အခန်း (၁၄၇) မထွက်ခွာမီ ပြင်ဆင်မှုများ
မနက်ခင်း အိပ်ရာကနိုးချိန်တွင် ယွမ်ကျန်းတစ်ယောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြည်လင်လန်းဆန်းနေ၏။
ပြောင်းပြန်အတိုင်း ရှန်မော့ယန့်ကတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နာကျည်းချက်တွေ ပြည့်နှက်နေရှာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမသည် တကယ့်ကို မတရား ဆက်ဆံခံရသည့် ကြင်ယာတော်စစ်စစ်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေပြီ။ အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ မနက်ခင်း နိုးလာချိန်တွင် ယွမ်ကျန်းနှင့် အမိအရ ဖက်ထားမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
“မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဆက်တိုက် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ”
ယွမ်ကျန်းက ဖြဲစပ်စပ်ဖြင့် “မင်းဘာသာမင်း ငါ့ကို အတင်းဖက်ထားတာလေ၊ ငါက မင်းကို သွားဖက်တာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။ ဒါက ငါ ကတိမတည်ဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူးနော်”
“ကျွန်မက...”
ရှန်မော့ယန့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် “ဘယ်သူက မင်းကို အတင်းဖက်ထားလို့လဲ။ ငါ... ငါက အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်ပြီး လွဲသွားတာ”
“အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်ရင်လည်း မင်းပဲ ငါ့ကို ဖက်တာမလား”
ယွမ်ကျန်းက ဟားဟားပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျီစယ်လိုက်၏ “ငါက မင်း ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေအောင် လုပ်လုနီးပါးဖြစ်တဲ့ ကိစ္စကို အပြစ်မရှာသေးတာပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ”
“သေသွားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့”
ရှန်မော့ယန့်က မကျေမနပ်ဖြင့် ယွမ်ကျန်းကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ၊ စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ယွမ်ကျန်းနှင့် အတူအိပ်လျှင် ခေါင်းချင်းပြောင်းပြန်ထားပြီးမှ အိပ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။
ယွမ်ကျန်းကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်တိုက် ရယ်မောနေတော့၏။ သူ၏ ဤကဲ့သို့ လူယုတ်မာဆန်ဆန် အောင်ပွဲခံနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရှန်မော့ယန့် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာရသည်။
အလှပြင် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အပြင်ထွက်၍ အစားအသောက် စားသောက်ကြ၏။ အစားအသောက် စားသောက်ပြီးတဲ့နောက် ရဲ့ကျိက သူတို့နှင့်အတူ စာဖတ်ခန်းသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စာရင်းစာအုပ်ကို ကမ်းပေးလာကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို သွားရမယ့်အချိန်မှာ သယ်ဆောင်ရမယ့် ရိက္ခာနဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ စာရင်းပါ၊ ကျွန်မ တချို့ကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ မင်းသားအနေနဲ့ လိုအပ်ချက် ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး”
“ကောင်းပြီလေ”
ယွမ်ကျန်း အလျင်အမြန် စာရင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လှစ်စစ်ဆေးလိုက်ရာ ရှန်မော့ယန့်ကလည်း ဘေးကနေ လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်၏။
ရဲ့ကျိ ပြင်ဆင်ထားတာတွေက စစ်တပ်ကြီး ချီတက်ရာမှာ လိုအပ်လှသည့် စစ်သုံးပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ကြပေသည်။
မြည်း၊ မြင်း၊ ရိက္ခာ၊ အဝတ်၊ ဆား၊ လက်ဖက်ခြောက်တုံးကြီးများ...
သူတို့ ဤနေရာမှ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ သွားရမည့် ခရီးက နောက်ထပ် မိုင်တစ်ထောင်ခရီး ရှိပေသည်။ သူတို့အားလုံးက ထိပ်တန်း မြင်းစီးရဲမက်တွေ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ပုံမှန် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်လျှင်ပင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိဖို့ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်မှာ ဖြစ်၏။
ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည့် လူများထဲတွင် စားဖိုမှူးများ၊ ဆေးဆရာများနှင့် အိမ်တော်က အစေခံအချို့ ပါဝင်နေသေးခြင်းပင်။ ဤလူတွေက မြင်းစီးနိုင်ရင်တောင် ဝန်တင်မြင်းတွေကိုပဲ စီးရမှာဖြစ်ရာ အရှိန်နဲ့ ခံနိုင်ရည်ကတော့ စစ်မြင်းတွေကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့ရမှာ မဟုတ်ချေ။
ဤသို့ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိဖို့ အနည်းဆုံးတော့ ဆယ်ရက်ကျော်ခန့် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။ ဤလူတစ်ထောင်ကျော် တပ်ဖွဲ့အတွက် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းတွေကတော့ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ချေ။
“မရီး... မင်းက တကယ့်ကို တော်တာပဲ”
ရှန်မော့ယန့်က ကြည်ညိုလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် “ဒီလောက်များပြားလှတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်းက ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် စာရင်းပြုစုနိုင်တာပဲ။ တကယ်လို့ စာရင်းစာအုပ်ကို မကြည့်ရရင် ဒီအထိ ပစ္စည်းအမြောက်အမြား သယ်ဆောင်ရမယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝသိမှာမဟုတ်ဘူး”
တော်သေးတာပေါ့ ဤကိစ္စကို သူမကို လုပ်ခိုင်းခြင်း မဟုတ်တာ။ မဟုတ်ရင်တော့ သူမ၏ ဦးနှောက်ကတော့ ကွဲထွက်သွားမှာ သေချာသည်။
ယွမ်ကျန်း ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြန်လည်ညွှန်ကြားလိုက်၏ “ရိက္ခာတွေကိုတော့ သယ်ဆောင်ဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ မြည်းနဲ့ မြင်းတွေကိုလည်း သင့်တော်သလို လျှော့ချလိုက်၊ ဝန်တင်မြင်းတွေကိုပဲ ပိုပြီး ဝယ်လိုက်ပါ...”
တချန်းမင်းဆက်မှာ စစ်မြင်း ရှားပါးတာ မှန်သော်လည်း ဝန်တင်မြင်းကတော့ ရှားပါးလှသည်မဟုတ်ချေ။ ငွေအလုံအလောက် သုံးနိုင်ခဲ့လျှင် ဝန်တင်မြင်းကိုတော့ ရရှိဖို့ အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။
“မင်း ရူးနေလို့လား”
ရှန်မော့ယန့်က မကျေမနပ်ဖြင့် ယွမ်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ “ရိက္ခာမသယ်ရင် ငါတို့ လူအမြောက်အမြားက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို မရောက်ခင်မှာတင် အငတ်ဘေးနဲ့ သေကုန်မှာပေါ့”
“ငါ ပြောရင်တော့ မင်း တုံးလှချေလား”
ယွမ်ကျန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်လိုက်၏ “ငါတို့က ရန်သူ့တိုင်းပြည်အတွင်းမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ လမ်းခုလတ်မှာ ပြည်နယ်နဲ့ မြို့အမြောက်အမြားကို ဖြတ်သန်းရမှာလေ ငါတို့ အငတ်ဘေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သေပါ့မလဲ။ ငါတို့ ကြိုတင် လူလွှတ်ပြီး လမ်းခုလတ်က ပြည်နယ်နဲ့ မြို့တွေကို ငါတို့အတွက် အစားအသောက်တွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခိုင်းထားလိုက်ရင် မရဘူးလား”
ဒီမိန်းကလေးက တုံးလိုက်တာ။
ရိက္ခာအမြောက်အမြား သယ်ဆောင်ခြင်းက သူတို့ရဲ့ ချီတက်မှု အရှိန်အဟုန်ကိုသာ နှောင့်နှေးစေလိမ့်မည်။ မိမိက လက်ရှိမှာ အချိန်နဲ့ လုနေရတာဖြစ်ရာ၊ ဤမျှများပြားလှတဲ့ ဝန်စည်စလယ်တွေကို ဘာလို့ သယ်ဆောင်နေဦးမှာလဲ။ လမ်းခုလတ်က ပြည်နယ်နဲ့ မြို့တွေကို အစားအသောက် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားခြင်းအားဖြင့် မိမိအတွက် ရိက္ခာဝယ်ယူရမည့် ငွေကြေးအချို့ကိုပါ သက်သာစေနိုင်သေးသည်။
ယွမ်ကျန်း၏ စကားလုံးတစ်ချက်က ရှန်မော့ယန့်ကို ချက်ချင်း စကားဆွံ့အသွားစေ၏။
ရဲ့ကျိက ရှန်မော့ယန့်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏ “ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
ယွမ်ကျန်းက ဆက်လက်၍ ညွှန်ကြားပြန်သည် “လူတွေကို လွှတ်ပြီး ဆန်၊ ဂျုံနဲ့ အသားစိမ်းတွေကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူခိုင်းလိုက်၊ မိုးမချုပ်ခင်မှာ ကြောင်နားရွက်တောင်ဆီကို မဖြစ်မနေ ပို့ခိုင်းလိုက်၊ ပြီးရင် ဟိုဘက်က စားဖိုမှူးတွေကို အချိန်လုပြီး ရိက္ခာခြောက်တွေ ပြုလုပ်ခိုင်းလိုက်ရမယ်။ တကယ်လို့ လူအင်အား မလုံလောက်ရင် တုကွေ့ယွမ်တို့ကို လေ့ကျင့်မှု ယာယီရပ်နားခိုင်းလိုက်ပြီး ရိက္ခာခြောက် ပြုလုပ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီခိုင်းလိုက်...”
ဒါ့အပြင် ယွမ်ကျန်းက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဘက်မှာ ဝယ်ယူလို့ရနိုင်မည့် ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကိုပါ စာရင်းထဲကနေ ပယ်ဖျက်ခိုင်းလိုက်သေး၏။ တကယ် လိုအပ်ချက် ရှိလာခဲ့လျှင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ရောက်မှပဲ ဝယ်ယူတာက ပိုပြီး အဆင်ပြေမှာ ဖြစ်ပေသည်။ မသယ်ဆောင်ဘဲ ထားလို့ရသည့် ပစ္စည်းတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး မသယ်ဆောင်တာက အကောင်းဆုံးပင်။
ယွမ်ကျန်း၏ စနစ်တကျ ပြောဆိုချက်တွေကို နားထောင်ရင်း ရှန်မော့ယန့် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် အံ့သြမိရပြန်၏။ ဒီကောင်စုတ်က ဤအချက်တွေကိုတောင် စဉ်းစားမိတယ် ဟုတ်လား။
“ကောင်းပါပြီ”
ရဲ့ကျိက သဘောတူလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးလာပြန်၏ “ဒါက အိမ်တော်ရဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဝင်ငွေထွက်ငွေ စာရင်းစာအုပ်ပါ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူက ငါနဲ့အတူ စာရင်းကိုက်ကြည့်မလဲ”
“ဒါက စာရင်းကိုက်ကြည့်နေဖို့ ဘာလိုလို့လဲ”
ရှန်မော့ယန့်က စဉ်းစားမနေဘဲ တန်းပြောလိုက်၏ “ငါတို့က မရီးကို မယုံကြည်ဘဲ နေပါ့မလား”
“ဒါပေမဲ့ စာရင်းကိုက်ကြည့်တာက ပိုကောင်းပါတယ်”
ယွမ်ကျန်းက ခေါင်းခါရင်း “ငါတို့ အိမ်တော်မှာ ငွေဘယ်လောက်တောင် ကျန်ရှိနေသေးလဲဆိုတာကို ကြည့်ရဦးမယ်လေ”
“စာရင်းကိုက်ကြည့်ချင်ရင် မင်းဘာသာမင်း ကိုက်တော့၊ ငါကတော့ မလုပ်ဘူး”
ရှန်မော့ယန့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး “ငါက ဒါတွေကို ကြည့်ရင်ပဲ ခေါင်းခဲလွန်းလို့၊ မင်းတို့ဘာသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုက်ကြတော့”
ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်မော့ယန့်သည် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့၏။ အရင်က ရှန်အိမ်တော်မှာ ရှိစဉ်ကတည်းက သူမသည် အိမ်တွင်း စာရင်းကိစ္စတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ရာ၊ စာရင်းကိုက်ကြည့်တာမျိုးကို သူမ လုံးဝ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။
ထွက်ပြေးသွားသော ရှန်မော့ယန့်ကို ကြည့်ပြီး နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိကြကုန်၏။ သူတို့ သေချာပေါက် သိထားကြသည်မှာ ရှန်မော့ယန့်သည် စာရင်းကိုက်ကြည့်ရန်အတွက် လုံးဝ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ငါ့ဘက်ကနေ နည်းလမ်းရှာ ဖြေရှင်းပေးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိလို့လား”
ယွမ်ကျန်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။ သူ သိရှိထားသည်မှာ ရဲ့ကျိသည် တကယ် စာရင်းကိုက်ကြည့်ချင်တာ မဟုတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရဲ့ကျိတွင် ရှန်မော့ယန့်၏ ရှေ့မှောက်မှာ ပြောဆိုဖို့ အဆင်မပြေသည့် ကိစ္စရပ်အချို့ ရှိနေတာကြောင့် ရှန်မော့ယန့်ကို တမင်သက်သက် ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရဲ့ကျိက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည် “အိမ်တော်က ငွေစက္ကူတွေနဲ့ ရရှိထားတဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်း အများစုကို ရွှေစင်နဲ့ ငွေစင်တွေအဖြစ် လဲလှယ်ထားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များပြားလှတဲ့ ရွှေငွေတွေကို သယ်ဆောင်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာဖို့ကတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်...”
မလဲလှယ်ခင်က မသိရသော်လည်း၊ လဲလှယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထင်မှတ်မထားခဲ့သည်မှာ ယွမ်ကျန်းတွင် ဤမျှအထိ စည်းစိမ်ချမ်းသာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်က စည်းစိမ်ဥစ္စာ အားလုံးကို ငွေစင်အဖြစ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် စုစုပေါင်း ငွေလေးသန်းကျော် ရှိပေသည်။ ယွမ်ကျန်းက သူမကို အားလုံးကို ရွှေစင်အဖြစ် လဲလှယ်ခိုင်းထားသော်လည်း ငွေလဲလှယ်ရေးဌာနမှာ သူတို့အတွက် လဲလှယ်ပေးဖို့ ရွှေစင်အလုံအလောက် မရှိချေ။ သူမ နည်းလမ်းအချို့ သုံးပြီး ကုန်သည်ကြီးတွေရဲ့ လက်ထဲကနေ ရွှေစင်အချို့ကို လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤသို့ဆိုလျှင်ပင် နောက်ထပ် ငွေနှစ်သန်းခန့်ကိုတော့ ရွှေစင်အဖြစ် လဲလှယ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ သူတို့သာ ဤမျှများပြားလှတဲ့ ရွှေငွေတွေကို အတိအလင်း သယ်ဆောင်သွားခဲ့လျှင် အပြင်လူရဲ့ သံသယကို ဖြစ်ပွားစေမှာ သေချာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဤမျှများပြားလှတဲ့ ရွှေငွေတွေကို လျှို့ဝှက်စွာ သယ်ဆောင်သွားဖို့ကလည်း မလွယ်ကူလှချေ။ ဒါက သူမတစ်သက်တာမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ များပြားလွန်းတာကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စိုးရိမ်ပူပန်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရဲ့ကျိ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ယွမ်ကျန်း မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိပြီး “ငါ တကယ့်ကို တုံးအလှတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်မိသွားပြီ ထင်တယ်”
“ဘာကိစ္စလဲ”
ရဲ့ကျိက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
ယွမ်ကျန်းက မချိတင်ကဲဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည် “ငါက လမ်းခုလတ်က ပြည်နယ်နဲ့ မြို့တွေဆီမှာ အစားအသောက် သွားရှာဖို့ သိထားခဲ့ပြီးမှ၊ ဒီငွေစက္ကူတွေကို သယ်ဆောင်သွားပြီး လမ်းခုလတ်က ပြည်နယ်နဲ့ မြို့တွေဆီမှာ လဲလှယ်ဖို့ကို ဘာလို့ မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ”
“…”
ရဲ့ကျိ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဟားခနဲ ရယ်မောလိုက်တော့၏။
ဟုတ်သားပဲ။ သူတို့အားလုံး ဤပြဿနာကို လျစ်လျူရှုမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လျှင် ဤကိစ္စက တကယ့်ကို တုံးအစွာ စီမံမိခြင်း ဖြစ်၏။ အခုအချိန်ကျမှ ဤငွေစင်တွေကို ငွေစက္ကူအဖြစ် ပြန်လည်လဲလှယ်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။
“လမ်းခုလတ်မှာ လဲလှယ်ရင် အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးစေမှာမလို့၊ အခုကတော့ အချိန်ကုန် သက်သာစေတာပေါ့လို့ပဲ တွေးလိုက်ပါတော့”
ရဲ့ကျိက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။ ရှားရှားပါးပါးပင် ယွမ်ကျန်းတွင်လည်း အတွက်အချက် မှားယွင်းသည့် အချိန်မျိုး ရှိတာပဲ။
“အခုတော့ ဒီလိုပဲ တွေးရတော့မှာပေါ့”
ယွမ်ကျန်းက နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် မာယာများလှသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
ယွမ်ကျန်း၏ အပြုံးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရဲ့ကျိ သိလိုက်ရသည်မှာ ဤကောင်စုတ်က နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ကြံစည်နေပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။
“ငါ ဒီရွှေငွေတွေကို လျှို့ဝှက်စွာ သယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားမိပြီ”
ယွမ်ကျန်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဘာနည်းလမ်းလဲ”
ရဲ့ကျိက ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။
ယွမ်ကျန်း နှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံမျှ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မာယာများစွာဖြင့် ရဲ့ကျိ၏ ဘေးနားတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ကပ်၍ ပြောလိုက်တော့၏။
ယွမ်ကျန်း၏ စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ ရဲ့ကျိ၏ မျက်နှာအမူအရာ ဆက်တိုက် တုန်လှုပ်သွားရပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်လည်မဟနိုင်တော့ချေ။