အခန်း (၃) - မိန်းမတွေက ဓားဆွဲတဲ့အရှိန်ကို နှေးကွေးစေရုံပဲ

"ရှိခဲ့ရင်လည်း ကျွန်တော် ယွမ်ကျန်းကနေပဲ စံနမူနာပြ စတင်ပါရစေ"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားသံသည် ခိုင်မာပြတ်သားလှပြီး ညီလာခံခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။ ၎င်း၏စကားကို ကြားရသောအခါ လူအများ၏ စိတ်ထဲ၌ ရဲရင့်တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ယခင်က ယွမ်ကျန်းနှင့် တစ်ခါမျှ မပတ်သက်ဖူးသော စစ်သူကြီးအချို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ပင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာသော် စစ်သူကြီးအချို့က ရှေ့သို့ထွက်ကာ လျှောက်တင်ကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး စဉ်းစားမိတာကတော့ အခုအချိန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံနဲ့ ဟွမ်နိုင်ငံဟာ ဘယ်အချိန်မဆို စစ်ပွဲဖြစ်ပွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပါတယ်၊ အကယ်၍ ဆဋ္ဌမမင်းသား ကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်ကို ထွက်ခွာမယ်ဆိုရင် စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

"မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၊ ဆဋ္ဌမမင်းသားလို တော်ဝင်သွေးမင်းသားတစ်ပါးတောင် အသက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး စစ်မြေပြင်ကို ထွက်မယ်ဆိုရင် တချန်းအင်ပါယာရဲ့ သားကောင်းတွေက ဘယ်လိုလုပ် နောက်တွန့်နေပါတော့မလဲ"

"စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွစေဖို့အတွက် ဆဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုပေးဖို့ လျှောက်တင်ပါတယ်"

စစ်သူကြီးများ၏ စကားအပြီးတွင် ညီလာခံအတွင်း၌ ထောက်ခံသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အထူးသဖြင့် စစ်တိုက်လိုသော အုပ်စုက ပို၍ ထောက်ခံကြ၏။ ယွမ်ကျန်း စစ်မြေပြင်သွားခြင်းက ရန်သူကို မည်မျှ သတ်နိုင်မည်ဟု ၎င်းတို့က မမျှော်လင့်သော်လည်း ဤလုပ်ရပ်က စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်အချိန်မဆို စစ်ပွဲဖြစ်ပွားနိုင်သည့် မြောက်ဘက်နယ်စပ်အတွက်မူ ဤသည်မှာ သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အမတ်များ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်ဝမ်သည်လည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ခေတ္တမျှကြာသော် ဧကရာဇ်ဝမ်က ယွမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလေသည်။ "မင်းမှာ ဒီလိုစိတ်ထား ရှိတာကို ငါကိုယ်တော် အတော်လေး ကျေနပ်မိတယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်မေးမယ်၊ မင်း တကယ်ပဲ နယ်စပ်ကို သွားချင်တာလား"

ယွမ်ကျန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပြုစဉ်မှာပင် ကျင့်နယ်စားမင်း ရှိစစ်ဖူက နှောင့်ယှက်ပြန်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး စဉ်းစားမိတာကတော့ ဒါက မသင့်တော်သေးပါဘူး"

"ဘာကြောင့် မသင့်တော်တာလဲ" ဧကရာဇ်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

ရှိစစ်ဖူက ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်။ "ဆဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ သတ္တိက ချီးကျူးစရာပါ၊ ဒါပေမဲ့ စစ်မြေပြင်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတာပါ၊ အကယ်၍ ဆဋ္ဌမမင်းသားသာ ရန်သူ့လက်ထဲ ဖမ်းဆီးခံရမယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံအတွက် အရှက်ရစရာ မဖြစ်ပေဘူးလား"

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ခဏမျှ တန့်သွားပြီး ပြန်လည် စဉ်းစားလေသည်။ ရှိစစ်ဖူ၏ စိုးရိမ်မှုမှာလည်း ယုတ္တိရှိပေ၏။ အကယ်၍ မင်းသားတစ်ပါးသာ သုံ့ပန်းဖြစ်သွားပါက တစ်လောကလုံး၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

အခြေအနေမှာ တစ်မျိုး ပြောင်းသွားနိုင်သဖြင့် ယွမ်ကျန်းသည် အမြန်ပင် အဖြေရှာရလေသည်။ ခေတ္တမျှကြာသော် ယွမ်ကျန်းက တစ်ဖန် ဦးညွှတ်ကာ ဆို၏။ "ကျွန်တော်မျိုး ရဲတင်းစွာနဲ့ တောင်းဆိုပါရစေ၊ ခမည်းတော်ဆီကနေ ရတနာဓားတစ်လက် ချီးမြှင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ယွမ်ကျန်းသည် စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိ၏။ ရှိစစ်ဖူ၏ စကားက မိမိအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားခြင်းပင်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ် ချီးမြှင့်သော ဓားကိုသာ ရရှိပါက နယ်စပ်သို့ရောက်လျှင် အာဏာသိမ်းရန် ပို၍ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ ထိုဓားသည် ဧကရာဇ်၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော ဓားမျိုး မဟုတ်စေကာမူ ဧကရာဇ် ချီးမြှင့်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် လိုအပ်လျှင် လူများအား ခြိမ်းခြောက်ရန် အသုံးဝင်ပေသည်။

"ဘာလို့ မင်းက ငါကိုယ်တော်ဆီကနေ ဓားတစ်လက် တောင်းရတာလဲ" ဧကရာဇ်ဝမ်က နားမလည်နိုင်သဖြင့် မေးမြန်းလေသည်။

ယွမ်ကျန်းက ဝမ်းနည်းကြေကွဲဟန်ဖြင့် ဆို၏။ "အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုး ရန်သူ့လက်ထဲ ဖမ်းဆီးခံရမယ့်နေ့ ရောက်လာမယ်ဆိုရင် ခမည်းတော် ချီးမြှင့်တဲ့ ဒီဓားနဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ပါ့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ သုံ့ပန်းတစ်ယောက်အဖြစ် အသက်မရှင်ပါဘူး"

"မင်း သေမှာကို မကြောက်ဘူးလား" ဧကရာဇ်ဝမ်က ယွမ်ကျန်းတွင် ဤမျှ သတ္တိရှိသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

"ကြောက်ပါတယ်" ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ကြောက်တတ်တယ်ဆိုမှတော့ မင်းက ဘာလို့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်၏ စကားမဆုံးမီ ယွမ်ကျန်းက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "လူ့လောကမှာ ရှင်သန်ရတာဟာ ခဏတာ လမ်းခွဲရသလိုပါပဲ၊ သေလို့ ငရဲပြည်ကို ရောက်သွားရင်လည်း ဘာအရေးလဲ၊ လူ့လောကနဲ့ ငရဲပြည်ဆိုတာ အတူတူပါပဲ၊ တစ်နေရာရာမှာ လွင့်မျောနေရတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်"

ယွမ်ကျန်း၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ဝမ်နှင့် အမတ်များမှာ သေချာစွာ ကြားလိုက်ရ၏။ ထိုဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ကဗျာကို ကြားရသောအခါ အမတ်များမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်မှာ ပို၍ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"လူ့လောကနဲ့ ငရဲပြည်ဆိုတာ အတူတူပါပဲ၊ တစ်နေရာရာမှာ လွင့်မျောနေရတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဧကရာဇ်ဝမ်က တိုးတိုးလေး လိုက်ဆိုနေမိ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဧကရာဇ်ဝမ်သည် မိမိ၏ ဤသားအပေါ် တစ်ခါမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ စိုစွတ်လာသဖြင့် သူတစ်ပါး မမြင်စေရန် မျက်နှာကို အသာလွှဲလိုက်ရလေသည်။ မိမိ လျစ်လျူရှုထားသော ဤသားသည် မည်မျှအထိ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသနည်း၊ ဤမျှအထိ ရင်နာစရာကောင်းသော စကားများကို မည်သို့ ပြောနိုင်ရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် နန်းတွင်းသမားတော် ရောက်ရှိလာ၏။ ဧကရာဇ်ဝမ်က ကျောပေးလျက်ပင် ယွမ်လိ၏ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို မေးမြန်းလေသည်။ သမားတော်က ဦးညွှတ်လျက် "တတိယမင်းသားမှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဆေးသောက်ပြီးရင် သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်၊ သုံးငါးရက်လောက် အနားယူရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော် သိပြီ၊ သွားတော့" ဧကရာဇ်ဝမ်က လက်ကာပြလိုက်၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်က မိမိ၏ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး "ကဲ၊ တတိယသားတော်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးဆိုတော့..."

မိဖုရားကြီး စုဖေးက မျက်နှာပျက်သွားကာ "အရှင်မင်းကြီး၊ လီအာက ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုပေမဲ့..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" ဧကရာဇ်ဝမ်က စုဖေးအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခြောက်ယောက်မြောက်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို အမတ်အားလုံး သိကြတယ်၊ တစ်ခုခု အကြောင်းမရှိဘဲ သူက သုံးယောက်မြောက်ကို ဒီလိုလုပ်ပါ့မလား၊ ငါကိုယ်တော် ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး မမေးမြန်းချင်တော့ဘူး၊ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့"

စုဖေးမှာ စကားစပြတ်သွားပြီး ဘာမှ မပြောရဲတော့ပေ။ စုဖေးအား ဟန့်တားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝမ်က ယွမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ မောပန်းနွမ်းနယ်ဟန်ဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ တတိယနောင်တော်ဆီ သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါ၊ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးလိုက်ကြရအောင်"

ဒုက္ခပဲ။ သရုပ်ဆောင်တာ လွန်သွားပြီထင်တယ်။

ယွမ်ကျန်းသည် ရှိစစ်ဖူနှင့် စုဖေးတို့အား တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ မောင်နှမနှစ်ဦးက ကန့်ကွက်လာမည်ကို မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် ရှိစစ်ဖူနှင့် စုဖေးတို့မှာ မကျေနပ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ဝမ်၏ စကားကြောင့် ယွမ်ကျန်းကို သာမန်လူအဖြစ် နှင်ထုတ်ဖို့ တောင်းဆိုရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့က နောက်မှသာ ယွမ်ကျန်းကို အသာလေး ရှင်းပစ်မည်ဟု တွေးတောနေကြသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးကို အားကိုး၍ မရတော့သဖြင့် ယွမ်ကျန်းသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ဆိုလေသည်။ "ခမည်းတော်ရဲ့ စိတ်ထားကြီးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်ရင်းပဲ သေချင်ပါတယ်၊ ခမည်းတော် ခွင့်ပြုပေးပါ"

"မင်းကတော့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ယွမ်ကျန်း၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "မင်းရဲ့ နောင်တော်ကြီးက ပုန်ကန်မှု ရှုံးနိမ့်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာ မကြာသေးဘူး၊ အခု မင်းကလည်း သေဖို့ပဲ ဇွတ်တောင်းဆိုနေပြန်ပြီ၊ မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို လက်စားချေနေတာလား"

"အရှင်မင်းကြီး၊ စိတ်လျှော့ပါဦး" စုဖေးက ဧကရာဇ်ဝမ်ကို အသာအယာ ချော့မြှောက်ပင့်ကာ ယွမ်ကျန်းအား ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောလိုက်သည်။ "ယွမ်ကျန်း၊ မင်းရဲ့ တတိယနောင်တော် ကိစ္စကို ငါ လုံးဝ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး၊ မင်း အမြန်ထပါ၊ ခမည်းတော်ကို စိတ်မဆိုးစေနဲ့ဦး"

မင်းအမေကိုပဲ သွားပြောလိုက်။ ငါ့ကို နောက်ကနေ ဓားနဲ့ ထိုးဖို့ အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ဘူး။

ယွမ်ကျန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး "မိဖုရားကြီးနဲ့ ခမည်းတော်ရဲ့ စေတနာကို နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှင်သန်ပြချင်ပါတယ်" ဟု တင်းမာစွာ ဆိုလိုက်၏။

၎င်းတို့၏ စကားများကြောင့် အမတ်အားလုံးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်ကုန်ကြသည်။ စုဖေးကပင် ထပ်မပြောတော့ပါဟု အာမခံနေသော်လည်း ယွမ်ကျန်းက အဘယ်ကြောင့် သေဖို့ ဇွတ်တောင်းဆိုနေရသနည်း။

"ဆဋ္ဌမမင်းသား၊ အရှင်မင်းကြီးကို စိတ်မဆိုးစေပါနဲ့တော့၊ ခွင့်လွှတ်တာကို လက်ခံလိုက်ပါ" ဟု အမတ်ကြီး ကျန်းဟွေ့ကလည်း ဝိုင်းဝန်း ဖြောင်းဖျလေသည်။

အမတ်အားလုံးက ယွမ်ကျန်းအား ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုနေကြသဖြင့် သူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ မိမိ၏ အစီအစဉ်က တစ်မျိုး ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ခမည်းတော် ခွင့်ပြုပေးပါ" ယွမ်ကျန်းက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် တစ်ဖန် တောင်းဆိုသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမှာ တခြား အရည်အချင်း မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သေခြင်းနဲ့ပဲ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးပါရစေ၊ တချန်းအင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတွေဟာ အသက်ဘေးကို ကြောက်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြပါရစေ"

"အကယ်၍ ဤအချက်နှစ်ချက်ထဲမှ တစ်ခုခုကိုသာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ကျွန်တော်မျိုး သေရကျိုး နပ်ပါပြီ"

"အကယ်၍ ခမည်းတော် မခွင့်ပြုဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ဤညီလာခံခန်းမအတွင်း၌ပဲ ခေါင်းနဲ့တိုက်ပြီး သေပါရစေ"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားအဆုံးတွင် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အားလုံးက ယွမ်ကျန်း၏ ပြတ်သားမှုကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည်လည်း ယွမ်ကျန်း၏ စကားကြောင့် အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ ဆိုလေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းက သေချင်လှတယ်ဆိုမှတော့ ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုပေးမယ်၊ အမိန့်တော် ပြန်လိုက်၊ ဆဋ္ဌမမင်းသား ယွမ်ကျန်းကို ဟူလဲ့စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်၊ မကြာခင်မှာပင် ရှန်နန်ကျန်း၏ သမီးဖြစ်သူ ရှန်မော့ယန့်နှင့် လက်ထပ်စေ၊ လက်ထပ်ပြီး တစ်လအတွင်းမှာပဲ မြောက်ဘက်နယ်စပ်သို့ ထွက်ခွာစေ"

ဧကရာဇ်ဝမ်၏ စကားအစပိုင်းကို ကြားသောအခါ ယွမ်ကျန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။ သူက စစ်ဗိုလ်လေး တစ်ဦးလောက်ဖြစ်လျှင်ပင် တော်ပြီဟု တွေးထားသော်လည်း ယခုအခါ စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်း စကားများကို ကြားသောအခါ သူ ကြောင်အသွားရ၏။

ဓားတစ်လက် ချီးမြှင့်ဖို့ တောင်းဆိုတာကို မပေးဘဲ ဘာလို့ လက်ထပ်ခိုင်းရတာလဲ။

မိန်းမတွေက ငါ့ရဲ့ ဓားဆွဲတဲ့ အရှိန်ကို နှေးကွေးစေရုံပဲ ရှိမှာပေါ့။