အခန်း (၅၀) ကွယ်လွန်ခြင်း နှစ်ပတ်လည်
လှရုံတင်မကဘူး တအားလည်း မာတယ်လေ……
ဒါက အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ရှန်မော့ယန့်၏ နားထဲတွင်တော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ မည်သည့်နေရာတွင် မှားနေသနည်းဆိုသည်ကိုတော့ သူမ မဝေခွဲတတ်ပေ။
မကြာခင်မှာပင် ရှန်မော့ယန့်သည် စိတ်ထဲက အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး လှံဖျားကိုသာ အာရုံစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ယွမ်ကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့လှံကို မင်းကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ချင်သေးလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
“မလိုတော့ပါဘူး”
ရှန်မော့ယန့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး လှံဖျားကို အမြန်ဖြုတ်ယူကာ ယွမ်ကျန်းကို ရှားရှားပါးပါး ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ “ဒီလှံဖျားကို ငါ့ကို ပေးလိုက်တော့”
“မင်းကတော့ တကယ်ကို အားမနာတတ်တာပဲ”
ယွမ်ကျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းက လှံကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သုံးတတ်လို့လား” ဟု စနောက်လိုက်၏။
“ငါက မသုံးတတ်ဘူး ဟုတ်လား”
ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ” ဟု မာန်ပါပါ ဆိုလိုက်သည်။
ယွမ်ကျန်း မမေးရသေးမီမှာပင် ကောင်းဟယ်က “ကြင်ယာတော်က လှံရှည်ကို ကျွမ်းကျင်မှာပါ။ အရင်က ရှန်စစ်သူကြီးဟာ ရှန်မိသားစုရဲ့ လှံသိုင်းပညာနဲ့ပဲ နာမည်ကျော်ခဲ့တာပါ” ဟု ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။
ရှန်မိသားစု လှံသိုင်း ဟုတ်လား။ ဤအချက်ကိုတော့ ယွမ်ကျန်း တကယ်ပင် မသိခဲ့ပေ။
ယွမ်ကျန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှန်မော့ယန့်ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်၏။ “အခုတော့ ငါ့ကို အရင်ပြန်ပေးဦး။ နောက်မှ ဒီလိုပန်းကွက်စတီးလ်မျိုးနဲ့ပဲ သွင်းထားတဲ့ လှံရှည်တစ်လက်ကို မင်းအတွက် သီးသန့် လုပ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်”
အစောင့်အရှောက် မိန်းမလှလေးအတွက် ဤကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးတော့ ရှိထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
“တကယ်လား” ရှန်မော့ယန့်က မယုံသလို မေးလိုက်သည်။
ယွမ်ကျန်းက ပြုံးပြီး “မင်းသာ သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်၏။
“မင်းက ငါ့ကို မင်းလိုပဲ အားမရှိတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား” ရှန်မော့ယန့်က ယွမ်ကျန်းကို အထင်သေးသလို ကြည့်ကာ “ငါ ဆယ့်သုံးနှစ်သားကတည်းက ငါ့အဖေရဲ့ ကျောက်စိမ်းလှံကို သုံးနိုင်ခဲ့တာ။ အဲဒီလှံက ပိဿာနှစ်ဆယ်လောက် လေးတယ်” ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။
“တကယ်ကြီးလား”
ယွမ်ကျန်း အံ့သြသွားရ၏။ ဤမိန်းမက တကယ့်ကို ခွန်အားကြီးတဲ့သူပါလား။
“ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက သိုင်းသင်ခဲ့တာ။ မင်းလိုမျိုး ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မသတ်နိုင်တဲ့သူလို့ ထင်နေလား” ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ယွမ်ကျန်းကို ထပ်မံ အထင်သေးပြပြန်သည်။
ကြွားနေလိုက်တာ။ ယွမ်ကျန်းက စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး “မင်း ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော် နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လို အားနည်းတဲ့သူကိုပဲ လက်ထပ်ရမှာ မဟုတ်လား” ဟု ပြုံးစစဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်း...”
ရှန်မော့ယန့်မှာ စကားဆွံ့အသွားပြီး ယွမ်ကျန်းကိုသာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ယွမ်ကျန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အိတ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ပန်းပဲဆရာများကို ဆုချလိုက်၏။ ထို့နောက် ကောင်းဟယ်အတွက်လည်း ပန်းကွက်စတီးလ်နှင့် လက်နက်တစ်ခု ထပ်မံလုပ်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။
ကျိုးမီက အားကျသည့် မျက်လုံးများဖြင့် “မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးအတွက်ရော...” ဟု စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် နှစ်ခုပေါ့” ဟု ယွမ်ကျန်းက ပန်းပဲဆရာများကို ပြောလိုက်သည်။ မိမိလူများအတွက် လက်နက်ကောင်းရှိခြင်းမှာ ကောင်းသည့်အချက်ပင်။
“ငါ့အတွက်လည်း ပါတယ်နော်” ရှန်မော့ယန့်ကလည်း သူမ၏ လှံရှည်ကို မေ့သွားမည်စိုးသဖြင့် အမြန်ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။
ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အချိန်မစောတော့သဖြင့် သူတို့အားလုံး ပန်းပဲဖိုမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ လူများသည် အိမ်တော်ကို အလုပ်ရှုပ်ခံကာ ပြင်ဆင်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ပြုပြင်စရာရှိသည်များကို ပြုပြင်ပြီး အသစ်လဲစရာရှိသည်များကို လဲလှယ်ပေးနေကြသဖြင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံး လူများဖြင့် စည်ကားနေတော့သည်။
ရဲ့ကျိကလည်း အိမ်တော်ထိန်းအသစ်အနေနှင့် အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးနေ၏။ ရှန်မော့ယန့်နှင့် ရဲ့ကျိတို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြားမှပင် မနက်ဖြန်သည် ရှန်မော့ယန့်၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုများ ကွယ်လွန်သည့် နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်ကို ယွမ်ကျန်း သိလိုက်ရပေသည်။
“နေပါဦး” ယွမ်ကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း “သူတို့ ကွယ်လွန်တဲ့နေ့က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကျော်လောက်က မဟုတ်ဘူးလား” ဟု တွေးတောမိသည်။
မြောက်ပိုင်းစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားသည်မှာ ငါးနှစ်ကျော်ရှိပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ရှန်နန်ကျန်းနှင့် သားနှစ်ဦးစလုံးမှာ စစ်ပွဲမပြီးခင်ကတည်းက ကျဆုံးခဲ့ကြခြင်းပင်။ မည်သို့ဖြစ်၍ မနက်ဖြန်မှ သူတို့၏ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်နေရသနည်း။
ယွမ်ကျန်း၏ အမေးကြောင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြကုန်၏။ ဘေးရှိ ကောင်းဟယ်က ယွမ်ကျန်းကို အမြန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်လေသည်။
ဟင်။ ယွမ်ကျန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ ဤကိစ္စတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသလား။
အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရဲ့ကျိက သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်လေသည်။ “မင်းသား မသိတာ မဆန်းပါဘူး။ အရင်က သူတို့ စစ်သည်တစ်သောင်းနဲ့ ဟွမ်နိုင်ငံ ဘုရင့်နန်းတော်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ဟွမ်နိုင်ငံဘုရင်က အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ ကျဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဟွမ်နိုင်ငံဘုရင်က သူတို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေကို မြင်းခွာတွေနဲ့ နင်းခြေခိုင်းခဲ့တာပါ။ အခု သူတို့ရဲ့ ဂူဗိမာန်တွေမှာ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုပဲ မြှုပ်နှံထားရတာပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ကို အဲဒီအဝတ်အစားတွေ မြေမြှုပ်ပြီး ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာကို ဝိညာဉ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့နဲ့ပဲ သတ်မှတ်ထားရတာပါ...”
“ဒါ... ဒါက...”
ယွမ်ကျန်းမှာ စကားဆွံ့အသွားပြီး “စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီကိစ္စကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့လို့ပါ” ဟု တောင်းပန်လိုက်မိသည်။
ရှန်နန်ကျန်းနှင့် သားနှစ်ဦးစလုံးမှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကျဆုံးခဲ့သည်ဟုသာ သူသိခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကောင်းဟယ်က သူ့ကို ဘာကြောင့် မျက်ရိပ်ပြရသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။
အင်း။ ဒီရန်ကြွေးကိုတော့ မြောက်ပိုင်းရောက်မှပဲ သူတို့အတွက် ပြန်ဆပ်ပေးရတော့မယ်။
“ရပါတယ် မင်းသား မသိတာကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်” ဟု ရဲ့ကျိက အတင်းပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆို... မနက်ဖြန်ကျရင် ငါလည်း ရှန်စစ်သူကြီးတို့ကို သွားပြီး ဂါရဝပြုသင့်တယ် မဟုတ်လား” ဟု ယွမ်ကျန်းက ထပ်မေးလိုက်၏။
ရဲ့ကျိက “နန်းတွင်းဥပဒေအရဆိုရင်တော့ မင်းသားနဲ့ မော့ယန့်က လက်မထပ်ရသေးတာမို့ မသွားလည်း ရပါတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သွားလိုက်ပါ့မယ်” ယွမ်ကျန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။ မသွားလည်း ရသည်ဆိုသော်လည်း သွား၍လည်း ရသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ ကိုယ့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိမိ၏ ယောက္ခမနှင့် ခဲအိုများ ဖြစ်သဖြင့် သွားရောက် ဂါရဝပြုသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
ယွမ်ကျန်း သွားမည်ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ရှန်မော့ယန့်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမက ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း အတန်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယွမ်ကျန်းက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ရဲ့ကျိအား တုကွေ့ယွမ်တို့၏ စစ်သည်စုဆောင်းမှု အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။
စစ်သည်စုဆောင်းမှုကတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေလှပေသည်။ ယွမ်ကျန်းက လစာကို အဆမတန် ပေးထားသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် ဆဋ္ဌမမင်းသားမှာ မြောက်ပိုင်းကို တကယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်ကြပေ။ အိမ်တော်မှာပဲ အခြွေအရံအဖြစ် နေရမည်ဖြစ်ရာ အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိဟု အားလုံးက ယူဆနေကြ၏။ ထို့ကြောင့် လူစုဆောင်းသည့်နေရာမှာ အတော်လေး စည်ကားနေတော့သည်။
လူတွေ အများကြီး ရောက်လာသဖြင့် တုကွေ့ယွမ်တို့ကလည်း စံနှုန်းတွေကို မြှင့်ထားကြ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း အခုထက်ထိ လူအပြည့် မရသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တပ်စွဲဖို့နေရာနဲ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မယ့်နေရာကိုရော ရွေးပြီးပြီလား” ဟု ယွမ်ကျန်းက မေးလိုက်၏။
“အိမ်တော်အနားမှာတော့ အဆင်ပြေတဲ့နေရာ မရှိဘူး မင်းသား” ရဲ့ကျိက ပြန်ဖြေလေသည်။ “အိမ်တော်နဲ့ အနီးဆုံးနေရာကတော့ မြို့တောင်ဘက်က ကြောင်နားရွက်တောင် အနားမှာပါ...”
ထိုနေရာမှာ အရင်က အစိုးရ ကျောက်ထုတ်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပြီး အကျဉ်းသားများ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။ နေရာကျယ်ဝန်းလှသလို စွန့်ပစ်ထားသည့် အဆောက်အအုံများကိုလည်း အနည်းငယ် ပြုပြင်လိုက်ရုံနှင့် စစ်တန်းလျားအဖြစ် သုံးနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယွမ်ကျန်း၏ အိမ်တော်နှင့် ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာလှပေသည်။
ယွမ်ကျန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာကိုပဲ ရွေးလိုက်တာပေါ့” ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
ဆယ်မိုင်ဆိုသည်မှာ သိပ်ပြီး မဝေးလှပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလောလောဆယ် ထိုစစ်သည်သစ်တွေက သူ့ကို ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် လေ့ကျင့်ပေးရန် သင့်တော်သည့်နေရာ ရှိဖို့သာ အရေးကြီးပေသည်။
“ကောင်းပါပြီ” ရဲ့ကျိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ “ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို မင်းသားအနေနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာက စွန့်ပစ်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့ အစိုးရပိုင်နေရာ ဖြစ်တာမို့ ကျွန်မတို့က ဒီအတိုင်း ဝင်ယူရင် ပြဿနာဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။
“အင်း... နောက်မှ ငါ ခမည်းတော်ကို လျှောက်တင်လိုက်ပါ့မယ်”
စစ်တန်းလျား ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့ ခဏမျှ ဆက်လက် စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ရှန်မော့ယန့်ကတော့ စကားသိပ်မပြောဘဲ ယွမ်ကျန်းနှင့် ရဲ့ကျိတို့ ပြောနေသည်ကိုသာ နားထောင်နေတော့သည်။
သူမ၏ မရီးမှာ ယွမ်ကျန်း၏ အိမ်တော်ထိန်း တကယ်ဖြစ်သွားပြီဟု သူမ ခံစားနေရ၏။ ညစာစားပြီးနောက်တွင်တော့ ရဲ့ကျိမှာ မနက်ဖြန် ဂါရဝပြုပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ရှန်မော့ယန့်နှင့်အတူ ရှန်အိမ်တော်သို့ ပြန်သွားခဲ့လေတော့သည်။