အခန်း (၂၅) - အဘိုးကြီး ရူးနေတာလား
ညအချိန်၊ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် စာကြည့်ဆောင်၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဟွမ်နိုင်ငံ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ကိစ္စကြောင့် ဧကရာဇ်ဝမ်သည် အခုတလော မည်သည့် မိဖုရားကိုမျှ အနားမခေါ်ဖြစ်ပေ။ သူ တကယ်ကို စိတ်မပါသည်မှာ အမှန်ပင်။ မနက်ဖြန်တွင် ဟွမ်နိုင်ငံ အဖွဲ့နှင့် ရိက္ခာကိစ္စကို ဆွေးနွေးရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် စိတ်ပူလွန်း၍ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။
“ဒေါက်... ဒေါက်...”
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်လာသည်။
“ဝင်ခဲ့”
ဧကရာဇ်ဝမ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ အရိပ်ကိုယ်ရံတော် အမြန်ဝင်လာပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လေသည်။ ကိုယ်ရံတော်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။
“ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ သေချာလား”
ဧကရာဇ်ဝမ်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားကာ မေးမြန်းသည်။ ကိုယ်ရံတော်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“သတ္တိကောင်းလှချည်လား”
ဧကရာဇ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူသည် ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်အားလုံး၏ နစ်နာကြေးများကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မကျန်စေဘဲ အရောက်ပို့ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့ဖူးသည်။ မည်သူမျှ ခိုးယူခြင်း မပြုရန်နှင့် ပြုလုပ်ပါက လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ရန် တင်းကျပ်ထားခဲ့၏။
မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိနေဆဲပါလား။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဒေါသကို အစွမ်းကုန် မျိုသိပ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မေးသည်။ “ယွမ်ကျန်းက ဒီကိစ္စကို ယွမ်လိကို ပြောခဲ့တာ သေချာလား”
“သေချာပါတယ်” ကိုယ်ရံတော်က ခိုင်မာစွာ ဆိုလေသည်။
“သိပြီ၊ သွားတော့”
ဧကရာဇ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လက်ကာပြလိုက်၏။ ကိုယ်ရံတော် ထွက်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ဖန် အေးစက်လာပြန်သည်။
”ယွမ်လိ... ယွမ်လိ။ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့ဦး။ ယွမ်ကျန်းကတော့ မဆိုးဘူးပဲ။ ငါကိုယ်တော့်အစား အဲ့ဒီစစ်သည်တွေကို လျော်ကြေးပေးရမယ်ဆိုတာ သိသေးတယ်”
”ငါ ယွမ်ကျန်းဘေးက လူတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသင့်ပြီလား” ဧကရာဇ်ဝမ်သည် တစ်ယောက်တည်း တွေးတောနေမိသည်။
ဧကရာဇ်ဝမ် တွေးနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အရိပ်ကိုယ်ရံတော် တစ်ဦးသည် အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခုကို လာရောက် တင်ပြပြန်သည်။ ကိုယ်ရံတော်၏ တင်ပြချက်ကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်ဝမ်မှာ စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်မိမတတ် ဖြစ်သွား၏။
ကိုယ်ရံတော်က ဧကရာဇ်ဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အမူအရာပျက်လျက် ဆက်ပြောသည်။ “အခု မြို့ထဲမှာ ဆဋ္ဌမမင်းသားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေ အများကြီး ပျံ့နေပါတယ်၊ အကယ်၍ အချိန်မီ မထိန်းချုပ်ရင် ပိုပြီး ဆိုးလာနိုင်ပါတယ်”
“ဟဲဟဲ... သူတို့တွေ တကယ်ကို တော်ကြတာပဲ။ ယွမ်ကျန်းကို ဒီလောက်တောင် သည်းမခံနိုင်ကြဘူးလား” ဧကရာဇ်ဝမ်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသဖြင့် သူ၏ အပြုံးမှာပင် ရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။
ဧကရာဇ်ဝမ်၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်ရံတော်မှာ စကားစပြတ်နေ၏။ ဧကရာဇ်ဝမ်က သတိထားမိသွားကာ ဟောက်လိုက်လေသည်။ “နောက်ထပ် ဘာသတင်း ရှိသေးလဲ၊ တစ်ခါတည်း ပြောစမ်း။ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ လုပ်မနေနဲ့”
ကိုယ်ရံတော်မှာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး... မပြောရဲပါဘူး”
“ပြောစမ်း” ဧကရာဇ်ဝမ်က မျက်နှာပျက်ကာ ဆိုသည်။ “မင်းမှာ အပြစ်မရှိစေရဘူး”
ကိုယ်ရံတော်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ဆိုလေသည်။ “ဒီနေ့ ညနေပိုင်းမှာ မြို့တောင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျောက်ရုပ်တစ်ခု တူးဖော်မိပါတယ်၊ အဲ့ဒီ ကျောက်ရုပ်ပေါ်မှာ စာအချို့ ရေးထားပါတယ်...”
ပြောရင်းနှင့် ကိုယ်ရံတော်မှာ ဆက်မပြောရဲဘဲ ရှိနေပြန်၏။
“ဘာစာလဲ”
ဧကရာဇ်ဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ထပ်ပြီး မပြောရင်တော့ ဧကရာဇ်ကို လှည့်ဖြားမှုနဲ့ အရင်ဆုံး အရေးယူမယ်”
ကိုယ်ရံတော်သည် ဧကရာဇ်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်တော့သည်။ “ခြောက်ယောက်မြောက်သား မြောက်ပိုင်းသွား... ဘုရင်နဲ့ အမတ်တွေ... အကုန်... တောင်ပေါ်တက်...”
ဘာမဟုတ်သော စာသားအနည်းငယ် ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ရံတော်မှာ အားကုန်သုံး၍ ပြောလိုက်ရသလိုပင်။ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဒေါသကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရလေသည်။ သူ ပေါက်ကွဲရန် ပြုစဉ်မှာပင် မူရွှန့်သည် ကမူးရှုထိုး ပြေးဝင်လာပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်ပြန်သည်။ ပြောပြီးနောက် မူရွှန့်သည် စာတစ်စောင်ကို ဧကရာဇ်ဝမ်ထံသို့ ဆက်သလိုက်၏။
ဧကရာဇ်ဝမ်သည် စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီး အပေါ်ယံမျှ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။
ဝုန်း...
ဒေါသထွက်နေသော ဧကရာဇ်ဝမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို လက်ဖြင့် ဝှေ့ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။ “အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်း၊ မနက်ဖြန် ညီလာခံကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက် စောပြီး ကျင်းပမယ်”
“အရှင်မင်းကြီး စိတ်လျှော့ပါဦး” မူရွှန့်နှင့် ကိုယ်ရံတော်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား ဒူးထောက်လိုက်ကြရသည်။
ဧကရာဇ်ဝမ်မှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မူရွှန့်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ကာ ရက်စက်စွာ ဟောက်လိုက်လေသည်။ “အခုချက်ချင်း သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း”
မူရွှန့်မှာ မနှောင့်နှေးဝံ့ဘဲ လူးလဲထကာ အပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ဒေါက်... ဒေါက်...”
နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ယွမ်ကျန်းသည် တံခါးခေါက်သံကြောင့် လန့်နိုးသွားသည်။
“မင်းသား... နန်းတော်က လူတွေ ရောက်နေပါတယ်” အပြင်ဘက်မှ အိမ်တော်ထိန်း၏ အသံ ထွက်လာ၏။
ယွမ်ကျန်းမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားသည်။ ”ဒီလူတွေ ရူးနေတာလား။ သန်းခေါင်ယံကြီး ငါ့ဆီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ နစ်နာကြေး ခိုးယူတဲ့ ကိစ္စကြောင့်လား”
“အရင်ဆုံး လက်ဖက်ရည် ပြင်ထားလိုက်၊ ငါ အခုလာခဲ့မယ်” ယွမ်ကျန်းက မှာကြားလိုက်ပြီး အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။
စင်ရှင်းက အမြန်ပြေးဝင်လာကာ “မင်းသား... ကျွန်မ အဝတ်အစား ဝတ်ပေးပါရစေ” ဟု ဆို၏။
“ရတယ်၊ ရတယ်၊ ငါ့ဘာသာငါ လုပ်မယ်” ယွမ်ကျန်းက စင်ရှင်းကို တားမြစ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် အဝတ်အစား လဲလိုက်လေသည်။
မကြာမီ ယွမ်ကျန်းသည် အသင့်ပြင်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ နန်းတော်မှ လာသော မိန်းမစိုးကို တွေ့သောအခါ ထိုသူက အလေးပြုပြီးနောက် ဆိုလေသည်။ “ဆဋ္ဌမမင်းသား... အရှင်မင်းကြီးက မနက်ဖြန် ညီလာခံကို အချိန် အနည်းငယ် စောပြီး ကျင်းပဖို့ မိန့်ကြားလိုက်ပါတယ်”
ဘာကြီးလဲ။ အချိန်စောပြီး ဟုတ်လား။ ”ဒီအဘိုးကြီး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို တမင် အိပ်ရေးပျက်အောင် လုပ်နေတာလား”
“ကောင်းပြီ၊ သိပြီ” ယွမ်ကျန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “တစ်ခုခု အရေးကြီးတာ ဖြစ်လို့လား”
“ကျွန်တော်မျိုးလည်း သေချာ မသိပါဘူး” မိန်းမစိုးက ပြန်ဖြေ၏။ “ဒါပေမဲ့ မူအကြီးအကဲရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာတော့ ကိစ္စက မကောင်းတာ သေချာနေပါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ အိမ်တော်ထိန်းကို အချက်ပြပြီး ထိုမိန်းမစိုးအား ဆုငွေအချို့ ပေးလိုက်စေသည်။
ကြည့်ရတာ နစ်နာကြေး ခိုးယူတဲ့ ကိစ္စကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ”ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ တုပုကွေ့က သွေးစွန်းအင်္ကျီတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့တဲ့သူပဲ၊ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေရင်တောင် သာမန်လူထက်တော့ အများကြီး တော်မှာ သေချာတယ်။ ငွေနည်းနည်းနဲ့ ဒီလိုလူကို ရလိုက်တာ တကယ့်ကို တန်ပါတယ်”
ယွမ်ကျန်းသည် မိန်းမစိုးကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ အချိန်မှာ အတော်လေး လင့်နေပြီဖြစ်ရာ သူလည်း ဆက်မအိပ်တော့ပေ။ အချိန်တန်သောအခါ မြင်းရထားဖြင့် နန်းတော်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ညီလာခံခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အမတ်များမှာလည်း အစုံအလင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်က ရုတ်တရက် အချိန်စောခေါ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဘာမှန်းမသိဘဲ ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ အကြောင်းရင်းကို မသိကြချေ။
ရှိစစ်ဖူနှင့် ယွမ်လိတို့သာလျှင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးနေကြ၏။ သူတို့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းသာဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ အကွက်မှာ အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျန်းသည် ယနေ့ မသေလျှင်ပင် ထောင်ထဲသို့ ရောက်ဖို့ သေချာနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
ယွမ်လိက ယွမ်ကျန်းကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်နေမိသည်။ ”အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ မင်းဆီ ငွေတစ်သောင်းကျော် ချေးခဲ့တာကို မင်းရဲ့ အသုဘအတွက် လက်ဖွဲ့ပေးလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့”
လူအများမှာ အပြင်ဘက်တွင် အကြာကြီး စောင့်နေကြရသော်လည်း ဧကရာဇ်ဝမ်က အထဲသို့ ဝင်ရန် အမိန့် မပေးသေးပေ။ ထိုသို့သော ထူးခြားသည့် အခြေအနေကြောင့် လူတိုင်း ပို၍ စိုးရိမ်လာကြသည်။ ဒါဟာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်တာ သေချာနေပြီ။ ဘယ်သူ ဒုက္ခရောက်ဦးမလဲ ဆိုတာပဲ ကြည့်ရတော့မည်။
လူများ စိတ်လှုပ်ရှားနေချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝမ်က အားလုံးကို အထဲသို့ ဝင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ယွမ်ကျန်းသည် လူအုပ်ကြားမှ ဝင်လာပြီး မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ချောင်ကျသော နေရာတွင် အလိုက်သိစွာ ရပ်နေလိုက်၏။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ်ဝမ်သည် အလေးပြုပြီးသည်နှင့် အားလုံးကို ထခိုင်းလေ့ရှိသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မပြောဘဲ လူတိုင်းကို ဒူးထောက်လျက်သားပင် ထားထားလေသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေကြောင့် လူတိုင်း ပို၍ ထိတ်လန့်လာကြ၏။
လူအားလုံးသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့်အထိ ဒူးထောက်နေကြရသည်။ ကျန်းဟွေ့ကဲ့သို့သော အမတ်ကြီးများပင်လျှင် ဒူးမခိုင်တော့သည့် အချိန်ကျမှသာ ဧကရာဇ်ဝမ်က စကားစတော့သည်။
“ထကြ”
ဧကရာဇ်ဝမ်၏ အသံမှာ အလွန် အေးစက်နေပြီး ဒေါသကို ထိန်းထားမှန်း သိသာလှသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”
လူအများ ထရပ်ကြရာ အမတ်ကြီး အချို့မှာပင် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသဖြင့် ဘေးလူများက တွဲပေးလိုက်ကြရ၏။
“ယွမ်ကျန်း... ထွက်လာခဲ့စမ်း”
ဧကရာဇ်ဝမ်၏ ဒေါသတကြီး ဟောက်သံကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ယွမ်ကျန်းကိုယ်တိုင်လည်း ကြောင်သွား၏။
”သေစမ်း။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီအဘိုးကြီး ရူးနေတာလား” ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ချောင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်ဝမ်သည် လက်ထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားကာ ယွမ်ကျန်းကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စက် ဆိုလေသည်။ “မနေ့ညက ဟွမ်နိုင်ငံ အဖွဲ့ထဲက လူတစ်ယောက်က ခိုးထွက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ကံကောင်းလို့ ငါတို့ရဲ့ ကင်းလှည့်စစ်သည်တွေ တွေ့သွားပြီးတော့ အဲ့ဒီလူကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့ဘက်ကလည်း လူအနည်းငယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်”
“အဲ့ဒီ ဟွမ်နိုင်ငံသားရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဒီစာကိုရခဲ့တယ်”
“မူရွှန့်... ဒီစာကို လူတိုင်း ကြားအောင် ဖတ်ပြလိုက်စမ်း”