အခန်း (၈) - လူသေအောင် ကျော့ကွင်းဆင်ခြင်း

သူ့ကို မြင်းစီးသင်ပေးရမည် ဟုတ်လား။

ယွမ်ကွေ စိတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "မင်းသားက ဒီလိုတောင်းဆိုမှတော့ ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်ငြင်းရဲပါ့မလဲ"

"အတော်ပဲ၊ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ မြင်းစီးပညာကို ပြလိုက်ရမယ်။ သူ ဘယ်လောက် ညံ့ဖျင်းပြီး ဘာမှမလုပ်တတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သိသွားအောင် လုပ်ရမယ်။ ဧကရာဇ်ကသာ အမိန့်မထုတ်ခဲ့ရင် ရှန်မော့ယန့်က ငါ့မိန်းမ ဖြစ်နေမှာ။ အခုတော့ ရလဒ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ရင်တောင် သူ့ကို အရှက်ခွဲပြီး ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်ရမယ်" ဟု ယွမ်ကွေက တွေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင်တို့ပဲ သွားကြတော့၊ ကျွန်မ မလိုက်တော့ဘူး"

ရှန်မော့ယန့်သည် မူလကပင် စိတ်မပါသည်ဖြစ်ရာ ယွမ်ကျန်းက အတင်းလိုက်မည်ဟု ဆိုသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။ သူမသည် ယွမ်ကျန်းကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မမြင်ချင်ပေ။

ရဲ့ကျိက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ပျက်သွားပြီး အမြန်ဖြောင်းဖျလေသည်။ "မော့ယန့်... အတူတူ သွားပြီး စိတ်ဖြေဖျောက်ကြတာပေါ့၊ ဒီအခွင့်အရေးမှာ ဆဋ္ဌမမင်းသားနဲ့လည်း ရင်းနှီးသွားအောင်ပေါ့"

ရဲ့ကျိ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး စိတ်ပျက်နေမိ၏။ သူမသည် ရှန်မော့ယန့်အပေါ် မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲချက်တွေ မလာအောင် ဤကိစ္စကို မိမိ၏ကိစ္စအဖြစ် လွှဲပြောင်းယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မော့ယန့်က မလိုက်တော့ပါက သူမ တစ်ယောက်တည်း ယွမ်ကွေနှင့် ကျန်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါလား။ သူမကလည်း ဤအသုံးမကျသောကောင်ကို မမြင်ချင်သလို၊ မော့ယန့်ရှိမှသာ စကားပြောဖော် ရမည်ဖြစ်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ အတူတူ သွားကြရအောင်"

ယွမ်ကွေကလည်း ဝိုင်းပြောကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။ "ဆဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ မြင်းစီးတဲ့ ရဲရင့်တဲ့ အမူအရာကို ကျွန်တော်တို့လည်း ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့"

"ဟင်... သူ့ရဲ့အမူအရာကို ကြည့်ဦးမယ် ဟုတ်လား။ အေး... အဲ့ဒီတော့မှ သူ့ကို ငါ အကြီးအကျယ် အရှက်ခွဲပြမယ်။ ငါက စစ်သူကြီးသမီး၊ သူ့လိုလူကို ဘယ်တော့မှ အထင်မကြီးဘူးဆိုတာ သိသွားအောင် လုပ်ရမယ်" ဟု တွေးတောရင်း ရှန်မော့ယန့်ကလည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ရှန်အိမ်တော်မှ ထွက်လာသောအခါ အစေခံများက ၎င်းတို့၏ မြင်းများကို အသီးသီး ဆွဲလာကြ၏။ ယွမ်ကွေသည် ယွမ်ကျန်းရှေ့တွင် ကြွားဝါလိုသဖြင့် မြင်းပေါ်တက်ရာတွင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဟန်ပါပါ ခုန်တက်ပြလေသည်။

"ကြွားလိုက်တာ" ဟု ယွမ်ကျန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း နှုတ်မှမူ ချီးကျူးလိုက်၏။ "မြင်းတပ်ဗိုလ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ မြင်းစီးတာက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လွန်းတယ်"

ယွမ်ကွေက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် "မင်းသား... အရင်ဆုံး မြင်းပေါ်တက်ကြည့်ပါဦး" ဟု ဆိုကာ ယွမ်ကျန်း အရှက်ကွဲမည်ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်း အရင်ဆင်းခဲ့ဦး"

ယွမ်ကျန်းက ယွမ်ကွေကို ခေါ်လိုက်၏။ "ငါက မြင်းပေါ်တက်တာကနေ အရင်စသင်မယ်လေ"

"ကောင်းပါပြီ"

ယွမ်ကွေက မြင်းပေါ်မှ အလှပဆုံး ခုန်ဆင်းပြပြန်သည်။ ယွမ်ကျန်းက ထပ်မံ ချီးကျူးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ အားရပါးရ ရယ်မောနေမိ၏။ "ကြွားထားဦး ငတုံး၊ မင်း သေချာပေါက် ငိုရတော့မယ်"

ယွမ်ကွေက ယွမ်ကျန်းအနားသို့ လာကာ မြင်းပေါ်တက်နည်းကို ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ရှင်းပြပြီးနောက် စမ်းကြည့်ခိုင်းလေသည်။ ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ မြင်းပေါ်တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

ယွမ်ကျန်း၏ လေးကန်လှသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး တံခါးဝရှိ လူများမှာ ကြည့်မရတော့ဘဲ ရှိနေကြသည်။ ရှန်မော့ယန့်မှာ ရွံရှာသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းလွှဲလိုက်၏။ ရှန်မိသားစုမှ အစေခံများပင်လျှင် ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအောင့်ထားရလေသည်။

"မင်း... ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် တွန်းပေးပါလား" ယွမ်ကျန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာဖြင့် ယွမ်ကွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ"

ယွမ်ကွေက ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းထိန်းကာ ယွမ်ကျန်းကို အသာလေး တွန်းတင်ပေးလိုက်၏။ သူ တွန်းတင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာ၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခြေထောက်ကို အားဖြင့် ဆောင့်ကန်ကာ မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သလိုနှင့် ဟိုဘက်အခြမ်းသို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"မင်းသား"

ကျိုးမီနှင့် ကောင်းဟယ်တို့ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ ကျိုးမီက အမြန်ပြေးသွားပြီး ယွမ်ကျန်း ပြုတ်ကျမည့်နေရာတွင် ကိုယ်ကို လှဲချကာ ခံပေးလိုက်သဖြင့် ယွမ်ကျန်းသည် ကျိုးမီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျသွားလေသည်။

"ဟားဟား..."

ယွမ်ကျန်း၏ အဖြစ်သနစ်ကို ကြည့်ပြီး အောင့်ထားရသော ယွမ်ကွေသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောပါတော့သည်။ ရှန်မော့ယန့်ကလည်း ယွမ်ကျန်း အရှက်ကွဲသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လိုက်၍ ရယ်မောလေသည်။

သို့သော် ရယ်မောရင်းနှင့် ယွမ်ကွေ အခြေအနေကို သတိထားမိသွား၏။ တံခါးဝရှိ လူအားလုံးက သူ့ကို ငတုံးတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။ ယွမ်ကျန်း၏ အဆင့်အတန်းကို သတိရသွားသောအခါ ယွမ်ကွေ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ရ၏။

"ငတုံးပဲ" ရဲ့ကျိက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ရှန်မော့ယန့်က ကြင်ယာတော်လောင်းမို့ ရယ်လျှင်ပင် ဧကရာဇ်က အပြစ်မရှာနိုင်သော်လည်း ယွမ်ကွေကမူ မည်သည့် အဆင့်အတန်းမို့ မင်းသားတစ်ပါး မြင်းပေါ်က ပြုတ်ကျတာကို မကူညီဘဲ ရယ်နေရသနည်း။ "သူက သတ္တိရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ့်ကို ငတုံးလား" ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ ရဲ့ကျိက ယွမ်ကွေကို ရွံရှာစွာ ကြည့်ကာ ရှန်မော့ယန့်ကို အသာအယာ ဆွဲ၍ ဟန့်လိုက်၏။

"ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ" ယွမ်ကျန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးမီကိုလည်း အမြန်ဆွဲထူပေးသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ကျိုးမီက ဖုန်များ ခါလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ရင် တော်ပါပြီ" ယွမ်ကျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ယွမ်ကွေကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ယွမ်... နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို တွန်းပေးရင် ဒီလောက်ကြီး အားမသုံးပါနဲ့တော့"

အားသုံးတယ် ဟုတ်လား။ ယွမ်ကွေ ကြောင်သွား၏။ "ငါ အားမသုံးပါဘူး၊ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ တွန်းလိုက်တာပါ"

"ရဲတင်းလှချည်လား ယွမ်ကွေ၊ ဆဋ္ဌမမင်းသားကို မြင်းပေါ်က ပြုတ်ကျအောင် တွန်းချရဲတယ် ဟုတ်လား"

ကောင်းဟယ်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံသည် ယွမ်ကွေ၏ နားထဲသို့ ဟိန်းခနဲ ဝင်လာလေသည်။ ယွမ်ကွေ ထိတ်လန့်သွားကာ အမြန်ရှင်းပြ၏။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အားမသုံးပါဘူး၊ ဒါက... ဒါက ဆဋ္ဌမမင်းသား ဘာသာ မမြဲလို့ ပြုတ်ကျတာပါ"

"လိမ်မနေနဲ့" ကောင်းဟယ်က အေးစက်စက် ဆိုသည်။ "မင်းက မင်းသားက မင်းကို မတရား စွပ်စွဲနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ရပါတယ်"

ယွမ်ကျန်းက အမြန်ပင် ကြားဝင် ဖြောင်းဖျလေသည်။ "ဗိုလ်ယွမ်ကလည်း မရည်ရွယ်ဘဲ အားမထိန်းနိုင်လို့ ဖြစ်မှာပါ၊ သူ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ကွေမှာ မိခင်ကိုပင် ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ ဖြောင်းဖျခြင်း မဟုတ်ဘဲ မီးလောင်ရာ လေပင့်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ကောင်းဟယ်နှင့် ကျိုးမီတို့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် အေးစက်သွားကြသည်။ ယွမ်ကွေသည် ရှန်မော့ယန့်ရှေ့မှာ မင်းသားကို တမင် အရှက်ခွဲခြင်းဖြစ်သည်ဟု ၎င်းတို့က တထိုင်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

ယွမ်ကွေသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရှန်မော့ယန့်ကို အကူအညီတောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "သူ့ဘာသာသူ မြင်းမစီးတတ်လို့ ပြုတ်ကျတာကို..."

"ရှန်သခင်မလေး၊ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သတိထားပါ"

ကောင်းဟယ်က ရှန်မော့ယန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။ "မင်းက မကြာခင် ဆဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ ကြင်ယာတော် ဖြစ်တော့မှာလေ"

ရှန်မော့ယန့် တန့်သွားပြီး တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြုသော်လည်း ရဲ့ကျိက သူမကို ဆွဲထားလိုက်၏။ ယွမ်ကျန်းက ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်သွားမိသည်။ ကောင်းဟယ်၏ အလိုက်သိမှုကို သူ အတော်လေး သဘောကျသွား၏။

"ကဲ... တော်ပြီ၊ တော်ပြီ"

ယွမ်ကျန်းက လက်ကာပြလိုက်ကာ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို ဆိုလေသည်။ "နောက်မှပဲ မင်းတို့ဆီမှာ မြင်းစီးသင်တော့မယ်၊ သွားကြရအောင်၊ သူတို့နဲ့ လိုက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ယွမ်ကျန်းသည် မြင်းပေါ်တက်ရန် ထပ်မံ ကြိုးစားပြန်သည်။ ယခုတစ်ခေါက်လည်း လေးကန်နေသော်လည်း မည်သူမျှ မရယ်ရဲကြတော့ပေ။ ကောင်းဟယ်နှင့် ကျိုးမီတို့က ယွမ်ကွေကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ မြင်းပေါ်သို့ လွှတ်ခနဲ ခုန်တက်လိုက်ကြ၏။

ယွမ်ကျန်းက ရှန်မော့ယန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မြင်းစီးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သွားခါနီးတွင် ယွမ်ကျန်းက ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို မှာကြားနေသေး၏။ "ခမည်းတော်က အခုတလော စိတ်မကြည်ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ခမည်းတော် သိအောင် လုံးဝ မပြောကြနဲ့ဦးနော်၊ မဟုတ်ရင် ခမည်းတော်က စိတ်ဆိုးပြီး ဗိုလ်ယွမ်ကို ကွပ်မျက်ခိုင်းလိမ့်မယ်"

"မသတ်ရသေးရင်တောင် မင်းကို ငါ အသေခြိမ်းခြောက်ပြမယ်။ မင်းအဖေကို အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး လာတောင်းပန်ခိုင်းစေရမယ်" ဟု ယွမ်ကျန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ယွမ်ကျန်း၏ အသံမှာ အတော်လေး ကြားနိုင်သဖြင့် ယွမ်ကွေသည် စကားလုံးတိုင်းကို အကုန်ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ထိုင်ကျသွားတော့သည်။

"ယွမ်ကွေ၊ မင်းကတော့ တကယ်ပဲ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်နေပြီ"

ရှန်မော့ယန့်က ယွမ်ကွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "သူက ဘယ်လောက်ပဲ အသုံးမကျပါစေ၊ အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပဲလေ။ မင်းသားတစ်ပါးကို မြင်းပေါ်က တွန်းချတာဟာ သာမန်ဆိုရင် ရိုင်းပျတာဖြစ်ပေမဲ့၊ အကြီးအကျယ်ဆိုရင်တော့ မင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်တာပဲ"

လုပ်ကြံတယ် ဟုတ်လား။ ရှန်မော့ယန့်၏ စကားကြောင့် ယွမ်ကွေမှာ ကြောက်လန့်ပြီး ဆီးတောင် ထွက်ချင်သွား၏။

"ကျွန်တော် အားမသုံးပါဘူးဗျာ သူဘာသာသူ ပြုတ်ကျတာပါ" ယွမ်ကွေက အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ခြေလက်များ တုန်ယင်လျက် ထရပ်လိုက်ရလေသည်။

"မင်းက ငါ့အတွက် လက်စားချေပေးချင်လို့ သူ့ကို အရှက်ခွဲတာ ငါသိပါတယ်" ရှန်မော့ယန့်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ထုတ်ပြီးပြီ၊ ငါလည်း မကြာခင် ကြင်ယာတော် ဖြစ်တော့မှာ၊ ပြဿနာတွေ မတက်အောင် မင်း ငါတို့အိမ်ကို နောက်ဆို မလာတာ ပိုကောင်းမယ်..."

"ကျွန်တော်..." ယွမ်ကွေသည် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်နေမိသည်။ "ငါ တကယ် အားမသုံးပါဘူးဗျာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မယုံကြတာလဲ"

ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ အရှင်မင်းကြီးသာ သိသွားပါက သူ သေချာပေါက် အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ ယွမ်ကွေသည် တွေးလေ ကြောက်လေ ဖြစ်ကာ ရှန်မော့ယန့်ကိုပင် နှုတ်မဆက်နိုင်ဘဲ မြင်းပေါ်တက်၍ အိမ်သို့ အမြန် ပြန်ပြေးလေတော့သည်။

ယွမ်ကွေ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရဲ့ကျိသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိပါတော့သည်။