အခန်း (၁၅) - လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ဆို လုံလောက်ပါတယ်
ဒါက ရှေးဟောင်းဗားရှင်း ရူးဘစ်တုံးလား။
ယွမ်ကျန်းကတော့ သိနေသော်လည်း ကျန်ရှိသော တချန်းအင်ပါယာမှ လူများမှာမူ ဤကဲ့သို့သောအရာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုအရာကို ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အခြေခံအကျဆုံး သုံးထပ်ရူးဘစ်တုံး အမျိုးအစား ဖြစ်လေသည်။
ဘန်ဘူက မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် လူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆို၏။ “တချန်းအင်ပါယာမှာ ပညာရှိတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးပါတယ်၊ ဒီနေ့တော့ ဒီအရာနဲ့ပဲ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်၊ အဲ့ဒီ ပညာရှိဆိုတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်၊ အကယ်၍ တချန်းအင်ပါယာမှာ သတ္တိရှိတဲ့ စစ်သည်လည်းမရှိ၊ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ ပညာရှိလည်းမရှိဘူးဆိုရင် ငါက ဘာလို့ အလေးပြုရမှာလဲ”
ဘန်ဘူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူအများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
“ငါလုပ်မယ်”
စစ်သူကြီး ရှောင်ဝမ်ချိုက ပထမဆုံး ထွက်လာပြီး အထင်သေးသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒီလို အစုတ်အပဲ့လေးကို ငါ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ချိုးပစ်နိုင်တယ်”
ယွမ်ကျန်းမှာ ထိုအဖိုးကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ ”သူများက ဒါကို ဖြေရှင်းခိုင်းတာလေ၊ ဖျက်ဆီးခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး”
“စစ်သူကြီးရှောင်... မင်း နားလည်မှု မှားနေပြီထင်တယ်” ဘန်ဘူက လှောင်ရယ်လျက် ဆို၏။ “ငါက ဒါကို ဖြေရှင်းခိုင်းတာ၊ ဖျက်ဆီးခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး”
“ဖြေရှင်းရမယ် ဟုတ်လား၊ ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမှာလဲ” ရှောင်ဝမ်ချိုက နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
“လွယ်ပါတယ်” ဘန်ဘူက အေးစက်စက် ပြုံးလျက် ရှင်းပြလေသည်။ “ဒီအရာမှာ မျက်နှာပြင် ခြောက်ခုရှိသလို အရောင် ခြောက်မျိုးလည်း ရှိတယ်၊ တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ ဒီအရာကို မပျက်စီးစေဘဲ မျက်နှာပြင် တစ်ခုချင်းစီမှာ အရောင်တူ ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတွေ စုမိအောင် လုပ်ရမှာပဲ”
“ဒါလေးလား” ရှောင်ဝမ်ချိုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆို၏။ “ဒါက သုံးနှစ်သား ကလေးကစားစရာပဲ၊ ငါ တစ်နာရီတောင် မလိုဘူး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ပြမယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်ဝမ်ချိုသည် ဘန်ဘူ၏ လက်ထဲမှ ရူးဘစ်တုံးကို လုယူကာ စတင် လှည့်တော့သည်။ ဘန်ဘူကတော့ လှောင်ပြုံးဖြင့် ရှောင်ဝမ်ချိုကို ကြည့်ကာ အရှက်ကွဲမည့်အချိန်ကို စောင့်နေ၏။
ရှောင်ဝမ်ချိုသည် အားရပါးရ လှည့်သော်လည်း အတော်ကြာသည်အထိ မျက်နှာပြင် ခြောက်ခု မပြောနှင့်၊ တစ်ဖက်တောင် အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ သူသည် ပို၍ စိတ်ပူလာကာ ထိုအရာကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ပြန်တပ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေတော့သည်။
ဘန်ဘူက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “စစ်သူကြီး... မင်းက စစ်သားတစ်ယောက်မို့ ဒါမျိုးနဲ့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်၊ မင်းတို့နိုင်ငံက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်ဆိုတဲ့ အမတ်တွေကိုပဲ ခေါ်လိုက်ပါတော့”
“လိမ်မနေနဲ့” ရှောင်ဝမ်ချိုက ဇွတ်ငြင်းကာ ဆိုသည်။ “ငါက ဒါကို အသားမကျသေးလို့ပါ၊ ခဏလောက် ထပ်စမ်းကြည့်ရင် ရမှာပါ”
သူသည် ထပ်မံ ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ တစ်ဖက် စုမိသွားလျှင် နောက်တစ်ဖက်က ပျက်သွားသဖြင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေလေသည်။
“စစ်သူကြီးရှောင်... ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ”
ယွမ်လိက ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ ရှောင်ဝမ်ချိုမှာလည်း ဆက်လုပ်၍ မရတော့သဖြင့် ယွမ်လိကို ကမ်းပေးလိုက်ရ၏။ ယွမ်လိသည် ရူးဘစ်တုံးကို ကိုင်ကာ အကဲခတ်ဟန် လုပ်ပြီး ဘန်ဘူကို ကြည့်၍ ဆိုလေသည်။ “ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့က နည်းစနစ် လိုတာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်” ဘန်ဘူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ တချန်းအင်ပါယာမှာ ဘယ်လောက် ပညာရှိတွေ ရှိသလဲဆိုတာ ပြလိုက်မယ်” ယွမ်လိက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စတင် လှည့်လေသည်။
ယွမ်လိသည် ရှောင်ဝမ်ချိုထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုတော်ပုံရ၏။ ခဏအကြာတွင် သူသည် မျက်နှာပြင် တစ်ဖက်ကို အရောင်တူအောင် စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ပြုံးလျက် ဘန်ဘူကို ပြလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလဲ”
ထိုအခါ အမတ်များမှာ ဝမ်းသာအားရ ချီးကျူးကြတော့သည်။
“တတိယမင်းသားက တကယ့်ကို တော်ပါတယ်”
“ပညာရှိဆိုတာ ဒါမျိုးမှပေါ့”
“တတိယမင်းသားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စံပြပါပဲ”
အထူးသဖြင့် တတိယမင်းသားဘက်မှ အမတ်များမှာ ဧကရာဇ်ဝမ်ကို ယွမ်လိက အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် အမြန်ခန့်အပ်ရန်ပင် တိုက်တွန်းချင်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“တတိယမင်းသား... ဝမ်းသာဖို့ စောသေးတယ် ထင်တယ်” ဘန်ဘူက ယွမ်လိကို မျောက်တစ်ကောင်လို ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။ “ဒါက တစ်ဖက်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ကျန်တဲ့ ငါးဖက် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား”
“သဘောတရားက အတူတူပါပဲ” ယွမ်လိက ကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။ “တစ်ဖက် ရပြီးမှတော့ ကျန်တဲ့ ငါးဖက်ကလည်း အေးဆေးပါပဲ”
လူအများကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံကြ၏။ သို့သော် ယွမ်ကျန်းကမူ ဆက်လက် ကြိုးစားနေသော ယွမ်လိကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါနေမိသည်။ ”ငတုံးလေး။ ဒီလောက် လွယ်မယ်ဆိုရင် သူများက လာပြီး စိန်ခေါ်ပါ့မလား။ မင်းကိုယ်မင်း ဉာဏ်ကောင်းလှပြီ ထင်နေတာလား။ ကြည့်ရတာတော့ အကွက်ပြချင်တဲ့လူပဲ”
ယွမ်ကျန်း ခေါင်းခါနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်မော့ယန့်က တိုးတိုးလေး ဆိုလေသည်။ “ရှင် မနာလို ဖြစ်နေတာလား”
“ငါက သူ့ကို မနာလို ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား” ယွမ်ကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုသည်။ “သူ ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ရှင်ကတော့ မနာလိုတာ သေချာနေပြီ” ရှန်မော့ယန့်က ကဲ့ရဲ့လိုက်၏။ “ရှင် တတ်နိုင်ရင် သွားလုပ်လေ၊ မတတ်နိုင်ဘဲနဲ့ သူတစ်ပါးကို မဟုတ်မတရား မပြောနဲ့”
ယွမ်ကျန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် “မင်းက နောင်တော် တတိယကို ကြိုက်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။
“သွားစမ်းပါ” ရှန်မော့ယန့်က ရွံရှာစွာ ဆိုလေသည်။ “တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေဟာ တကယ့်ကို သံယောဇဉ် မရှိတဲ့သူတွေပဲ၊ ကျွန်မက ဘယ်တော့မှ အဲ့ဒီလို လူတွေနဲ့ မပတ်သက်ချင်ဘူး”
”ဟင်... ဒီမိန်းမက မညံ့ဘူးပဲ။ တော်ဝင်မိသားစုအကြောင်းကို သိနေတာပဲ။ အင်း... မဆိုးပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ယွမ်လိကို မကြိုက်တာက ငါ့အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ယွမ်ကျန်းက တွေးလိုက်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ယွမ်လိ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စပြုလာသည်။ မျက်နှာပြင် တစ်ခုကို အရောင်တူအောင် လုပ်ရန် မခက်သော်လည်း ဒုတိယ မျက်နှာပြင်ကို စတင်သောအခါ အခက်အခဲ တွေ့တော့သည်။ မည်သို့ပင် လှည့်စေကာမူ အဆင်မပြေသည့်အပြင် အစောပိုင်းက ရရှိထားသော ပထမ မျက်နှာပြင်ပါ ပျက်သွားလေသည်။
လူအများ၏ စိုက်ကြည့်မှုကို ခံနေရသဖြင့် ယွမ်လိမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး လက်များ တုန်ယင်လာ၏။ သူသည် အရှက်မကွဲစေရန် အံကြိတ်ကာ ဆက်လုပ်သော်လည်း ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။
ဘန်ဘူက လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ဆို၏။ “တတိယမင်းသား... ဘယ်လိုလဲ၊ ကြည့်ရတာ မင်း ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်”
“ဘယ်... ဘယ်သူ ပြောလို့လဲ” ယွမ်လိက ဇွတ်ငြင်းဆိုလေသည်။ “အချိန် တစ်နာရီ ပေးထားတာ မဟုတ်လား၊ အခုမှ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတာကို၊ အချိန်ပေးရင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ”
ဘန်ဘူက ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။ “မင်းကို ဆယ်ရက် အချိန်ပေးရင်တောင် မင်း ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“လိမ်မနေနဲ့” ယွမ်လိ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေတော့သည်။
ထိုစဉ် ဝမ်ဟွာနန်းဆောင်မှ ပညာရှိအမတ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာသဖြင့် ယွမ်လိသည် အသာလေးပင် ရူးဘစ်တုံးကို ကမ်းပေးလိုက်ရ၏။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ထိုအမတ်မှာလည်း အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ ဒုတိယမင်းသားလည်း ထွက်စမ်းသော်လည်း အဆင်မပြေပေ။
လူအများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကြိုးစားကြသော်လည်း အချိန်သာ ကုန်သွားပြီး မည်သူမျှ မျက်နှာပြင် နှစ်ခုကိုပင် မအောင်မြင်ကြချေ။
ဘန်ဘူသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “ကြည့်ရတာ ငါထင်တာ မှန်နေတယ်၊ တချန်းအင်ပါယာမှာ သတ္တိရှိတဲ့ စစ်သည်လည်းမရှိ၊ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့သူလည်း မရှိဘူးပဲ၊ ဒီလို ဧကရာဇ်မျိုးကို ငါက အလေးပြုစရာ မလိုဘူး ထင်တယ်”
“မင်း...”
ဧကရာဇ်ဝမ်သည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေတော့သည်။ အမတ်များအားလုံးသည်လည်း ဘန်ဘူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“ဒီလို အစုတ်အပဲ့လေးတစ်ခုနဲ့ ငါတို့ကို လာစမ်းတာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ တတ်နိုင်ရင် ကဗျာပြိုင်မလား”
“ဒါက ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့အရာပဲ၊ မင်းက ငါတို့ကို တမင် လာစော်ကားနေတာ”
လူအားလုံးက ထိုအရာကို ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ဟု ယူဆကာ ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုနေကြလေသည်။
ထိုစဉ် ယွမ်ကျန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ကာ ဘန်ဘူကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“ဒီလို အသေးအမွှားလေးကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘာလို့ တစ်နာရီတောင် လိုမှာလဲ၊ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ဆို လုံလောက်ပါတယ်”
ယွမ်ကျန်း၏ အသံထွက်လာသည်နှင့် လူအားလုံး၏ ဆူညံသံများမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။