အခန်း (၂၉) - တင်း သန်း တစ်ထောင်ကျော် ဟုတ်လား
ယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယွမ်လိ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် စိမ်းဖန်ဖန် ဖြစ်သွားတော့သည်။
“ယွမ်ကျန်း”
ယွမ်လိသည် ဒေါသတကြီး ခုန်ထွက်လာကာ ဟောက်လိုက်လေသည်။ “မင်းက တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ စိတ်ထား ရှိတာပဲ၊ မင်း သေခါနီးမှာတောင် ငါ့ကိုပါ ဆွဲခေါ်ချင်သေးတာလား။ ခမည်းတော်... ယွမ်ကျန်းကို ဒီလို လျှောက်လုပ်ခွင့် မပေးပါနဲ့ဘုရား”
ယွမ်ထင်ကတော့ ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုသည်။ “နောင်တော် တတိယကလည်း အနစ်နာခံပေးလိုက်ပါဦး၊ တော်ကြာ ယွမ်ကျန်းက ထပ်ပြီး နိုင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဒုတိယမင်းသားကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါတို့အားလုံးက မင်းသားတွေပဲ၊ ယွမ်ကျန်းတောင် သူ့ဦးခေါင်းနဲ့ လောင်းရဲတာပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ မလောင်းရဲရမှာလဲ”
“မှန်တယ်၊ မှန်တယ်” ငါးယောက်မြောက် မင်းသားကလည်း ဝင်ရောက် ထောက်ခံလေသည်။
၎င်းတို့မှာ ယွမ်လိ သေသွားမည်ကိုပင် လိုလားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ယွမ်ကျန်းကို အလွန်ပင် အမြင်ကြည်လင်နေကြတော့သည်။ အင်း... ဒီညီတော် ခြောက်က ကြည့်လေ ကြည့်ကောင်းလေပါလား။
ယွမ်လိမှာ ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ဦးခေါင်းတွေကိုကျတော့ ဘာလို့ လောင်းကြေးထဲ မထည့်ကြတာလဲ”
“ယွမ်ကျန်းက မင်းနာမည်ပဲ ပြောတာကိုး” ယွမ်ထင်က အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံစွာဖြင့် ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။
“ငါ...” ယွမ်လိမှာ ဆို့နင့်သွားပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်အား ထပ်မံ အသနားခံရပြန်သည်။ “ခမည်းတော်... ယွမ်ကျန်းက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို တမင် ရန်ရှာနေတာပါ၊ ဒါကို လုံးဝ ခွင့်မပြုပါနဲ့ဘုရား”
“အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ကြစမ်း။ ဟွမ်နိုင်ငံ အဖွဲ့ရှေ့မှာ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အရှက်ကွဲနေတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား”
ဧကရာဇ်ဝမ်က သူ၏ သားများကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းကို ဆိုလေသည်။ “ယွမ်ကျန်း... လျှောက်မလုပ်နဲ့၊ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ကျွန်တော်မျိုးက နောင်တော် တတိယကို စတာပါ”
ယွမ်ကျန်းက ပြုံးလျက် ဆိုပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုး ရှုံးခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဦးခေါင်းအပြင်၊ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး အစောပိုင်းက တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်းကိုပါ ပေးအပ်ပါ့မယ်”
ယွမ်ကျန်း၏ စကားထွက်လာသည်နှင့် အမတ်များအားလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ကြတော့သည်။ မူလကပင် ယွမ်ကျန်းသည် ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု သံသယရှိခံထားရသူ မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်မှာ ဟွမ်နိုင်ငံကို ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်း အလကား ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။
“မဖြစ်ပါဘူး”
“အရှင်မင်းကြီး... ဆဋ္ဌမမင်းသားက ဟွမ်နိုင်ငံကို ကူညီနေတာပါ”
“မင်းသား... မင်းစိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”
“ယွမ်ကျန်း... မင်း သေချင်ရင်လည်း သေလိုက်လေ၊ ငါတို့ တချန်းအင်ပါယာရဲ့ ရိက္ခာတွေကိုတော့ လာပြီး မဖျက်ဆီးနဲ့”
“တိုင်းပြည်ကို ရောင်းစားမယ့်သူ...”
လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အားလုံးက ဝိုင်းဝန်း ကန့်ကွက်နေကြ၏။
“ကိစ္စမရှိဘူး”
ဧကရာဇ်ဝမ်က ကန့်ကွက်သံများကို ဖယ်ရှားကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်းကို ငါကိုယ်တော် သဘောတူတယ်၊ ဒီနေ့တော့ ငါကိုယ်တော်က ဒီရိက္ခာတွေနဲ့ လဲပြီး အမှန်တရားကို သိအောင် လုပ်မယ်”
အမှန်တရား။ ဧကရာဇ်ဝမ်၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်းကို အသုံးချပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ သံသယကို ဖြေရှင်းလိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး... ခမည်းတော်က သဘောတူပြီ၊ မင်းရော ဘယ်လိုလဲ” ယွမ်ကျန်းက ဘန်ဘူကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “လောင်းရဲလား”
“ဘာလို့ မလောင်းရဲရမှာလဲ”
ဘန်ဘူက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နှုတ်ကတိဆိုတာ အတည်မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ သေချာ လက်မှတ်ထိုးရမယ်၊ တချန်းအင်ပါယာဘက်က နောက်မှ ကတိဖျက်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ”
“ကောင်းပြီ”
ဧကရာဇ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ လောင်းကြေးစာချုပ်ကို ချက်ချင်း ရေးသားစေတော့သည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော်ကို ထုနှိပ်ပေးလိုက်၏။ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဘန်ဘူသည်လည်း ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ဘဲ သူ၏ တံဆိပ်ကို ထုနှိပ်လိုက်ရလေသည်။
“ဆဋ္ဌမမင်းသား... အခု ပြောနိုင်ပါပြီ” ဘန်ဘူက ယွမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ အောင်နိုင်သူ အပြုံးဖြင့် ဆိုလေသည်။
“ဒါဆိုရင် နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးနဲ့ အားလုံးပဲ သေချာ နားထောင်ကြနော်”
ယွမ်ကျန်းက အသံကို မြှင့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ “ရက်ပေါင်း သုံးဆယ် ပြည့်တဲ့နေ့မှာ၊ ကျုပ်တို့နိုင်ငံကနေ ဟွမ်နိုင်ငံကို ပေးရမယ့် ရိက္ခာပမာဏက တင်းပေါင်း သန်းတစ်ထောင်ခုနှစ်ဆယ့်သုံးသန်း ခုနစ်သိန်းလေးသောင်းတစ်ထောင်ရှစ်ရာနှစ်ဆယ်တင်း အတိအကျပါ”
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ယွမ်ကျန်းသည် ယခင်ဘဝက 2^{30} ၏ တန်ဖိုးကို အလွတ်ကျက်ဖူးလေသည်။ ထိုကိန်းဂဏန်းကို သူ အလွန် သေချာစွာ မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်၏။
ဝုန်း...
ယွမ်ကျန်း၏ စကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။
တင်း သန်း တစ်ထောင်ကျော် ဟုတ်လား။ သူ ဘယ်လို တွက်လိုက်တာလဲ။ ဘယ်လိုပဲ တွက်တွက် ဒီလောက်အများကြီး မထွက်နိုင်ပါဘူး။ ကျန်းဟွေ့က တင်း ငါးသန်းဟု တွက်ချက်စဉ်ကပင် ၎င်းတို့မှာ မယုံနိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုတော့ တင်း သန်း တစ်ထောင်ကျော် ဆိုပါလား။
“တိုင်းပြည်ဖျက်မယ့်သူ။ သစ္စာဖောက်ပဲ”
“ကျွန်တော်မျိုး အသက်နဲ့ လဲပြီး လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ဒီသစ္စာဖောက်ကို အခုချက်ချင်း အသေသတ်ပေးပါ၊ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီး သဘောမတူရင် ကျွန်တော်မျိုး ဒီတိုင်နဲ့ ခေါင်းနဲ့ တိုက်ပြီး သေပါ့မယ်”
“ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်း... ငါတို့ တိုင်းပြည်က ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်း အလကား ဆုံးရှုံးရတော့မယ်...”
လူတိုင်းမှာ ရင်ထုမနာ ဖြစ်နေကြပြီး ယွမ်ကျန်းကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်ချင်နေကြသည်။ အချို့မှာမူ ငိုပင် ငိုနေကြတော့၏။ ယခုအခါ ယွမ်ကျန်းသည် မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ တိုင်းပြည်ကို ရောင်းစားကာ ရိက္ခာများကို ရန်သူ့ထံ ပေးအပ်မည့် သစ္စာဖောက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ခမည်းတော်... ယွမ်ကျန်းဟာ တချန်းအင်ပါယာနဲ့ ခမည်းတော်အပေါ် ရန်ငြိုးထားပြီး၊ သူ သေရတော့မယ်ဆိုတာ သိလို့ ဟွမ်နိုင်ငံသားတွေ ရိက္ခာ တင်း သုံးသန်း အလကား ရအောင် ကူညီပေးနေတာပါ” ယွမ်လိက ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် မျက်ရည်များ ထွက်အောင် အတင်း ညှစ်ထုတ်ကာ လျှောက်တင်လေသည်။
“အားလုံး တိတ်စမ်း”
ဧကရာဇ်ဝမ်က လူတိုင်းကို ဟောက်လိုက်သည်။ “ဟွမ်နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးက မှန်မမှန် မပြောရသေးဘူး၊ မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး ငိုယိုနေကြတာလဲ”
ဧကရာဇ်ဝမ်သည်လည်း တင်း သန်း တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း၊ ယွမ်ကျန်းသည် မိမိအသက်ကို ရင်းပြီး ဟွမ်နိုင်ငံသားများကို ကူညီလိမ့်မည်ဟုမူ သူ မယုံကြည်ပေ။
ယွမ်ကျန်းက ဘန်ဘူကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး... ငါ ပြောတာ မှန်သလား”
“မှားတယ်”
ဘန်ဘူက ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “တင်း သန်း တစ်ထောင်ကျော် ဟုတ်လား၊ မင်းသားက ဘယ်လိုများ တွက်လိုက်တာလဲ။ ငါတို့ ဟွမ်နိုင်ငံက ဘယ်လောက်ပဲ အလိုကြီးပါစေ၊ ဒီလောက်အများကြီးတော့ မတောင်းပါဘူး”
ဘန်ဘူ၏ စကားကြောင့် အမတ်များမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်ကုန်ကြသည်။ ယွမ်ကျန်းကို အခုချက်ချင်းပင် အပြတ်ရှင်းချင်နေကြ၏။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည်လည်း ယွမ်ကျန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ အေးစက်သွားတော့သည်။
“ဟုတ်လား”
ယွမ်ကျန်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘန်ဘူကို လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ “နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး အခု ဝန်မခံချင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေရာမှာတင် တွက်ပြလို့ ရပါတယ်၊ ဒါက မခက်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း တွက်ပြလေ” ဘန်ဘူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
သူသည် ယွမ်ကျန်းက ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အတိအကျ တွက်ချက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ ယွမ်ကျန်း ပြောတာ မှန်နေရင်တောင် တချန်းအင်ပါယာက လူတွေက ယုံကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ တွက်ချက်ပုံ ရလဒ်ကို မြင်မှသာ ယုံကြလိမ့်မည်။ သူကတော့ ယွမ်ကျန်း တွက်တတ်မည် မဟုတ်ဟုသာ လောင်းကြေး ထပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး... မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့သူပဲ”
ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းခါလျက် ဆိုပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝမ်အား လျှောက်တင်သည်။ “ခမည်းတော်... ကျွန်တော်မျိုးအတွက် စက္ကူတွေ အများကြီး ပြင်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေ့ ဒီအရှက်မရှိတဲ့လူရဲ့ ပရိယာယ်ကို လူအများရှေ့မှာ ဖော်ထုတ်ပါ့မယ်”
“ကောင်းပြီ”
ဧကရာဇ်ဝမ်က လက်ကာပြလိုက်ရာ မူရွှန့်သည် စက္ကူနှင့် မှင်များကို အမြန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ယွမ်ကျန်း မည်သို့ တွက်ချက်ပြီး တင်း သန်း တစ်ထောင်ကျော် ရလာသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း သိချင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
လူအားလုံး၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ယွမ်ကျန်းသည် စတင် တွက်ချက်တော့သည်။ တချန်းအင်ပါယာတွင် ထပ်ကိန်း အယူအဆ မရှိသော်လည်း၊ ဆတိုး အယူအဆတော့ ရှိလေသည်။ ဆတိုးဖြင့် တွက်ချက်ခြင်းမှာ အနည်းငယ် ပို၍ အချိန်ပေးရသော်လည်း ရှင်းလင်းလှ၏။
သို့သော် ယွမ်ကျန်းသည် ခေတ်သစ်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မင်းသားဟောင်း၏ အမှတ်သညာများကို ဆက်ခံထားသော်လည်း စုတ်တံဖြင့် ရေးသားရသည်မှာ အသားမကျသေးပေ။ ကိန်းဂဏန်း အချို့ကို ရေးရာတွင် တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေတော့သည်။
”သေစမ်း။ နောက်မှ ငန်းတွေကို ရှာပြီး အမွှေးနှုတ်ရမယ်” ဟု ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။
ယွမ်ကျန်း ရေးနေသော ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ပြီး လူများမှာ ကဲ့ရဲ့ကြသလို၊ ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်နေကြ၏။
“ဒါတွေက ဘာသင်္ကေတတွေလဲ”
“သရဲစာတွေပဲ။ တကယ့်ကို သရဲစာတွေ”
“ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ မင်းသားက စာတောင် သေချာ မရေးတတ်ဘူးလား”
“ဒါကြောင့်လည်း သူက စစ်သူကြီးယွမ်ကို ဖိတ်စာတွေ ရေးခိုင်းတာကိုး”
“ငါ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်၊ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”
“ဒါနဲ့ တကယ်ပဲ တွက်လို့ ရမှာလား”
အနားသို့ တိုးကြည့်နေသော လူများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြလေသည်။
“ဒါက ‘ကဲဝူ’ ဆိုတဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းထဲက ကိန်းဂဏန်း သင်္ကေတတွေပါ၊ ဒါကို သုံးရင် တွက်ချက်ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူစေပါတယ်...”
ယွမ်ကျန်းက အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြကာ ဆက်လက် တွက်ချက်နေ၏။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ကိန်းဂဏန်းများကိုသာ ရေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လျှောက်လွှာ (သို့မဟုတ်) စာမူများ ရေးသားရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော လက်ရေးကို ကြည့်ပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်က သူ့ကို ပါးရိုက်မိမှာ သေချာလှသည်။
ယွမ်ကျန်း ရေးသားနေသော ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း ဘန်ဘူ၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ နဖူးမှ ချွေးစများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
”သေစမ်း။ တချန်းအင်ပါယာမှာ ဒီလို ကိန်းဂဏန်းတွေကို သိတဲ့သူ ရှိနေတာလား။ ဒီကိန်းဂဏန်းတွေကို အခြေခံပြီး တွက်ချက်မယ်ဆိုရင်၊ အဖြေကို ရဖို့ တကယ်ပဲ အချိန်အများကြီး မလိုဘူးပဲ။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဒါတွေကို ဘယ်လို သိနေရတာလဲ”
သူ မည်မျှပင် အကွက်ဆင်စေကာမူ ဤဆဋ္ဌမမင်းသားကို ထည့်မတွက်မိခဲ့ခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤလူသည် သူ၏ အစီအစဉ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျက်ဆီးနေသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ အရှင်မထားသင့်တော့ပေ။ ယွမ်ကျန်း တွက်ချက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဘန်ဘူ၏ စိတ်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာတော့သည်။
သို့သော် ယွမ်ကျန်းကို သတ်ရန်မှာ နောက်မှ လုပ်ရမည့် ကိစ္စ ဖြစ်၏။ လောလောဆယ်တွင် လက်ရှိ အခြေအနေကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုသည်ကိုသာ သူ အရင် စဉ်းစားရပေတော့မည်။
အင်း... လူတစ်ယောက်ကို ထည့်မတွက်မိတာနဲ့ပဲ အစီအစဉ် တစ်ခုလုံး ပျက်စီးရတော့မှာလား။
“တွက်မနေနဲ့တော့”
ယွမ်ကျန်း တွက်ချက်၍ မပြီးသေးခင်မှာပင် ဘန်ဘူက စကားစလိုက်သည်။
“ဟင်” ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို မကြည့်ချင်တော့ဘူးလား”
ယွမ်ကျန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသောအခါ ဘန်ဘူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ နိုင်ငံတစ်ခု၏ သံအမတ်တစ်ဦး အနေဖြင့် လူအများရှေ့တွင် လိမ်လည်မှု ဖော်ထုတ်ခံရခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ အလွန် ထိခိုက်လှသည် မဟုတ်ပါလား။
“အဟမ်း... အဟမ်း...” ဘန်ဘူက ချောင်းဟန့်ကာ အရှက်ပြေ ဆိုလေသည်။ “ခုနက ငါ တွက်ချက်တာ မှားသွားလို့ပါ၊ ဆဋ္ဌမမင်းသား တွက်ချက်ထားတဲ့ ကိန်းဂဏန်းက... မှန်ပါတယ်။ ငါ... ရှုံးပါပြီ”