မဟုတ်တာ... အဆင်ပြေပါတယ်” ယွမ်ချုံ၏ နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်နေသော်လည်း သူက အတင်းပြုံးပြီး ဆိုလေသည်။ “မြင်းအားလုံးက အတူတူပါပဲ၊ ခမည်းတော်နဲ့ မြင်းချင်း လဲလှယ်စီးသလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ “မြင်းတစ်ကောင် စီးနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်”
”စီးလို့ရရင် အဆင်ပြေတယ် ဟုတ်လား...” ယွမ်ချုံ၏ နှလုံးသားမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေပြီး ယွမ်ကျန်း၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုပင် ကျိန်ဆဲချင်နေတော့သည်။ ”ဘယ်လောက်တောင် အမှိုက်တွေလဲ။ သူနဲ့ သူ့သားရဲ့ မြင်းတွေက ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ အရည်အသွေးမြင့် စစ်မြင်းတွေဖြစ်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါး ရာပေါင်းများစွာ တန်တယ်။ အခုတော့ ဘယ်လို ညံ့ဖျင်းတဲ့ မြင်းမျိုးကို ပေးလိုက်တာလဲ။ ဒါက ဝန်တင်မြင်းတစ်ကောင်ပဲလေ။ ဧကရာဇ်က လက်ဆောင်ပေးရင်တောင် အများဆုံး ငွေတစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပြားလောက်ပဲ တန်တာ။ သူ့ရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်မြင်းကို ဒုတိယတန်းစားမြင်းနဲ့ လဲလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ သူက မြင်းစီးလို့ရရင် အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောသေးတယ်”
ယွမ်ကျန်းသည် မြင်းစီးတောင် ကောင်းကောင်း မစီးတတ်သော ငတုံးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါက၊ သူ့ကို တမင် လုပ်ကြံနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယွမ်ချုံ သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။ ယွမ်ကျန်းက အများကြီး ပြောပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သားအဖနှစ်ဦးမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ဘဲ သွားကြိတ်ကာ ထိုမြင်းစုတ်များကို စီး၍ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြရ၏။
နှစ်ယောက်သား စီးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“အဖေ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ မြင်းတွေကို ပြန်မတောင်းတာလဲ၊ အဲ့ဒီမြင်းနှစ်ကောင်က ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ရာ သုံးရာလောက် တန်တာလေ” ယွမ်ကွေက လမ်းတွင် မကျေမနပ်နှင့် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က မြင်းတွေကို ယူပြီးသွားပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပြန်တောင်းနေမှာလဲ” ယွမ်ချုံက သားဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသာ ပြဿနာ မရှာခဲ့ရင် ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာပါ့မလား”
မြင်းများ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ကြရသည်။ သားဖြစ်သူမှာ စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ယွမ်ချုံက ပို၍ပင် စိတ်ပျက်နေ၏။ မြင်းတပ် အားကောင်းသော ဟွမ်နိုင်ငံမှာပင် ထိုစစ်မြင်းနှစ်ကောင်ကို အဆင့်မြင့် စစ်မြင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ စစ်မြင်း ရှားပါးသော တချန်းအင်ပါယာမှာမူ ဤကဲ့သို့ ထိပ်တန်းစစ်မြင်းမျိုးမှာ ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ဝယ်၍ရသော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
ထိုမြင်းနှစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့၏ တောင်းပန်လက်ဆောင်မှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။ ရွှေဒင်္ဂါးပြား နှစ်ရာ သုံးရာတန်သော စစ်မြင်းနှစ်ကောင်အကြောင်း စဉ်းစားရင်း ယွမ်ချုံမှာ သွေးအန်ချင်လာပါတော့သည်။