အခန်း (၅) - သစ္စာဖောက်တွေကို ဆုံးမခြင်း

"ရှန်နျန်စီး"

ရှန်မော့ယန့်သည် မိမိ၏ တူမလေးကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ဤကလေးမလေးမှာ သူမ၏ နောင်တော်ကြီး ချန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိတ်လန့်တကြား ငိုယိုနေသော ရှန်နျန်စီးကို ကြည့်ရင်း ရှန်မော့ယန့်၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရုတ်တရက် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ ဝေရွှမ်းသည် သမီးဖြစ်သူကို အမြန်ပြေးဖက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် အသနားခံလေသည်။ "မော့ယန့်... ငါတို့ကတော့ သေရဲပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နျန်စီးက ခုနစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ"

မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော တူမလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရှန်မော့ယန့်၏ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွား၏။

ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှန်မော့ယန့်သည် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာလေသည်။

"ကျွန်မ... အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်"

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှန်မော့ယန့်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ရှန်မော့ယန့် အမိန့်တော်ကို လက်ခံပြီးမှသာ မူရွှန့်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် အဖိုးကြီးက နန်းတော်ကိုအရင်ပြန်ပြီး အစီရင်ခံလိုက်ဦးမယ်၊ မင်္ဂလာရက်ကိုတော့ နောက်မှ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

မူရွှန့်သည် ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဆဋ္ဌမမင်းသား... ကျွန်တော်တို့ နန်းတော်ကို ပြန်ကြမလား" ဟု မေးမြန်း၏။

"မူအကြီးအကဲ အရင်ပြန်နှင့်ပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ခဏလောက် စကားပြောလိုက်ဦးမယ်" ယွမ်ကျန်းက အသာအယာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "မူအကြီးအကဲ... ရှန်လေးကလည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတာပါ၊ ဒီနေ့ကိစ္စကို ခမည်းတော်ရှေ့မှာ အကောင်းဘက်ကနေ စကားလေး နည်းနည်းလောက် ပြောပေးပါဦး"

"အဖိုးကြီး နားလည်ပါတယ်" မူရွှန့်က ရယ်မောလျက် ဆိုပြီးနောက် လူများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မူရွှန့် ထွက်သွားသည်နှင့် အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ယွမ်ကျန်းထံသို့ ကျရောက်လာ၏။

"မင်း အခုနက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် စကားနှစ်ခွန်း ပြောပေးတာကို ငါက ကျေးဇူးတင်မယ်လို့ မထင်နဲ့" ရှန်မော့ယန့်က ယွမ်ကျန်းကို အလွန်အမင်း ရွံရှာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မင်းသားတစ်ပါး၏ မျက်နှာကိုပင် အားမနာဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါကလည်း မင်း ကျေးဇူးတင်ဖို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး"

ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းခါလျက် ပြုံးလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ တူမလေးက ငယ်လွန်းလို့သာ မဟုတ်ရင် မင်း အမိန့်ဖီဆန်တာကိုပဲ ငါက ပိုပြီး လိုလားသေးတယ်၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါက ခမည်းတော်ဆီမှာ အသနားခံပြီး မင်းကို မြောက်ဘက်နယ်စပ်အထိ ငါနဲ့အတူတူ လိုက်ပြီး အသေခံခိုင်းမှာ"

"ဘယ်သူက မင်းနဲ့အတူ အသေခံမှာလဲ"

ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး "နေပါဦး... မင်း အခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ မင်းက... မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကိုသွားပြီး အသေခံမယ် ဟုတ်လား"

ရှန်မိခင်ကြီးနှင့် မရီးနှစ်ဦးမှာလည်း ယွမ်ကျန်းကို အထင်သေးရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး မှင်တက်သွားကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ယွမ်ကျန်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ခမည်းတော်က ငါ့ကို ဟူလဲ့စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ပြီ၊ ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ ငါ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို သွားရမယ် တိုင်းပြည်အတွက် စွမ်းဆောင်နိုင်ဖို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သေခြင်းနဲ့ပဲ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရင် ကျေနပ်ပါပြီ..." ဟု ဆိုကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကဲ့ရဲ့လိုက်၏။

"ဘာ"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးအားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ရှန်မိခင်ကြီးမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်မိ၏။

ယွမ်ကျန်းက မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှာ သွားသေမည် ဟုတ်လား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှန်မော့ယန့်သည် လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် မုဆိုးမ ဖြစ်ရန် သေချာနေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဤအသုံးမကျသော မင်းသားကို သေဖို့ လွှတ်ထားပါလျက် ရှန်မော့ယန့်နှင့် ဘာကြောင့် လက်ထပ်ခိုင်းရသနည်း။ ရှန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးအားလုံးကို မုဆိုးမ ဖြစ်စေချင်နေခြင်း မဟုတ်လား။

ရုတ်တရက် ရှန်မိခင်ကြီးသည် စားပွဲကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဒုန်း

ခိုင်ခံ့သော သစ်သားစားပွဲမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွား၏။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဟာ... ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမကြီးက တကယ့်ကို သူရဲကောင်းကြီး ပါလား"

ယွမ်ကျန်း ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ရှန်မိခင်ကြီးသည် ထရပ်လိုက်ကာ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်၍ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ နောင်တော်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်ပြားတွေကို ယူခဲ့၊ ငါနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲ လိုက်ခဲ့"

"ဟုတ်တယ်၊ နန်းတော်ကို သွားမယ်" ဒုတိယမရီးဖြစ်သူ ရဲ့ကျိကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမသည် ရှန်မော့ယန့်၏ ဒုက္ခကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်သွားကာ အလောင်းအဖြစ်သာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သဖြင့် မုဆိုးမဘဝမှာ မည်မျှ ခါးသီးကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ရှန်မော့ယန့်ကိုလည်း သူမကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုး မခံစေချင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဧကရာဇ်ဝမ်အား အမိန့်တော် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် တောင်းဆိုရမည်။

"အပိုပဲ" ဝေရွှမ်းက ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နားမလည်ကြသေးဘူးလား၊ အရှင်မင်းကြီးက မော့ယန့်ကို သူ့သားအတွက် မျိုးဆက်တစ်ခု ချန်ထားခိုင်းစေချင်တာပဲ..."

"ငါကတော့ ခေါင်းနဲ့တိုက်ပြီး အသေခံရင် ခံလိုက်မယ်၊ သူ့အတွက် မျိုးဆက်တော့ ချန်မထားပေးဘူး" ရှန်မော့ယန့်က ယွမ်ကျန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လေသည်။

"ခေါင်းနဲ့တိုက်ပြီး အသေမခံပါနဲ့ဦး" ယွမ်ကျန်းက ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်သည်။ "မင်းက သေချင်နေတယ်ဆိုမှတော့ ငါနဲ့အတူ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး အသေခံလိုက်ပေါ့ ငရဲပြည်ရောက်ရင်လည်း ငါတို့ အဖော်ရတာပေါ့"

"..."

ရှန်မော့ယန့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်လာပြီး ရွံရှာစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ဘယ်သူက မင်းနဲ့ အဖော်လုပ်မှာလဲ ငါ သေရင်တောင် မင်းနဲ့အတူ မသေဘူး"

"ဒါကတော့ နည်းနည်း လွန်သွားပြီလား၊ ဒီငတုံးမက ငါ့စကားကို တကယ်ပဲ အတည်မှတ်နေတာလား။ သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က သိပ်မမြင့်ဘူး ထင်တယ်၊ ကြွက်သားတွေဆီပဲ ဉာဏ်တွေ ရောက်ကုန်တာလား"

ယွမ်ကျန်းက စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်လက် စနောက်လိုက်သည်။ "ခမည်းတော်က လက်ထပ်ခိုင်းထားတာဆိုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး သေသွားရင် ခမည်းတော်က ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူ မြှုပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားကြောင့် ရှန်မော့ယန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တွန့်ရှုံ့သွား၏။ သေရင်တောင် ဤအသုံးမကျသော သူနှင့် မလွတ်ကင်းနိုင်ပါလား။

"ကဲ... တော်ပြီ" ယွမ်ကျန်းက ထရပ်လိုက်ကာ လေးလေးနက်နက် ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။ "ခမည်းတော်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ၊ အခုကလည်း တိုင်းပြည်မှာ ကိစ္စတွေ များနေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ မင်းတို့တွေ သွားပြီး အရှက်မကွဲကြပါနဲ့တော့"

ပြောပြီးသည်နှင့် ယွမ်ကျန်းသည် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ သူက ၎င်းတို့ကို သတိပေးပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

"အကယ်၍ သူတို့က နားမထောင်ဘဲ နန်းတော်ထဲ ဇွတ်သွားရင်တော့ အဆင်မပြေဖြစ်တဲ့အခါ ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့တော့"

ရှန်အိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းသည် ပိပေါ့ဆောင်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ အဆောင်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ စစ်သည်များ လဲလှယ်ထားသည်ကို သူ သတိထားလိုက်မိ၏။

"ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ"

"ဆဋ္ဌမမင်းသားကို ဂါရဝပြုပါတယ်" စစ်သည်နှစ်ဦးက အလေးပြုကြသည်။

ယွမ်ကျန်းက ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့က..."

ကျိုးမီက ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်။ "ဆဋ္ဌမမင်းသားကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က မူလက ဟွမ်လင်ဝေ (ကိုယ်ရံတော်တပ်) ကပါ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့က မင်းသားရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ ဖြစ်လာပါပြီ"

ဟွမ်လင်ဝေ ဟုတ်လား။ ယွမ်ကျန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"ဒါက ခမည်းတော် လွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုတွေလား။ ဒါမှမဟုတ် ယွမ်လိတို့က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့ ခမည်းတော်က အထူးစီစဉ်ပေးလိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်မျိုးလုံးလား"

"အော်" ယွမ်ကျန်းက အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ နာမည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ"

"ကျိုးမီပါ"

"ကောင်းဟယ်ပါ"

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကို အားကိုးရတော့မှာပေါ့" ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ပါ မင်းသား"

ယွမ်ကျန်း အဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အစေခံမလေးများသည် ထိတ်လန့်တကြား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အမြန်ပြေးလာကာ အလိုက်သိသလို ပြုမူကြလေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

ယွမ်ကျန်းက အစေခံမလေးများကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။ "အားလုံး ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ကြစမ်း၊ ငါ မရပ်ခိုင်းမချင်း မရပ်နဲ့"

ယွမ်ကျန်းသည် သူ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို သူတစ်ပါး သတိထားမိမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ သာမန်လူပင်လျှင် ဒေါသရှိတတ်ပါလျက် မင်းသားတစ်ပါးမှာ အဘယ်ကြောင့် မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။

"ဒီသစ္စာဖောက်တွေကို မဆုံးမရင်တော့ တကယ်ပဲ ပြဿနာရှိလိမ့်မယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ထားကောင်းတဲ့သူဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက်အထိတော့ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သို့သော် သူ ဆုံးမရုံသာ ဆုံးမမည်၊ သတ်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။ အစောပိုင်းက ကြောက်တတ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသဖြင့် ယခု ရုတ်တရက် ရက်စက်ပြပါက သံသယဝင်စရာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ယွမ်ကျန်း၏ စကားကြောင့် အစေခံမလေးများသည် ပို၍ ထိတ်လန့်သွားကာ ဘုတ်ခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ကြရသည်။

"မင်းသား ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်မတို့လည်း မတတ်သာလို့ပါ"

"မင်းသား အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

၎င်းတို့သည် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။ ၎င်းတို့ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် သိကြသည်။ သို့သော် အသုံးမကျသော ဤမင်းသားက တတိယမင်းသားကို ထိုသို့လုပ်ခဲ့ပါလျက် မည်သို့ မသေဘဲ ပြန်ရောက်လာသနည်းဟု ၎င်းတို့ အံ့သြနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကျန်းက ၎င်းတို့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ အော်လိုက်၏။ "ကောင်းဟယ်"

"ရှိပါတယ်" ကောင်းဟယ်က ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာသည်။

ယွမ်ကျန်းက အစေခံများကို လက်ညှိုးညွှန်လျက် "ဒီမှာ စောင့်ကြည့်ထား၊ ဘယ်သူက ကိုယ့်ပါးကိုယ် အားနဲ့ မရိုက်ဘူးလဲဆိုရင် မင်းကပဲ ကူပြီး ရိုက်ပေးလိုက်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ" ကောင်းဟယ်က အမိန့်ကို နာခံလိုက်၏။

အစေခံမလေးများသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အသနားခံရန်ပင် မရဲတော့ဘဲ မိမိတို့၏ ပါးကို အားရပါးရ ပြန်လည် ရိုက်နှက်ကြပါတော့သည်။

ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း...

ခဏအတွင်းမှာပင် ပိပေါ့ဆောင်အတွင်း၌ ပါးရိုက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်။