အခန်း (၃၅) - ဆဋ္ဌမမင်းသား ပါးရိုက်တာ ခံရမယ်နော် သတိထား
နေလယ်စာ စားပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်း အလုပ်များနေခိုက်တွင် ကောင်းဟယ်သည် ယွမ်ကျန်းကို ဘေးတစ်နေရာသို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခေါ်သွားခဲ့သည်။
“မင်းသား နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောရင် အဲ့ဒီပန်းပဲဖိုကို တုခေါင်းဆောင် ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဝယ်ပေးတာလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ”
ကောင်းဟယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းကို အလေးအနက် ဆိုသည်။
“ဘာလို့လဲ”
ယွမ်ကျန်းက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။ “အဲ့ဒါက ငါကိုယ်တိုင် သုံးဖို့ ဝယ်ထားတာပဲလေ”
“မင်းသား”
ကောင်းဟယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “မင်းသားက ပန်းပဲဖိုကို ကိုယ်တိုင်သုံးဖို့ ဝယ်ပေမဲ့ တုခေါင်းဆောင် ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတာလေ အကယ်၍ ဒီသတင်းသာ အရှင်မင်းကြီး နားထဲ ရောက်သွားရင် အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားမှာ ပုန်ကန်မယ့် စိတ်ရှိနေတယ်လို့ ထင်သွားနိုင်တယ်”
“မဖြစ်နိုင်တာ”
ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းခါလျက် ပြုံးလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်က ဒီလိုစကားမျိုးကို ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပုန်ကန်မှာလဲ”
“မင်းသား အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ကို ခန့်မှန်းရခက်ပါတယ်”ကောင်းဟယ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖျောင်းဖျနေရှာသည်။
“ဟုတ်လား”
ယွမ်ကျန်းက ပြုံးစစဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “မင်းက ခမည်းတော် လွှတ်ထားတဲ့ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ရမယ့်သူ မဟုတ်လား”
ယွမ်ကျန်း၏ စကားကြောင့် ကောင်းဟယ်၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ကောင်းဟယ်က ခေါင်းကို တရစပ်ခါယမ်းကာ ငြင်းဆိုတော့သည်။
“မင်းတင်မကဘူး အိမ်တော်ထိန်းလည်း အပါအဝင် မဟုတ်လား”
ယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။ “တကယ်တော့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေး အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့ ကိစ္စကို ငါ ခမည်းတော်ကို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ငါက နောင်တော် တတိယကိုပဲ ပြောခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ နောင်တော် တတိယက ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး မတင်ပြခဲ့ဘူး”
“ဒီနေ့ ညီလာခံမှာ ခမည်းတော်က ဒီကိစ္စကြောင့် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ပြီး နောင်တော် တတိယကို ဘိုးဘေးနန်းဆောင်မှာ သုံးရက် ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်တယ်”
“မင်း စဉ်းစားကြည့် ငါရော နောင်တော် တတိယရော ခမည်းတော်ကို မပြောဘဲနဲ့ ခမည်းတော်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ”
ယွမ်ကျန်း၏ စကားကြောင့် ကောင်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ယွမ်ကျန်းက ကောင်းဟယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို ဒီလို လာပြောပေးတာကို ငါ ဝမ်းသာပါတယ် မင်းက လူတော်တစ်ယောက်ပဲ ဒါကြောင့် သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ငါ့ကို အဖြေပေးပါ”
ပြောပြီးသည်နှင့် ယွမ်ကျန်းက ကောင်းဟယ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ယွမ်ကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကောင်းဟယ်၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
ပန်းပဲဖို ဝယ်တဲ့ ကိစ္စဟာ ယွမ်ကျန်းက သူ့ကိုရော အိမ်တော်ထိန်းကိုပါ စမ်းသပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မှန်း သူ ရိပ်မိသွားသည်။
ဒီဆဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ အတွေးအခေါ်ဟာ သူတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး နက်နဲလွန်းလှသည်။
ထို့နောက် ယွမ်ကျန်းသည် တုကွေ့ယွမ်တို့နှင့်အတူ ပန်းပဲဖိုသို့ သွားခဲ့သည်။
“မင်းသား ပန်းပဲဖိုကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်တာလဲ”
တုကွေ့ယွမ်က နားမလည်စွာ မေးသည်။
“ပန်းပဲဖို ဝယ်တယ်ဆိုမှတော့ သံလုပ်ဖို့ပေါ့”
ယွမ်ကျန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။ “ငါ ကျမ်းစာတစ်အုပ်ထဲမှာ အလွန်မာကျောတဲ့ သံမဏိတွေ ထုတ်လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို တွေ့ခဲ့တယ် အဲ့ဒါကို စမ်းကြည့်ချင်လို့”
“ဗျာ”
တုကွေ့ယွမ်တို့ သုံးဦးစလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။
သူက တကယ်ပဲ ပန်းပဲဖိုကို သံလုပ်ဖို့ ဝယ်တာလား။
ပန်းပဲဖိုသို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်ကျန်းသည် ပန်းပဲဆရာများကို ခေါ်ယူ၍ နည်းလမ်းများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ စတီး ထုတ်လုပ်နည်း အချို့ကို သူ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ခေတ်သစ် စက်ကိရိယာတွေ မရှိတဲ့အတွက် အချို့နည်းလမ်းတွေက မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အလွှာလိုက် ထပ်ပြီး ထုတဲ့နည်းနဲ့ လိမ်ပြီး ထုတဲ့နည်းတွေကတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။
နည်းလမ်းတွေကို ရှင်းပြပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းသည် ပန်းပဲဆရာများကို လိမ်ပြီးထုတဲ့ နည်းလမ်းဖြင့် စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အားနည်းသူဖြစ်သဖြင့် ဘေးကနေသာ လမ်းညွှန်ပေးနေရ၏။
ခေတ်သစ် စက်ကိရိယာတွေ မရှိဘဲနဲ့ ဒါကို လုပ်ရတာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှသည်။ အဆင့်တိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ ရှိနေပေမဲ့ ယွမ်ကျန်းက သူတို့နဲ့အတူ ဝိုင်းဝန်း ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။
မိုးချုပ်ခါနီးအချိန်တွင်မှ အောင်မြင်သော သံမဏိတုံး တစ်တုံးကို ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ကျန်ရှိသော အလုပ်တွေက အများကြီး ရှိသေးသည်။
ယွမ်ကျန်းက ဆက်လုပ်ချင်သော်လည်း အိမ်တော်မှ လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အမတ်ကြီး ကျန်းဟွေ့ ရောက်နေကြောင်း သတင်းပို့လာသည်။
ကျန်းဟွေ့ ဟုတ်လား။
ယွမ်ကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဒီအဘိုးကြီးက ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ။
ထားလိုက်ပါတော့ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ သူ့ကို ပစ်ထားလို့ မကောင်းပေ။ ကျန်းဟွေ့က အာဏာ အများကြီး မရှိပေမဲ့ ဂုဏ်သတင်းကတော့ အလွန်ကြီးမားသူ မဟုတ်ပါလား။ ပြီးတော့ သူက ဧကရာဇ်ဝမ်ရဲ့ ဆရာလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။
“ကဲ အားလုံး အနားယူကြတော့ မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်ကြမယ်”
ပန်းပဲဆရာတွေကို မှာကြားပြီးနောက် ယွမ်ကျန်း ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းဟွေ့သည် တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် လေ့လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အိမ်တော်က လူတွေကလည်း ဘေးကနေ ခစားနေကြပြီး မနှောင့်ယှက်ဝံ့ကြပေ။
“အမတ်ကြီးကျန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ယွမ်ကျန်းက ရှေ့တိုးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဆဋ္ဌမမင်းသား မင်းသား ပြန်လာပြီပဲ”
ကျန်းဟွေ့က အမြန် ထရပ်ကာ စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက မင်းသား ပြောခဲ့တဲ့ တွက်ချက်ပုံတွေကို စမ်းတွက်နေတာ ဘယ်လိုမှ မကိုက်ညီဘူး ဖြစ်နေတယ် အဲ့ဒါကြောင့် ထမင်းတောင် မစားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလို့ပါ ဘယ်နေရာမှာ မှားနေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုးကို ကြည့်ပေးပါဦး”
“…”
ယွမ်ကျန်း ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ကျန်းဟွေ့ကို ကြည့်နေမိသည်။
ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို ပညာသင်တာ ဝါသနာပါတဲ့သူပဲ။ ဒီလောက်လေးနဲ့ ထမင်းတောင် မစားနိုင် ဖြစ်နေရတယ်လို့။
“ဒါဆိုရင် စာကြည့်ဆောင်ကို သွားကြတာပေါ့”
ယွမ်ကျန်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။ “တွက်ချက်လို့ ပြီးရင်တော့ ထမင်းစားချိန်နဲ့ အတော်ပဲ ဖြစ်မှာပါ”
“ဒီလောက် မြန်မြန်လား”
ကျန်းဟွေ့ အံ့သြသွားသည်။
“ဒါက မခက်ပါဘူး”
ယွမ်ကျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒါဆို အမြန် သွားကြရအောင်”
ကျန်းဟွေ့က ဝမ်းသာအားရနှင့် ယွမ်ကျန်းကို စာကြည့်ဆောင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲက ရယ်နေမိသည်။ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တကယ်ပဲ ပညာကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေတဲ့သူပဲ။
လူကတော့ မဆိုးပါဘူး ပညာလည်း ကြွယ်ဝတယ် ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ခေါင်းမာတတ်သည်။ သူကလည်း ငြိမ်းချမ်းရေး လိုလားသူတွေထဲက အမာခံ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။
စာကြည့်ဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်ကျန်းက သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ အဓိက အခက်အခဲကတော့ အမြှောက်ဇယားနဲ့ ဂဏန်းတင်တဲ့စနစ် ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟွေ့က ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ခဏအတွင်းမှာတင် အခြေခံတွေကို နားလည်သွားသည်။
ယွမ်ကျန်းက အမြှောက်ဇယားကို ဘေးမှာ ရေးပေးထားပြီး သူ့ဘာသာသူ တွက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ယွမ်ကျန်းက ဘေးကနေ ကြည့်ပေးနေပြီး မှားတဲ့နေရာရှိရင် ပြင်ပေးနေခိုက်မှာတင် အပြင်ဘက်ကနေ ဆူညံသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။
ယွမ်ကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဘယ်သူကများ ငါ့အိမ်တော်မှာ လာပြီး ဆူညံနေတာလဲ။ နောင်တော် တတိယတို့ အုပ်စုလား။
ယွမ်ကျန်း အပြင်ထွက်ကြည့်မလို့ လုပ်နေတုန်းမှာတင် အပြင်ကနေ ခြေသံပြင်းပြင်းတွေ ကြားလိုက်ရသည်။
ဝုန်း
စာကြည့်ဆောင်တံခါးကို တစ်ယောက်ယောက်က ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။
ရှန်မော့ယန့်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး ယွမ်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ရှန်မော့ယန့်ကတော့ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မြို့ထဲမှာ ယွမ်ကျန်းက မြောက်ပိုင်းကိုသွားပြီး ပုန်ကန်မယ့်အကြောင်း ကောလာဟလတွေ ပျံ့နေတာကို သူမ ကြားခဲ့ရသည်။
ဒါကို သိပြီးနောက် သူမက ယွမ်ကျန်းကို သတိပေးဖို့ ပြေးလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲရောက်တော့ ယွမ်ကျန်းက ပန်းပဲဖို ဝယ်လိုက်တဲ့အကြောင်းကို ထပ်ကြားရပြန်သည်။
သာမန်အချိန်ဆိုရင် ကိစ္စမရှိပေမဲ့ အခုလို ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ပန်းပဲဖို ဝယ်တာဟာ ပုန်ကန်မယ့် အထောက်အထားကို သက်သေပြလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။
ဧကရာဇ်ဝမ်ကသာ ရှန်မိသားစုက သူ့ကို ပုန်ကန်ဖို့ ဆွပေးနေတာလို့ ထင်သွားရင် ရှန်မိသားစုပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မည်။
ဒေါသထွက်နေတဲ့ ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်ပြီး ယွမ်ကျန်းမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ဒီမိန်းကလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။
ထိုစဉ် အိမ်တော်ထိန်းက ကောင်းဟယ်တို့နဲ့အတူ အမြန်ပြေးလာပြီး ထိတ်လန့်တကြား လျှောက်တင်သည်။ “မင်းသား အမတ်ကြီးကျန်း... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဆဋ္ဌမမင်းသားကတော်ကို တားလို့ မရလို့ပါ...”
“ကဲ အားလုံး ထွက်သွားကြတော့”
ယွမ်ကျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ “မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
“ကျွန်မ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဟုတ်လား ရှင့်မှာ မေးရက်တယ်နော်”
ရှန်မော့ယန့်က ယွမ်ကျန်းရှေ့အထိ လျှောက်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။ “မြို့ထဲမှာ ရှင် မြောက်ပိုင်းကို သွားပြီး ပုန်ကန်တော့မယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့နေတာကို ရှင် မသိဘူးလား”
“အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ရှင်က ပန်းပဲဖို ဝယ်ပြီး လက်နက်တွေ ထုလုပ်ဦးမယ် ဟုတ်လား”
“ရှင်က ပုန်ကန်မယ့်အမှုကို အတည်ဖြစ်အောင် တမင် လုပ်နေတာလား”
“ရှင် သေချင်ရင်လည်း တစ်ယောက်တည်း သေပါ ကျွန်မတို့ ရှန်မိသားစုကို လာပြီး မပတ်သက်ပါနဲ့”
ရှန်မော့ယန့်က အမတ်ကြီးကျန်း ရှိနေတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွမ်ကျန်းကို အော်ဟစ်နေတော့သည်။
ကျန်းဟွေ့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လက်ကို အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ တားမြစ်သည်။ “မင်းသားကတော် ဒါမျိုးကို လျှောက်မပြောပါနဲ့ ဆဋ္ဌမမင်းသား ပါးရိုက်တာ ခံရမယ်နော် သတိထား”
“သူက ကျွန်မကို ပါးရိုက်မယ် ဟုတ်လား” ရှန်မော့ယန့် စိတ်တိုသွားသည်။ “သူ ရိုက်ရဲရင် ရိုက်ကြည့်လေ”
“မင်းသားကတော် ကျွန်တော်မျိုးက စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ”
ကျန်းဟွေ့က မျက်လုံးပြူးကာ အလေးအနက် ဆိုသည်။ “ဒီနေ့ ညီလာခံမှာ အရှင်မင်းကြီးက အမတ်တွေ အားလုံးရှေ့မှာတင် အမိန့်ပေးခဲ့တယ် အရှင်မင်းကြီးကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေက ဆဋ္ဌမမင်းသားကို ပုန်ကန်မယ့်သူလို့ ပြောလာရင် ဆဋ္ဌမမင်းသားက သူ့ကို တိုက်ရိုက် ပါးရိုက်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်လို့လေ သူကမှ မကျေနပ်ရင် အရှင်မင်းကြီးဆီကို သွားခိုင်းလိုက်တဲ့”