အခန်း (၁၇) - နောက်တစ်ပွဲ လောင်းကြေးထပ်ခြင်း

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဆက်၍ မကြည့်ချင်တော့ဘဲ ကျောခိုင်း လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

လူအားလုံး၏ စိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ယွမ်ကျန်းသည် ရူးဘစ်တုံးကို ခဏမျှ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

လူတွေ သတိပင် မထားမိလိုက်မီမှာပင် ယွမ်ကျန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွား၏။

အားလုံး၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ယွမ်ကျန်းသည် ရူးဘစ်တုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ဘန်ဘူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ယွမ်ကျန်းလက်ထဲမှ ရူးဘစ်တုံးကို ကြောင်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် သူ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

မဖြစ်နိုင်တာ။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ။

ယွမ်ကျန်းလက်ထဲမှ ရူးဘစ်တုံးကို ကြည့်ပြီး တချန်းအင်ပါယာမှ လူအားလုံးလည်း မှင်တက်သွားကြ၏။

ဒါ... ဖြေရှင်းလိုက်ပြီ ဟုတ်လား။

လူတိုင်းက မိမိတို့၏ မျက်လုံးများကို အားရပါးရ ပွတ်ကြည့်နေကြသော်လည်း မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

ရူးဘစ်တုံးမှာ အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသော်လည်း မျက်နှာပြင် ခြောက်ခုစလုံးမှာမူ အရောင်တူများ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

ယွမ်ကျန်း ပြောခဲ့သလို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်တောင် မလိုခဲ့ပေ။

အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယွမ်လိနှင့် ကျန်ရှိသော မင်းသားများမှာ လုံးဝ ကြောင်အသွားကြ၏။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူတို့တွေ အကြာကြီး လှည့်နေတာတောင် အများဆုံး မျက်နှာပြင် တစ်ခုပဲ ရတာကို။

ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် ဖြေရှင်းနိုင်ရတာလဲ။

သေစမ်း။

ဒါက တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ တချန်းအင်ပါယာကို ကောင်းကင်ဘုံက စောင့်ရှောက်လိုက်ပါပြီ"

ရုတ်တရက် အမတ်ကြီး ကျန်းဟွေ့က ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

"ကောင်းကင်ဘုံက စောင့်ရှောက်ပါပြီ"

ခဏအတွင်းမှာပင် အမတ်များအားလုံး ဝိုင်းဝန်း ဒူးထောက် ဂုဏ်ပြုကြတော့သည်။

ရှိစစ်ဖူနှင့် ယွမ်လိတို့မှာ မနာလိုဖြစ်လွန်းသဖြင့် သေမတတ် ခံစားနေရသော်လည်း မတတ်သာဘဲ လိုက်၍ ဒူးထောက် ဂုဏ်ပြုကြရ၏။

ဒါက ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နယ်မြေတွေကို ပြန်ရတဲ့ ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါလား။

သူတို့သာ ဂုဏ်မပြုဘဲ နေခဲ့လျှင် အရိုက်ခံရဖို့ပဲ ရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝမ်မှာ ရလဒ်ကို မကြည့်ရဲသဖြင့် ကျောခိုင်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကြောင့် ဧကရာဇ်ဝမ်မှာပင် ကြောင်အသွားရ၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဆဋ္ဌမမင်းသား နိုင်သွားပါပြီ"

ကျန်းဟွေ့သည် ရူးဘစ်တုံးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေအောင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်တင်လေသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့ နယ်မြေတွေ... ပြန်ရပါပြီ"

ကျန်းဟွေ့သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အစွမ်းကုန် လိုလားသူ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူသည် တိုင်းပြည်ကို ရောင်းစားလိုသူ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူများ စစ်ဘေးဒဏ်မှ ကင်းဝေးစေလိုသူသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ငါးနှစ်တိုင် ဆုံးရှုံးခဲ့သော နယ်မြေများကို ပြန်လည် ရရှိပြီဖြစ်ရာ သူ မည်သို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေပါမည်နည်း။

"နိုင်... နိုင်သွားပြီ ဟုတ်လား"

ဧကရာဇ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ခံစားချက်ကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ လောကဝတ်များကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ပလ္လင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာကာ ယွမ်ကျန်းလက်ထဲမှ ရူးဘစ်တုံးကို ဆွဲယူ၍ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကြည့်လေသည်။

မျက်နှာပြင် ခြောက်ခုစလုံး နေရာတကျ ဖြစ်နေပြီ။

ဖြေရှင်းလိုက်ပြီ။

တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

ယွမ်ကျန်း နိုင်သွားပြီ။

"ကောင်းတယ်... တကယ် ကောင်းတယ်"

"တချန်းအင်ပါယာကို ကောင်းကင်ဘုံက စောင့်ရှောက်လိုက်ပြီ၊ ငါတို့ တချန်းအင်ပါယာကို စောင့်ရှောက်လိုက်ပြီ"

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ခံစားချက်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်ကာ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲလာလေသည်။

ငါးနှစ်တိုင် ဆုံးရှုံးခဲ့သော နယ်မြေများကို ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် ရရှိခဲ့သည် ဟုတ်လား။

စစ်သည်တစ်ယောက်မျှ မဆုံးရှုံးဘဲနဲ့လား။

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ထိုနယ်မြေများကို ပြန်လည် ရရှိလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးခြင်း မရှိပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ရှောင်ဝမ်ချိုသည် ယွမ်ကျန်းအနားသို့ အမြန်လျှောက်လာကာ ယွမ်ကျန်း၏ ပုခုံးကို အားဖြင့် ပုတ်လိုက်သဖြင့် ယွမ်ကျန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နိမ့်ဆင်းသွားမတတ် ဖြစ်သွား၏။

ယွမ်ကျန်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ခုခု ပြောရန် ပြုစဉ်မှာပင် ရှောင်ဝမ်ချိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလေသည်။ "ဆဋ္ဌမမင်းသားက အသက်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံအတွက် နယ်မြေတွေ ပြန်ယူပေးခဲ့တယ်၊ စစ်သည် တစ်သန်းရဲ့ အရှက်ကိုလည်း ဆေးကြောပေးခဲ့တယ်၊ အဖိုးကြီးရဲ့ ဦးညွှတ်မှုကို လက်ခံပေးပါ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှောင်ဝမ်ချိုသည် တကယ်ပင် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့"

ယွမ်ကျန်းက ရှောင်ဝမ်ချိုကို အမြန်ဆွဲထူလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးရှောင်... ကျွန်တော့်ကို ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်လည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒါမျိုးကို ကစားဖူးလို့ ဖြေရှင်းနည်းကို သိနေတာပါ"

"မဖြစ်နိုင်တာ" ဘန်ဘူ သတိဝင်လာကာ မျက်နှာ စိမ်းဖန်ဖန်ဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာ၊ တချန်းအင်ပါယာမှာ ဒါမျိုး ရှိဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဒါကို သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ယွမ်ကျန်းက အရင်က မည်သို့ ကစားဖူးပါမည်နည်း။

"နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး... မင်းက တကယ်ပဲ အသိအမြင် ကျဉ်းမြောင်းတာပဲ"

ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းခါလျက် ပြုံးလိုက်၏။ "ဒီအရာကို ဘာခေါ်လဲ မင်းသိသလား"

"ဒါကို ကျောက်စိမ်းလင်လုံ လို့ ခေါ်တယ်"

ဘန်ဘူက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးရလို့ လုပ်ထားတာ၊ ဒီနေ့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒါကို ပထမဆုံး ပြသတာပဲ"

ကျောက်စိမ်းလင်လုံ ဟုတ်လား။

"ငါကတော့ မင်းကို ငတုံးလင်လုံလို့ပဲ ခေါ်ချင်တယ်၊ ကောင်းကင်ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးရတယ် ဟုတ်လား၊ မင်းကိုယ်မင်း တခြားကမ္ဘာက ကူးလာတာလို့ ပြောရင်တောင် ပိုပြီး ယုတ္တိရှိဦးမယ်"

ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ဆိုလေသည်။ "မဟုတ်ဘူး... ဒါကို ရူးဘစ်တုံး လို့ ခေါ်တယ်"

"ရူးဘစ်တုံး ဟုတ်လား"

ဘန်ဘူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

ဒါက သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းလင်လုံ ဖြစ်နေတာကို။

ယွမ်ကျန်းက ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောသည်။ "နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ငါ အသက်ဆယ်နှစ်သားတုန်းက ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းတစ်စောင်မှာ ဒါကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ပျင်းတာနဲ့ သစ်သားတုံးလေးတွေနဲ့ ဒါမျိုး လုပ်ကစားခဲ့ဖူးတယ်"

"ဒါ့အပြင် ငါကစားခဲ့တဲ့ ရူးဘစ်တုံးက မျက်နှာပြင် တစ်ဖက်စီမှာ ၁၆ ကွက် ပါတာလေ"

"မင်းရဲ့ ဒီအစုတ်အပဲ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်"

အပိုတွေ ပြောရတာပေါ့။

"မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပိပေါ့ဆောင်က အစေခံတွေနဲ့ စစ်သည်တွေ အကုန်လုံး အရှင်းခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ငါ ဘာပြောပြော ဘယ်သူမှ လာပြီး သက်သေပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘန်ဘူ၏ မျက်နှာမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာလေသည်။

၁၆ ကွက် ပါတာ ဟုတ်လား။

သူ ဆယ်နှစ်သားတုန်းက ဒါမျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဘန်ဘူ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာကာ သွားကြိတ်လျက် ဆိုသည်။ "မင်းက ကံကောင်းလို့ နိုင်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဟုတ်လား"

ယွမ်ကျန်းက ပြုံးလျက် ဘန်ဘူ၏ ခါးကြားရှိ ဓားကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တချန်းအင်ပါယာ၏ အမတ်များသည် နန်းတော်ထဲသို့ လက်နက် ယူဆောင်ခွင့် မရှိကြပေ။

သို့သော် ဘန်ဘူတို့မှာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ဖြစ်သဖြင့် ကန့်သတ်ချက် မရှိချေ။

"နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး... မင်းရဲ့ ဓားက ကြည့်လို့ အတော်ကောင်းတာပဲ"

ယွမ်ကျန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သဖြင့် ဘန်ဘူပင် ခေတ္တ ကြောင်သွားရ၏။

ခဏအကြာတွင် ဘန်ဘူက မောက်မာစွာ ဆိုလေသည်။ "ဒါက ငါတို့ ဟွမ်နိုင်ငံရဲ့ အရှင်သခင် ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ရတနာဓားပဲ၊ ကြည့်လို့ ကောင်းရုံတင်မကဘူး၊ အလွန်လည်း ထက်မြက်တယ်"

"ဪ... အဲ့ဒီလိုလား"

ယွမ်ကျန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ဉာဏ်တစ်ခု ပွင့်သွားကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး... ငါတို့ ဒီဓားကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ပွဲ ထပ်လောင်းမလား"

ထပ်လောင်းဦးမည် ဟုတ်လား။

ယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လာသည်။ "ယွမ်ကျန်း... ဒီနေ့ ဧည့်ခံပွဲက ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ကြိုဆိုဖို့ လုပ်တာလေ၊ အခုလည်း အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီ၊ လူတိုင်းရဲ့ အချိန်ကို ထပ်မဖြုန်းပါနဲ့တော့၊ ပြန်ထိုင်တော့"

ဧကရာဇ်ဝမ်သည် အခြေအနေ ကောင်းတုန်း ရပ်တန့်ရမည်ကို သိသူ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကျန်း ဘယ်လို ထပ်လောင်းချင်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဆက်လောင်းပါက ရှုံးသွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

၎င်းတို့သည် လုံလောက်သော အကျိုးအမြတ် ရရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ ထပ်လောင်းရန် မလိုတော့ပေ။

"တချန်းဧကရာဇ်... ဆဋ္ဌမမင်းသားက မင်းသားတစ်ပါးပဲလေ၊ ပြောပြီးသား စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမှာလား"

ဘန်ဘူက အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ဤစကားကို ထပ်မံ သုံးစွဲလိုက်ပြန်သည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်မှာ ခေတ္တ ဆို့နင့်သွားပြီး ယွမ်ကျန်းကို ကန်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွား၏။

ဤလူယုတ်မာလေး။

အခြေအနေ ကောင်းတုန်း ရပ်ရမှန်း မသိဘူးလား။

ရူးဘစ်တုံး တစ်ခု ဖြေရှင်းနိုင်တာနဲ့ပဲ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အထင်သေးနေတာလား။

"ကောင်းပြီလေ... နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်းပေါ့"

ဧကရာဇ်ဝမ်က ဒေါသကို ထိန်းကာ ယွမ်ကျန်းကို သတိပေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွမ်ကျန်း... သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး လောင်းနော်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်ကျန်းသည် ဧကရာဇ်ဝမ်၏ စိတ်ထဲမှ စကားကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။

"မင်းသာ နိုင်ငံတော် ကိစ္စတွေကို လောင်းကြေးအဖြစ် ထပ်သုံးရင်တော့ မင်းရဲ့ ဦးခေါင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ယူမယ်"

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်"

ယွမ်ကျန်းက အသာအယာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ဆဋ္ဌမမင်းသား... မင်း ဘယ်လို လောင်းချင်လို့လဲ"

ဘန်ဘူက မခိုးမခန့် ပြုံးလျက် မေးသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ယွမ်ကျန်းက သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးသည် ဟုတ်လား။

ယွမ်ကျန်းက ဧကရာဇ်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ "ခမည်းတော်... ကျွန်တော်မျိုး ဒီရူးဘစ်တုံးကို ခဏလောက် ထပ်သုံးပါရစေ" ဟု ဆိုလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်က ယွမ်ကျန်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လက်ထဲမှ ရူးဘစ်တုံးကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ယွမ်ကျန်းက ဘန်ဘူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ "နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးက ငါ ကံကောင်းလို့ နိုင်တာလို့ ပြောတယ်ဆိုမှတော့၊ ငါတို့ ဒီရူးဘစ်တုံးနဲ့ပဲ ထပ်လောင်းကြတာပေါ့"

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပဲ ဒါကို ဖြေရှင်းပြမယ်"

"အကယ်၍ ငါ နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးနဲ့ မင်းတို့အဖွဲ့ရဲ့ ဓားတွေ အကုန်လုံးကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရမယ်"

"အကယ်၍ ငါ ရှုံးခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါ့ရဲ့ ဦးခေါင်းကို မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ယူသွားနိုင်တယ်"

ယွမ်ကျန်း၏ စကားအဆုံးတွင် နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့သည်။