အခန်း (၄) - ဒီဇနီးလောင်းကတော့ အတော်လေး ဇိုးဆန်တာပဲ
ယွမ်ကျန်းသည် မိမိ သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ဧကရာဇ်ဝမ်က အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပြီးဖြစ်၍ လက်ခံရန်သာ ရှိတော့သည်။
"နေပါဦး။ လက်ထပ်ခိုင်းရင်လည်း လက်ထပ်ရုံပေါ့။ အရင်ဆုံး စစ်အာဏာရအောင် အကွက်ချရမယ်" ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ငါကလည်း မင်းသားတစ်ပါးပဲ မဟုတ်လား။ မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲဆိုတော့ အမတ်တွေက ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ အထင်သေးသေး လက်ဖွဲ့တော့ ပေးကြရမှာပဲ။ အေး၊ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ပိုက်ဆံရှာရမယ်။ ပိုက်ဆံရှိမှလည်း စစ်သည်တွေ၊ ရိက္ခာတွေ စုဆောင်းလို့ ရမှာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆိုရင် မြို့တော်မှာ ခဏ ဆက်နေရဦးမယ်။ ယွမ်လိနဲ့ မိဖုရားကြီး စုဖေးတို့က ဧကန်မလွဲ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။ မြို့တော်မှာ နေရမယ့် ဒီကာလဟာ ငါ့အတွက် အန္တရာယ်အရှိဆုံး အချိန်ပဲ။ တစ်ခုခုတော့ ကြံစည်မှ ဖြစ်တော့မယ်"
"ဆဋ္ဌမမင်းသား၊ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"
ယွမ်ကျန်း တစ်ယောက်တည်း တွေးတောလျက် လျှောက်လာစဉ် ဧကရာဇ်ဝမ်၏ အနီးကပ် မိန်းမစိုးချုပ် မူရွှန့်က အနောက်မှ ပြေးလိုက်လာ၏။ ယွမ်ကျန်း ခြေလှမ်းရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မူအကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စ ခေါ်တာလဲ"
မူရွှန့်ကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျန်း၏ ဉာဏ်က လွှတ်ခနဲ ပွင့်သွားသည်။ မူရွှန့်သည် ခမည်းတော်၏ အယုံကြည်ရဆုံးသူ ဖြစ်၏။ အိမ်ရှေ့စံဟောင်းပင်လျှင် မူရွှန့်ကို အလေးထား ဆက်ဆံရသည်။ "အကယ်၍ မူရွှန့်ကိုသာ ငါ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ရင်..."
သို့သော် ယွမ်ကျန်းက ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ပြန်ဖျက်လိုက်၏။ "ငါ့မှာ အာဏာလည်းမရှိ၊ နောက်ခံလည်းမရှိဘဲ မူရွှန့်ကို ဘယ်လို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာလဲ။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကိုတောင် ရိပ်မိသွားနိုင်တယ်။ ငါက နယ်စပ်ကိုသွားပြီး စစ်အာဏာသိမ်းဖို့ ကြံစည်နေတာကို ခမည်းတော် သိသွားရင် သေချာပေါက် အသတ်ခံရမှာပဲ"
မူရွှန့်က ပြုံးလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ဆဋ္ဌမမင်းသားကို အဖော်ပြုပြီး ရှန်အိမ်တော်ကို အမိန့်တော်သွားဖတ်ဖို့ ခိုင်းလိုက်ပါတယ်၊ သွားရင်းနဲ့ မင်းသားရဲ့ အနာဂတ် ကြင်ယာတော်ကိုလည်း တစ်ခါတည်း တွေ့လို့ရတာပေါ့"
"ကောင်းပြီလေ"
ယွမ်ကျန်း သဘောတူလိုက်ပြီး မူရွှန့်နှင့်အတူ မြင်းရထားစီးကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် ယွမ်ကျန်းက စကားမပြောဘဲ မိမိကိစ္စကိုသာ တွေးနေသော်လည်း မူရွှန့်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့ပြီး အသုံးမကျသော အမူအရာဟုသာ ထင်မှတ်နေ၏။
"မင်းသားက ရှန်မိသားစုအကြောင်း သိသလား" မူရွှန့်က တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါကတော့..." ယွမ်ကျန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူက နန်းတော်ထဲမှာပဲ အောင်းနေခဲ့သူမို့ အပြင်လောကအကြောင်း ဘာမှ မသိသည်မှာ အမှန်ပင်။
မူရွှန့်က ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။ "ရှန်မိသားစုဆိုတာ တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့ မျိုးရိုးပါ"
လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဟွမ်နိုင်ငံကို ကိုယ်တိုင် စစ်ချီခဲ့စဉ်က ရှန်နန်ကျန်းသည် စစ်သူကြီးအဖြစ် လိုက်ပါခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေစဉ် ဧကရာဇ်ဝမ်၏ အမှားကြောင့် ရန်သူ့ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ ရှန်နန်ကျန်းသည် ဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ရန် စစ်သည် တစ်သောင်းနှင့်အတူ ရန်သူ့စခန်းကို ဝင်တိုက်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်ဝမ် ဘေးကင်းသွားသော်လည်း ရှန်နန်ကျန်းနှင့် ၎င်း၏ သားနှစ်ဦး အပါအဝင် စစ်သည် တစ်သောင်းလုံး ကျဆုံးခဲ့ရလေသည်။
ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ရှန်မိသားစု၌ အမျိုးသမီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရှန်မော့ယန့်သည် ရှန်နန်ကျန်း၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက် ၂၀ ပြည့်ပြီ ဖြစ်သည်။
မူရွှန့်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်မိ၏။ "ခမည်းတော်ကတော့ မတရားလိုက်တာ။ သူ့ကို ကယ်တင်ရင်း အသက်ပေးခဲ့တဲ့ မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးကို အခုတော့ သေဖို့ ဇွတ်တောင်းဆိုနေတဲ့ ငါလိုလူနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းတယ်ပေါ့။ ဒါက ရှန်မိသားစုရဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း နှိပ်စက်တာပဲ"
ရှန်အိမ်တော်။
ရှန်မိခင်ကြီးနှင့် အမျိုးသမီးများသည် ဥယျာဉ်ထဲ၌ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပန်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုစဉ် အစေခံမလေးတစ်ဦး ပြေးဝင်လာ၏။ "သခင်မကြီး၊ နန်းတော်က လူတွေ ရောက်နေပါတယ်၊ ဆဋ္ဌမမင်းသားနဲ့ မူအကြီးအကဲတို့ပါ"
"အော်" ရှန်မိခင်ကြီးမှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းကို ခေါ်ကာ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ အမြန်သွားလေသည်။
"ဆဋ္ဌမမင်းသား ဟုတ်လား၊ သူက ကွယ်လွန်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"
"အဲ့ဒါက ခုနစ်ယောက်မြောက် မင်းသားပါ"
"ဆဋ္ဌမမင်းသားဆိုတာ အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ မင်းသားလေးကို ပြောတာပဲ၊ စာလည်း မတတ်၊ စစ်လည်း မတတ်ဘဲ ကြောက်လည်း ကြောက်တတ်တယ်။ နန်းတွင်းပွဲတွေရှိရင်လည်း ဖျားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရှောင်နေတတ်တဲ့သူလေ"
အမျိုးသမီးများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်နေကြသည်။
"ဟမ့်" ရှန်မိခင်ကြီးက လှည့်ကြည့်ကာ ဟန့်လိုက်၏။ "စကားဆင်ခြင်ကြစမ်း"
နန်းတွင်းကိစ္စကို သူတို့က ဘာကြောင့် ဝင်ရောက် ဝေဖန်နေကြသနည်း။ အမျိုးသမီးများမှာ လျှာထုတ်ပြလျက် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ကြရသည်။
မကြာမီ ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ အားလုံးက ယွမ်ကျန်းကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ "ဒီလူက အသုံးမကျတဲ့ မင်းသားလေးလား။ ရုပ်ရည်ကတော့ မဆိုးလှပေမဲ့ ယောကျ်ားပီသတဲ့ မာန်တော့ မရှိပါလား" ဟု ၎င်းတို့ တွေးနေကြသည်။
"မူအကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ဆဋ္ဌမမင်းသားကိုလည်း ဂါရဝပြုပါတယ်" ရှန်မိခင်ကြီးနှင့် အမျိုးသမီးများက အလေးပြုကြသည်။
ယွမ်ကျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ ရယ်လိုက်မိ၏။ "ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်သေးနေကြသလဲဆိုရင် အခေါ်အဝေါ်မှာတောင် မိန်းမစိုးချုပ်ကို အရင်ဦးစားပေး ခေါ်နေကြပြီ"
မူရွှန့်က ပြုံးလျက် ယွမ်ကျန်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
"မလိုပါဘူး" ယွမ်ကျန်းက လက်အသာကာပြလိုက်၏။ "မူရွှန့်ကတော့ အတော်လေး အလိုက်သိတတ်တယ်" ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား" အားလုံး ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ကြသည်။
"ရှန်မိခင်ကြီး၊ ဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ" မူရွှန့်က ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာကြောင်း ဆိုလေသည်။
ရှန်မိခင်ကြီးမှာ ဝမ်းသာသွားကာ "မူအကြီးအကဲ၊ ဘာဝမ်းမြောက်စရာ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးမြန်း၏။
မူရွှန့်က အဖြေကို ချက်ချင်း မပြောဘဲ "ရှန်မော့ယန့် သမီးလေး ရှိသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုအခါ ရှန်မော့ယန့်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ "ကျွန်မ ရှိပါတယ်၊ မူအကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။
ယွမ်ကျန်းသည် ရှန်မော့ယန့်ကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်၏။ မျက်လုံးအစုံက တောက်ပပြီး အရပ်အမောင်း မြင့်မားသည်။ မျက်ခုံးတန်းများကြား၌လည်း ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေသည်။ "တကယ့်ကို ရဲရင့်တက်ကြွတဲ့ အလှလေးပါလား"
မူရွှန့်က ရှန်မော့ယန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသံကို မြှင့်လိုက်၏။ "ရှန်မော့ယန့်၊ အမိန့်တော်ကို နာခံစေ"
ရှန်မော့ယန့် ကြောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။
"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်အရ - ရှန်မိသားစုသည် သစ္စာရှိသော မျိုးရိုးဖြစ်ပြီး စံပြမိသားစု ဖြစ်သည်၊ ယခု ရှန်မော့ယန့်အား ဆဋ္ဌမမင်းသား၏ တရားဝင် ကြင်ယာတော်အဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူလိုက်သည်၊ မကြာခင် ရက်ပိုင်းအတွင်း လက်ထပ်စေ"
ဟိန်းခနဲ အသံထွက်လာသည်နှင့် ရှန်မိသားစုဝင် အားလုံး၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ဝေါခနဲ ဖြစ်သွားကြ၏။ "ဧကရာဇ်ဝမ်က ရှန်မော့ယန့်ကို အသုံးမကျတဲ့ ဆဋ္ဌမမင်းသားနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား"
ရှန်မော့ယန့်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာလေသည်။ "ငါ ခုနတင်ကပဲ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ဆဋ္ဌမမင်းသားကို အသုံးမကျသူလို့ လှောင်ပြောင်နေခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ ဒီလူက ငါ့ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်လာတော့မှာ ဟုတ်လား" မူရွှန့်က အမိန့်တော်ဖတ်ပြီးသည်အထိ အားလုံးမှာ မှင်တက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
"ကြင်ယာတော်လေး၊ အမိန့်တော်ကို လက်ခံပြီး ကျေးဇူးတင်စကား လျှောက်တင်ပါတော့" မူရွှန့်က ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။
ရှန်မော့ယန့်သည် မူရွှန့်ကမ်းပေးသော အမိန့်တော်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်၏။ ၎င်း၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဆိုလေသည်။ "မူအကြီးအကဲ၊ အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်လျှောက်ပေးပါ၊ ကျွန်မ ဒီအမိန့်ကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး"
"ရဲတင်းလှချည်လား" မူရွှန့်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွား၏။ "ရှန်မော့ယန့်၊ မင်းက အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်မလို့လား"
"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ဖီဆန်တာ" ရှန်မော့ယန့်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တော်တော့" မူရွှန့်က အေးစက်စက် ဆိုလေသည်။ "အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ရင် ဘယ်လို အပြစ်ရှိသလဲဆိုတာ မင်း သိသလား"
"သေရုံပဲ ရှိမှာပေါ့" ရှန်မော့ယန့်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ ဆိုလေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးဆီ ပြန်ပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ အိမ်မှာပဲ အဆိပ်သောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကြိုးဆွဲချဖို့ စောင့်နေပါ့မယ်လို့"
ရှန်မော့ယန့်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားမိ၏။ "ဒီမိန်းမက ဒီလောက်တောင် ပြတ်သားတာလား။ အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ပြီး သေဖို့အထိ တောင်းဆိုနေတာ ငါနဲ့တောင် တူနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ရှင်ဖို့အတွက် သေဖို့ တောင်းဆိုတာ၊ သူကတော့ တကယ်ပဲ သေချင်နေတာ ထင်တယ်။"
"နေပါဦး။ ငါက အဲ့ဒီလောက်တောင် ညံ့လို့လား။ ငါနဲ့ လက်မထပ်ချင်လို့ သေဖို့အထိ ရွေးချယ်တယ်ပေါ့။ မိသားစု တစ်စုလုံးကို သေစေချင်တာလား"
"အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး မင်း တစ်ယောက်တည်း သေရင် ပြီးမယ် ထင်နေသလား" မူရွှန့်က ရှန်မော့ယန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။ "ငါတို့ရဲ့ ဥပဒေအရ အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ရင် ဆွေမျိုးသုံးဆက်လုံး... ကွပ်မျက်ရမယ်"
ဆွေမျိုးသုံးဆက်လုံး ကွပ်မျက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ထိုစကားကြောင့် ရှန်မော့ယန့်မှာ တန့်သွားပြီး မာန်မှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားလေသည်။ ရှန်မိသားစုဝင်များလည်း သတိဝင်လာကြ၏။
မရီးဖြစ်သူ ဝေရွှမ်းသည် ခြောက်နှစ်အရွယ် သမီးလေးကို ကြည့်ကာ ရှန်မော့ယန့်၏ လက်ကို အပြန်အလှန် ဆွဲကိုင်လျက် တိုးတိုးလေး ဖြောင်းဖျလေသည်။ "မင်းရဲ့ စိတ်အတိုင်း မလုပ်ပါနဲ့၊ ကိုယ့်အတွက် မစဉ်းစားရင်တောင် ရှန်မိသားစုအတွက် စဉ်းစားပေးပါဦး"
ဝေရွှမ်းသည် ယောက္ခမဖြစ်သူ ရှန်မိခင်ကြီးကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ရှန်မိခင်ကြီး၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုဒေါသကို အစွမ်းကုန် ထိန်းထားရလေသည်။ ကြာမှသာ ရှန်မိခင်ကြီးက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။ "မူအကြီးအကဲ၊ ကျွန်မတို့ ရှန်မိသားစုမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ၊ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မတို့ကို ဘာလို့ ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ"
မူရွှန့်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည်။ "ရှန်မိခင်ကြီး၊ ဒါက အရှင်မင်းကြီးက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ထောက်ထားပြီး အထူးချီးမြှင့်တဲ့ လက်ထပ်ပွဲပါ"
"ချီးမြှင့်တာ ဟုတ်လား" ရှန်မိခင်ကြီးက မျက်လုံးအစုံ နီမြန်းလျက် ဆိုလေသည်။ "ဒါက ကျွန်မတို့ ရှန်မိသားစုမှာ အမျိုးသမီးတွေပဲ ကျန်တော့တာကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ"
"ရှန်မိခင်ကြီး၊ စကားဆင်ခြင်ပါ" မူရွှန့်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ အေးစက်သွား၏။ "နောက်ဆိုရင် ရှန်မိသားစုဟာ တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပါ၊ ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂရုဏာ မဟုတ်ဘူးလား"
မူရွှန့်က ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်ကာ ဆိုပြန်သည်။ "သမီးလေး ရှန်မော့ယန့်၊ မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ နောင်တော်တွေရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို ထောက်ထားပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အခွင့်အရေး ပေးမယ်၊ အကယ်၍ အမိန့်တော်ကို မနာခံဘူးဆိုရင်တော့ အမိန့်ဖီဆန်မှုနဲ့ပဲ အရေးယူရတော့မှာပဲ"
မူရွှန့်၏ စကားအဆုံးတွင် ခြံရံပါလာသော စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ကြလေသည်။ အခြေအနေမှာ အလွန် တင်းမာသွား၏။
"ဝေါ..."
ရုတ်တရက် ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ ငိုသံက ထိုတင်းမာနေသော အခြေအနေကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပါတော့သည်။