အခန်း (၅၈) ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝကို လေ့လာခြင်း
ငရုတ်ဆီ ဟုတ်လား။
ယွမ်ထင်သည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး ဒါက ဘာမှန်း မသိရှာပေ။
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
ယွမ်ထင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ယွမ်ကျန်းကို သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ “မင်း အခုတလော အောင်မြင်မှုတွေ ရထားပြီး မျက်နှာပွင့်နေတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သတိထားရင် ပိုကောင်းမယ်။ အခုတော့ မင်း ဂုဏ်တက်နေမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော်က မင်းကို မေ့သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့... ဟင်းဟင်း...”
ယွမ်ထင်သည် နောက်ကစကားကို ဆက်မပြောတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကတော့ ရှင်းလင်းလှပေသည်။
“နောင်တော်... နောင်တော်ကတော့ ထပ်ပြီး ဝေဝါးနေပြန်ပြီ မဟုတ်လား”
ယွမ်ကျန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ယွမ်ထင်၏ ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ယွမ်ထင်မှာတော့ အကြည့်ခံရလွန်းသဖြင့် အလိုအလျောက် ကျောချမ်းလာရတော့၏။
“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ... ငါ့နားကနေ ဖယ်စမ်း”
ယွမ်ထင်သည် မကျေမနပ် ဟောက်လိုက်လေသည်။
“ဟူး... ကျွန်တော်မျိုးက နောင်တော့်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ အသံကို မှတ်ထားချင်လို့ပါဗျာ”
ယွမ်ကျန်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။
“ရုပ်ရည်နဲ့... အသံ ဟုတ်လား”
ယွမ်ထင်၏ နဖူးပေါ်မှ အကြောများ ထောင်တက်လာပြီး အေးစက်စက် မေးလိုက်လေသည်။ “ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား”
ရုပ်ရည်နဲ့ အသံကို မှတ်ထားတယ်ဆိုတာက သေသွားတဲ့သူတွေအတွက် သုံးတဲ့ စကားမဟုတ်ဘူးလား။
ဒီကောင်... အောင်မြင်မှုလေး ရထားတာနဲ့ ငါ့ကို ဒီလိုတောင် ပြောရဲနေပြီလား။
“နောင်တော်... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ”
ယွမ်ကျန်းသည် အပြစ်ကင်းစင်သည့် ပုံစံဖြင့် ယွမ်ထင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ “နောင်တော် မေ့သွားပြီလား၊ ခမည်းတော်က အမိန့်ချထားပြီးသားလေ၊ ကျွန်တော်မျိုးက လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို သွားရတော့မှာ။ အဲဒါကြောင့် နောင်တော့်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို အရင်မှတ်ထားတာပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးသာ မြောက်ပိုင်းမှာ သေသွားခဲ့ရင် နောင်တော့်ကို သတိရနေအောင်လို့ပါ...”
“…”
ယွမ်ထင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားတော့၏။ ဒီစကားက နားထောင်လို့ တော်တော်လေး ကျောချမ်းစရာ ကောင်းမနေဘူးလား။ ဘယ်သူက သူ့ကို လာပြီး သတိရခိုင်းလို့လဲ။
“ငါ့ရှေ့မှာ အဲဒီစကားတွေကို ထပ်မပြောနဲ့တော့”
ယွမ်ထင်သည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “အဲဒီစကားက သေမယ့်သူတွေအတွက် သုံးတာကွ”
“ဗျာ...”
ယွမ်ကျန်းသည် အံ့အားသင့်ဟန် ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် အားနာသည့် ပုံစံဖြင့် “နောင်တော်... ကျွန်တော်မျိုးက စာပေ မတတ်ကျွမ်းတော့ ဒါတွေကို သိပ်နားမလည်ဘူးဗျ၊ နောင်တော်က စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုလိုရင်းကတော့ ဒါပါပဲ...” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
ယွမ်ကျန်း၏ စကားက တကယ်ပဲ စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောနေပုံ ပေါက်နေသဖြင့် ယွမ်ထင်သည် အနည်းငယ် စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး “ခမည်းတော်က အခု မင်းကို အချစ်တော် လုပ်ထားတာပဲ၊ မင်းကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဆီ လွှတ်ပါ့မလား” ဟု ဆိုလိုက်၏။
“နောင်တော်ကလည်း ကျွန်တော်မျိုးကို လာပြီး မမြှောက်ပါနဲ့ဦး” ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ “ဒီကိစ္စက ခမည်းတော် ကိုယ်တိုင် အမိန့်ချထားတာလေ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးက မြောက်ပိုင်းကို မသွားဘူးဆိုရင် အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ရာ ရောက်မသွားဘူးလား”
“မင်းကတော့ အတည်ပေါက်ကြီး လာလုပ်နေပြန်ပြီ”
ယွမ်ထင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ခမည်းတော်က နောက်တစ်ခါ အမိန့်အသစ် ထုတ်ပြီး မင်းကို မသွားခိုင်းတော့ရင်ကော”
ယွမ်ထင်သည် ယွမ်ကျန်းအပေါ် အလွန်အမင်း မနာလို ဖြစ်နေရပေသည်။ ဒီအသုံးမကျတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကံကောင်းနေရတာလဲ။ ကျမ်းစာအစုတ်လေး တစ်အုပ်ဖတ်ဖူးရုံနဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အောင်မြင်မှုတွေ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ရသွားတယ်ပေါ့။ ဒီလို ကံကောင်းမှုမျိုး ဘာလို့ ငါ့ဆီ ရောက်မလာတာလဲ။
“အမိန့်တော်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ခဏခဏ ပြောင်းလဲလို့ ရပါ့မလား”
ယွမ်ကျန်းသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “နောင်တော်... ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်။ ခမည်းတော်က ကျွန်တော်မျိုးကို ကိုယ်ပိုင်စစ်သည် စုဆောင်းခွင့် ပေးတာက အဲဒီလူတွေကို ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ခေါ်ပြီး မြောက်ပိုင်းကို သွားခိုင်းဖို့ပဲ မဟုတ်လား...”
“အဲ... ဒါက...”
ယွမ်ထင်သည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး စဉ်းစားနေမိတော့သည်။ သူပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ။ ခမည်းတော်က တကယ်ပဲ ဆဋ္ဌမမင်းသားကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား။
“ညီတော်... မင်း သိပ်ပြီး လျှောက်မတွေးပါနဲ့ဦး”
ယွမ်ထင်သည် ယွမ်ကျန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကြီးမားဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။ “မင်းက မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ရတော့မှာပဲ၊ လက်ထပ်ပြီးမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”
ဤစကားကို ပြောလိုက်မိသည့်အခါ ယွမ်ထင်သည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရပေသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါက ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို လာပြီး နှိမ်မလို့လေ၊ အခုတော့ ဘာလို့ သူ့ကို ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးနေရတာလဲ။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နောင်တော်”
ယွမ်ကျန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “နောင်တော်... ကျွန်တော်မျိုးတို့နဲ့အတူ ထမင်းစားပါလား။ နောင်တော်နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားရမယ့် အခွင့်အရေးက တစ်ခါစားရင် တစ်ခါ လျော့သွားမှာလေ” ဟု ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် ဆိုလိုက်ပြန်သည်။
“မစားတော့ဘူး... မစားတော့ဘူး”
ယွမ်ထင်သည် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ “မင်းတို့ပဲ စားကြပါ၊ ငါတို့က တခြားတစ်ဖက်မှာပဲ သွားစားမယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယွမ်ထင်သည် လူအုပ်ကိုခေါ်ကာ တခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ ဒီအသုံးမကျတဲ့သူ နှစ်ယောက်နဲ့ အတူထိုင်စားဖို့ သူက အရှက်ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ယွမ်ကျန်းက သူ့ကို သတိရနေအောင် ရုပ်ရည်ကို မှတ်ထားမယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ထပ်ပြောနေရင် သူ ကျောချမ်းရဦးမည်။
သူတို့ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ယွမ်ထင်၏ အဖော်များက စပ်စုကာ မေးမြန်းလာကြတော့သည်။
“စတုတ္ထမင်းသား... ဧကရာဇ်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ ဆဋ္ဌမမင်းသားကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဆီ လွှတ်ဖို့ အမိန့်ချထားတာလား”
“မြောက်ပိုင်းက အခု အခြေအနေ မကောင်းဘူးလေ၊ ဆဋ္ဌမမင်းသား သွားတာက သေတွင်းထဲ ဆင်းတာနဲ့ မတူဘူးလား”
“ဟုတ်တယ်... ဆဋ္ဌမမင်းသားက ဟွမ်နိုင်ငံဆရာကြီးကို သွေးအန်အောင် လုပ်ထားတာဆိုတော့ သူသာ မြောက်ပိုင်းကို ရောက်သွားရင် ဟွမ်လူတွေက သူ့အသက်ကို ရအောင် ယူကြမှာ သေချာတယ်...”
လူအုပ်သည် အလုအယက် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။ သူတို့၏ အသံများမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကတော့ အတိုင်းသား ကြားနေရပေသည်။
ခဏချင်းမှာပင် လူအများအပြားက ဤကိစ္စကို စတင် ဆွေးနွေးလာကြတော့၏။ ယွမ်ကျန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရယ်မောနေမိတော့သည်။
ဒါက သူလိုချင်တဲ့ ရလဒ်ပဲ။ ဒီလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကတစ်ဆင့် ဒီသတင်းကို ပြန့်သွားအောင် လုပ်ရမယ်။ လူထုရဲ့ အသံနဲ့ ဧကရာဇ်ဝမ်ကို ဖိအားပေးပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို မဖြစ်မနေ သွားခွင့်ရအောင် လုပ်ရမယ်။
“ဆဋ္ဌမမင်းသား... မင်းသားက တကယ်ပဲ မြောက်ပိုင်းကို သွားမှာလား”
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရွှီးက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလာ၏။
“အင်း... ဒါက ခမည်းတော်ရဲ့ အမိန့်တော်ပဲလေ”
ယွမ်ကျန်းသည် အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ထားလိုက်ပါတော့... ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောနဲ့တော့၊ ငါတို့ ပူးပေါင်းမယ့် ကိစ္စကိုပဲ ဆက်ပြောရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
ယွမ်ကျန်းသည် ကျန်းရွှီးနှင့် ပူးပေါင်းမည့် ကိစ္စများကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေခဲ့၏။ ကျန်းရွှီးကမူ ခေါင်းကုတ်ရင်း စိတ်ထဲ၌ သံသယ ဖြစ်နေမိတော့သည်။
သူက မြောက်ပိုင်းကို သွားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါနဲ့ အတူတူ စီးပွားရေး လုပ်ဖို့အထိ စဉ်းစားနေရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပြီး ရှန်မော့ယန့်အတွက် အမွေတွေ ထားခဲ့ချင်လို့လား။
…
နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း ယွမ်ကျန်းသည် မနက်ပိုင်းတွင် အိမ်တော်၌ သိုင်းကျင့်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် ကျန်းရွှီးနှင့် အတူတူ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့လေသည်။ နှစ်ရက်အတွင်း ယွမ်ကျန်းနှင့် ကျန်းရွှီးတို့သည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် အရာအများအပြားကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြ၏။
တချန်းအင်ပါယာသည် နည်းပညာပိုင်းတွင် ရှေးခေတ်တရုတ်ထက်ပင် ပို၍ နိမ့်ကျနေခဲ့လေသည်။ ရှေးခေတ်တရုတ်တွင် ရှိသည့် ကစားစရာ အများအပြားမှ ဤနေရာတွင် မရှိကြပေ။ သို့သော်လည်း ယွမ်ကျန်းသည် သတိထား၍ ဖန်တီးနေခဲ့ပြီး အချိန်ဖြုန်းသည့် အရာများကိုသာ ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။ စွန်လွှတ်ခြင်း၊ သစ်သားပဟေဠိများ၊ ပုခက်လွှဲခြင်း၊ ဘောလုံးကန်ခြင်း စသည်တို့ကို အကုန်ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။
ကျန်းရွှီးက ဝလွန်းသဖြင့် လှုပ်ရှားရတာ ခက်ခဲသော်လည်း သူသည် တကယ့်ကို လက်မှုပညာတွင် ပါရမီပါသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်ကျန်း ဖန်တီးသည့် အရာအများစုကို သူက အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်ရုံနှင့် ပို၍ အသုံးဝင်သွားစေတတ်၏။
ကျန်းရွှီးသည် ယွမ်ကျန်း၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း ပစ္စည်းတစ်ခုကို တစ်ခါတည်း အများအပြား ထုတ်လုပ်ပြီးမှသာ စတင်ရောင်းချခဲ့လေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့လုပ်သည့် အရာအများစုမှာ နည်းပညာ သိပ်မမြင့်မားသဖြင့် အတုခိုးရန် လွယ်ကူလှပေသည်။ တခြားသူတွေ မရှိခင်မှာသာ သူတို့က အကြီးအကျယ် ရှာဖွေရမည် မဟုတ်ပါလား။
ယွမ်ကျန်း၏ စကားအတိုင်း ပြောရလျှင် စားမယ်ဆိုရင် ပထမဆုံး အလုတ်မှာတင် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားရမည်။
ယွမ်ကျန်း ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျန်းရွှီးက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော် ဒီည ချွန်းဖန်းယွမ်က ကဗျာရွတ်ပွဲကို သွားမလို့လေ... မင်းသားလည်း လိုက်ခဲ့ပါလား”
ကျန်းရွှီးသည် မျက်တောင်လေး ခပ်ကာ ခပ်ကာဖြင့် ကောက်ကျစ်သည့် အပြုံးကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ယွမ်ကျန်းနှင့် အတူတူ နေခဲ့ပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းသည် မိမိနှင့် တကယ့်ကို ကိုက်ညီသည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရွှီး သိလိုက်ရပေသည်။ မသိမသာပင် သူသည် ယွမ်ကျန်းကို အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မိပြီ ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါက...”
ယွမ်ကျန်းသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရ၏။ “ငါက မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ရတော့မှာလေ၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို သွားတာက သိပ်ပြီး မကောင်းဘူး ထင်တယ်”
“အဲ... ဒါက ဘာဖြစ်လဲဗျ”
ကျန်းရွှီးသည် လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး အတည်ပေါက် ဆိုလိုက်လေသည်။ “မင်းသားက နန်းတော်ထဲမှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရတာဆိုတော့ ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝကို များများ လေ့လာပြီး လူသားတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို နားလည်အောင် လုပ်သင့်တာပေါ့ဗျာ”
ဟင်...
ဒီလူက ငါပြောချင်တဲ့ စကားကို ကြိုပြောလိုက်တာလား။ ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပညာမတတ်တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ။
“အဟမ်း...”
ယွမ်ကျန်းသည် ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ “မင်းပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ။ ငါကိုယ်တော်က ပြည်သူတွေရဲ့ဘဝကို တကယ်ပဲ လေ့လာသင့်တာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ငါတို့နိုင်ငံက စာပေပညာရှင်တွေရဲ့ အရည်အချင်းကိုလည်း ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
“မှန်တယ်... မှန်တယ်...”
ကျန်းရွှီးသည် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေတော့သည်...