အခန်း (၂၂) - စတီးလ်
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယွမ်ကျန်းသည် အိပ်ရေးပြန်ဖြည့်ရန် အရင်သွားလေသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အိပ်တယ်ဆိုတာက သူတစ်ပါးကို မြင်စေချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်တော့ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း နောက်ထပ်ကိစ္စများကို စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် အသစ်ဝယ်ထားသော အစေခံမလေး စင်ရှင်း ရောက်လာပြီး နန်းတော်မှ ဆုလာဘ်များ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း လာရောက်အသိပေးသည်။
ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိ၏။ လူဆိုတာ အဝတ်အစားပေါ်မှာ တကယ်ပဲ မူတည်တာပဲ။ အရင်က ညစ်ပတ်ပေရေနေတုန်းကတော့ သာမန်ပဲဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ အခု ရေမိုးချိုး သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နှင့် အဝတ်အစားသစ် လဲလိုက်သောအခါမှ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သိသာလာသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း လုံးဝ မပြည့်စုံသေးပေ။ ယွမ်ကျန်းသည် မင်းသားတစ်ပါး၏ စည်းစိမ်ကို ခံစားသင့်သည်ဟု တွေးမိသော်လည်း၊ ခေတ်သစ်လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သောကလေးအပေါ် မကောင်းသောစိတ် မထားနိုင်ပေ။
”အင်း... နောက်ထပ် အချိန်နည်းနည်းလောက် စောင့်ပြီးမှပဲ မွေးမြူရမယ်”
ထိုအတွေးကြောင့် ယွမ်ကျန်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။
”သေစမ်း။ ငါကတော့ တကယ့်ကို ယုတ်မာနေပြီပဲ။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ငါ့စိတ် မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သေသွားတဲ့ ဆဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တွေကြောင့် ဖြစ်မှာပါ”
ယွမ်ကျန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီးနောက် စင်ရှင်းနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် နန်းတော်မှ လူများက ဆုလာဘ်များကို သယ်ဆောင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပုံနေသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေမိ၏။
”ငါက အသုံးမကျသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရမှာ မှန်ပေမဲ့၊ ရမယ့် ဆုလာဘ်တွေကိုတော့ လက်လွှတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ စစ်အာဏာရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ လူတွေရှိလာရင် အဲ့ဒီလူတွေကို ကျွေးမွေးနိုင်ဖို့လည်း လိုတာပေါ့”
ဆုလာဘ်လာပို့သော သူများကို တစ်ဦးချင်း ဆုငွေပေးကာ ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းက အိမ်တော်ထိန်းကို မှာကြားလိုက်သည်။ “ပိတ်စအချို့ကို ယူသွားပြီး အိမ်တော်ထဲက လူတိုင်းအတွက် အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံစီ လုပ်ပေးလိုက်စမ်း၊ ငါနဲ့ မော့ယန့် မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ကျရင် အားလုံးက အဝတ်အစားသစ်တွေနဲ့ ရှိနေရမယ်”
အိမ်တော်ထိန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ အမြန်ဦးညွှတ်လိုက်၏။ “အိမ်တော်ထဲက လူအားလုံးကိုယ်စား မင်းသားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ယွမ်ကျန်းက လက်ကာပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှတော့ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။
”ဒီအိမ်တော်ထဲမှာ ခမည်းတော် လွှတ်ထားတဲ့ သူလျှိုတွေ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေမှာပဲ။ အဲဒီအထဲမှာ သံသယအရှိရဆုံးကတော့ ဒီအိမ်တော်ထိန်းပဲ”
အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လာ၏။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းသည် ကောင်းဟယ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ်၊ ရှန်မော့ယန့်က ရဲ့ကျိကို ခေါ်ကာ ရောက်ရှိလာလေသည်။
“မင်းတို့ ဘာလို့ လာကြတာလဲ” ယွမ်ကျန်းက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ၊ ရှင့်ရဲ့ ခမည်းတော်ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို လာလုတာ မဟုတ်ပါဘူး” ရှန်မော့ယန့်က ယွမ်ကျန်းကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ဆိုသည်။
မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ယွမ်ကျန်းအပေါ် သူမ၏ အမြင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်၏။ သူမ အမြင်တွင်တော့ ယွမ်ကျန်းသည် စာလည်းမတတ်၊ စစ်လည်းမတတ်သဖြင့် အသုံးမကျသူဟုသာ သတ်မှတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ရဲ့ကျိက ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် “နန်းတော်က လူတွေ လာပြီး မင်းသားနဲ့ မော့ယန့်ရဲ့ မင်္ဂလာရက်ကို အကြောင်းကြားသွားပါတယ်၊ အမေက ကျွန်မကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ၊ မင်းသားဘက်မှာ ပြင်ဆင်စရာတွေ ကူညီပေးဖို့ လိုမလားလို့ပါ” ဟု ဆိုလေသည်။
ပြောနေစဉ်အတွင်း ရဲ့ကျိက ယွမ်ကျန်းကို တိတ်တဆိတ် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်၏။ ယွမ်ကျန်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ ဧကန်မလွဲ ရဲ့ကျိသည် ရှန်မိခင်ကြီးကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖျောင်းဖျပြီး ဤနေရာသို့ လာနိုင်ရန် အကွက်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် မိမိ၏ အိမ်တော်၌ တရားဝင် နေထိုင်နိုင်ပြီး မိမိ၏ အမိန့်များကို အချိန်မရွေး နာခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။
”တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲ။ အင်း... မရီးတွေကမှ တကယ် အလိုက်သိတာ” ဟု ယွမ်ကျန်း တွေးလိုက်မိသည်။
ယွမ်ကျန်းက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲ့ကျိကို ဆိုလေသည်။ “လောလောဆယ်တော့ ဘာလုပ်ရမလဲ ကျွန်တော်လည်း မသိသေးဘူး၊ ဒါဆိုရင်တော့ မရီး... ကျွန်တော့်အိမ်တော်မှာပဲ ခေတ္တ နေပေးပါဦး၊ နောက်မှ နန်းတွင်းက လူတွေကို မေးမြန်းပြီးမှပဲ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့”
“ကောင်းပါပြီ” ရဲ့ကျိက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်၏။
နှစ်ယောက်သား အပေးအယူတည့်စွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းက ဆိုသည်။ “ဒါနဲ့... ကျွန်တော် အပြင်ကို ခဏ လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့၊ မင်းတို့လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့ကြပါလား၊ ခမည်းတော်က ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးထားတာဆိုတော့ မင်းတို့ ကြိုက်တာရှိရင် ကျွန်တော် ဝယ်ပေးမယ်လေ”
“မလိုပါဘူး” ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုပေ။ ရဲ့ကျိကတော့ ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်လေသည်။
ထို့ကြောင့် ယွမ်ကျန်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ လမ်းတွင် ယွမ်ကျန်းသည် ယခင်က ရရှိထားသော လက်ဆောင်အချို့ကိုလည်း ငွေဖော်ရန် တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့သည်။
“အရှင်မင်းကြီးက အခုတင် ရွှေတစ်သောင်း ပေးထားတာ မဟုတ်လား၊ ဒါတွေကို အခုပဲ ပြန်ရောင်းတော့မလို့လား” လမ်းတွင် ရှန်မော့ယန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းသည်။
“အသုံးစရိတ်က များတယ်လေ” ယွမ်ကျန်းက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။ “ဒီနေ့ မနက် ခမည်းတော် ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို လာပို့တဲ့သူတွေကိုတင် ဆုငွေပေးလိုက်တာ ငွေဒင်္ဂါး အတော်များသွားပြီ...”
“ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်” ရဲ့ကျိက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ “မင်္ဂလာပွဲအတွက် နန်းတော်က ကူညီပေးတယ် ဆိုပေမဲ့၊ ဆဋ္ဌမမင်းသား အနေနဲ့ လူမှုရေး ကိစ္စတွေမှာ သုံးစွဲရမယ့် ငွေကတော့ တကယ်ကို မနည်းလှဘူးလေ”
ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ရဲ့ကျိကို ဆိုလေသည်။ “မရီး... ကျွန်တော့် အိမ်တော်မှာ လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ နောက်မှ အဲ့ဒါတွေကို ငွေဖော်ဖို့အတွက် မရီးပဲ ကူညီပေးပါဦး”
ရဲ့ကျိမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ စနောက်လိုက်သည်။ “မင်းသားက ကျွန်မ ခိုးယူသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”
“မရီးက အဲ့ဒီလိုလူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ယုံပါတယ်” ယွမ်ကျန်းက ရယ်မောလျက် ဆို၏။ “ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်နဲ့ မော့ယန့်က မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာပဲ၊ ကျွန်တော့် ပစ္စည်းတွေက မော့ယန့် ပစ္စည်းတွေပဲ မဟုတ်လား၊ မရီးက မော့ယန့်နဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးတာပဲ၊ သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ခိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ကြည့်ရသလောက်တော့၊ ရှင်က အဲ့ဒီ ပစ္စည်းတွေကို သွားရောင်းရမှာ ရှက်လို့ ကျွန်မ မရီးကို ခိုင်းနေတာ မဟုတ်လား”
“အဟမ်း... အဟမ်း...”
ယွမ်ကျန်းက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်ကာ အကွက်အမြင်ခံလိုက်ရသော ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်၏။
ရဲ့ကျိက ရှန်မော့ယန့်ကို လျှောက်မပြောရန် မျက်စိတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးပြသည်။ “အမေကလည်း ကျွန်မကို ကူညီဖို့ လွှတ်လိုက်တာဆိုတော့၊ မင်းသားက ဒီလောက် ယုံကြည်ပေးမှတော့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မပဲ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး”
ယွမ်ကျန်း စိတ်အေးသွားသော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှ ကောင်းဟယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
”သေစမ်း။ ကောင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးမီကို တစ်ခုခု စမ်းသပ်ကြည့်မှ ဖြစ်တော့မယ်။ ဒီလိုကြီး အမြဲတမ်း သတိထားနေရတာဟာ တကယ်ပဲ စိတ်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းလှတယ်”
မကြာမီ ၎င်းတို့ လေးဦးသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ လက်ဆောင်အချို့ကို ရောင်းချလိုက်သဖြင့် ငွေဒင်္ဂါး သုံးထောင်ကျော် ရရှိလိုက်၏။
၎င်းတို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း နားထဲသို့ “ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...” ဟူသော သံတူရိုက်သံများ ဝင်လာသည်။ ယွမ်ကျန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ဉာဏ်တစ်ခု ပွင့်သွားကာ ရှန်မော့ယန့်ကို ဆိုလိုက်၏။ “ပန်းပဲဖိုကို သွားကြည့်ကြရအောင်”
“ပန်းပဲဖိုကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ” ရှန်မော့ယန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “လက်နက်တွေ လုပ်မလို့လား”
“အင်း” ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ငါလည်း စစ်မြေပြင်ကို သွားရမယ့်သူပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ လက်ထဲမှာ အဆင်ပြေတဲ့ လက်နက်တစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့။ ကောင်းဟယ်... ခဏနေရင် ပန်းပဲဆရာကို မင်းရဲ့ ဓားပုံစံအတိုင်း ငါ့အတွက် တစ်လက် လုပ်ခိုင်းလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ကောင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ရှင်ကတော့ တော်ပါတော့” ရှန်မော့ယန့်က ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။ “ရှင့်လို လူမျိုးက လက်နက်ကိုတောင် မြဲအောင် ကိုင်နိုင်ပါ့မလား။ စစ်မြေပြင် ရောက်ရင် လက်နက် ပါပါ၊ မပါပါ အတူတူပါပဲ”
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ မော့ယန့်” ရဲ့ကျိက ရှန်မော့ယန့်ကို ဟန့်လိုက်သည်။ “မင်းသားက လက်နက်တစ်ခုခုနဲ့ ကြိုပြီး လေ့ကျင့်ထားတာ မကောင်းဘူးလား၊ မင်းက တကယ်ပဲ တစ်သက်လုံး မုဆိုးမ ဖြစ်ချင်နေတာလား”
ရှန်မော့ယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မိမိပြောသည်မှာ အမှန်တရားသာ ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ ယွမ်ကျန်းကဲ့သို့ အားအင်ချည့်နဲ့သော သူသည် မည်သည့်လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ပါစေ စစ်မြေပြင်တွင် အသေခံဖို့သာ ရှိလေသည်။
ရှန်မော့ယန့်သည် စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့နေရင်း ရဲ့ကျိကို သံသယဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ”ဒီနေ့ မရီးက ဘာလို့ တစ်မျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ”
ယွမ်ကျန်းကတော့ ပြုံးလျက် ၎င်းတို့ကို ပန်းပဲဖိုဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည်။ သူသည် လက်နက် တကယ် လိုချင်၍ မဟုတ်ပေ။ တချန်းအင်ပါယာမှ ပန်းပဲဆရာများ၏ နည်းပညာ မည်မျှ ရှိသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် အကောင်းစား အရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ စတီး ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤနည်းပညာဖြင့် လက်နက်များ ထုတ်လုပ်ကာ စစ်သည်များကို တပ်ဆင်ပေးနိုင်လျှင် ရန်သူများကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးသလိုမျိုး အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသံမဏိမှာ အလွန်မာကျောလှသဖြင့် လူအင်အားဖြင့်သာ ထုလုပ်မည်ဆိုလျှင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်ရန် ပန်းပဲဆရာ မည်မျှအထိ လိုအပ်မည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
”ထားလိုက်ပါဦး၊ အရင်ဆုံး သွားကြည့်ကြည့်တာပေါ့”
မကြာမီ ၎င်းတို့ ပန်းပဲဖိုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ပန်းပဲဖိုအတွင်း၌ ကိုယ်လုံးတီးနှင့် ပန်းပဲဆရာ အချို့သည် လယ်ယာသုံးပစ္စည်းများကို အားရပါးရ ထုလုပ်နေကြသည်။ အားလုံးမှာ ကြွက်သားများဖြင့် ကျစ်လစ်နေသော လူသန်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။
မီးဖိုဘေးတွင် လက်တစ်ဖက်တည်းသာ ရှိသော လူတစ်ဦးသည် လေမှုတ်စက်ကို ဆွဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကောင်းဟယ်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“တု... တုခေါင်းဆောင် မဟုတ်လား”