အခန်း (၁၀) - လူမလာရင်နေ လက်ဆောင်ရောက်ရင်ပြီးရော

ယွမ်ချုံသားအဖကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ကျန်းသည် ကောင်းဟယ်ကိုခေါ်ကာ ကျင့်နယ်စားမင်း အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်လေသည်။

သူကိုယ်တိုင် လိုက်ဝေမည့် ဖိတ်စာများထဲတွင် ပထမဆုံးတစ်စောင်ကို ရှိစစ်ဖူထံသို့ ပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။ ရှိစစ်ဖူသည် တတိယမင်းသား၏ ဦးလေးအရင်း ဖြစ်လေသည်။ ရှိစစ်ဖူကိုသာ ကိုင်တွယ်နိုင်လျှင် တခြားလူတွေ လက်ဆောင်မပေးမှာကို စိုးရိမ်စရာ လိုပါဦးမလား။

"မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး မပြောသင့်တာကို ပြောမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ" လမ်းတွင် ကောင်းဟယ်က အတော်ကြာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။

"ပြောစမ်းပါ" ယွမ်ကျန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်၏။

ကောင်းဟယ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် လေးလေးနက်နက် ဆိုသည်။ "မင်းသား ကိုယ်တိုင် နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို သွားပြီး ဖိတ်စာဝေတာက... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်သွားခွဲသလို ဖြစ်နေမလားလို့ပါ"

"သူတို့ ငါ့ကို အထင်သေးနေကြတာ ငါသိပါတယ်" ယွမ်ကျန်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ လေးလေးပင်ပင် ဆိုလေသည်။ "သူတို့ သေချာပေါက် ပွဲကို လာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာလည်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘက်ကတော့ လောကဝတ်မပျက်အောင် လုပ်သင့်တာကို လုပ်ရမှာပေါ့..."

ကောင်းဟယ်မှာ စကားစပြတ်သွားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

မကြာမီ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ကျင့်နယ်စားမင်း အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် မိုးပင် ချုပ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆဋ္ဌမမင်းသား ဟုတ်လား"

ယွမ်ကျန်း ရောက်လာကြောင်း ကြားသောအခါ ရှိစစ်ဖူ တစ်မိသားစုလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဆဋ္ဌမမင်းသားက ဘာလာလုပ်တာလဲ။ တောင်းပန်ဖို့ လာတာလား။ တောင်းပန်ချင်ရင် တတိယမင်းသား အိမ်တော်ကို သွားရမှာလေ၊ ငါတို့ဆီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။

"သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

ရှိစစ်ဖူသည် နားမလည်နိုင်သော်လည်း တစ်မိသားစုလုံးကိုခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ကြိုလေသည်။ ၎င်းတို့က ယွမ်ကျန်းကို မည်မျှပင် အထင်သေးစေကာမူ ယွမ်ကျန်းသည် ဆဋ္ဌမမင်းသား တစ်ပါး ဖြစ်၏။ မင်းသားတစ်ပါး လာရောက်သည်ကို အပြင်ထွက် မကြိုဆိုပါက တော်ဝင်မိသားစုကို စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

"ဆဋ္ဌမမင်းသားကို ကြိုဆိုပါတယ်"

ရှိစစ်ဖူသည် တစ်မိသားစုလုံးနှင့်အတူ တံခါးဝသို့ ရောက်လာပြီး ယွမ်ကျန်းကို မတတ်သာဘဲ အလေးပြုကြရသည်။ သူသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီး ဖြစ်သဖြင့် ယွမ်ကျန်းကို ဒူးထောက်ရန် မလိုသော်လည်း ဦးညွှတ်အလေးပြုရခြင်းမှာပင် သူ့အတွက် အရှက်ရစရာဟု ခံစားနေရ၏။

"နယ်စားမင်း အားနာစရာ မလိုပါဘူး"

ယွမ်ကျန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလျက် တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က နယ်စားမင်းကို ဖိတ်စာ လာပေးတာပါ"

"ဖိတ်စာ ဟုတ်လား" ရှိစစ်ဖူ ခေတ္တ ကြောင်သွား၏။ "မင်းသားနဲ့ ရှန်မော့ယန့်ရဲ့ မင်္ဂလာရက် သတ်မှတ်ပြီးပြီလား"

ရှိစစ်ဖူက စကားပြောနေသော်လည်း ယွမ်ကျန်းကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပေ။ ယွမ်ကျန်းကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာဖိတ်စာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အိမ်သစ်ပြောင်းတာကို ဖိတ်တာပါ၊ သန်ဘက်ခါကျရင် အမတ်မင်းတွေကို ဖိတ်ပြီး ထမင်းကျွေးမလို့ပါ၊ နယ်စားမင်းလည်း ကြွရောက်ပေးပါဦး"

ပြောပြီးသည်နှင့် ယွမ်ကျန်းက ဖိတ်စာကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ရှိစစ်ဖူက ဖိတ်စာကို ယူကာ အပေါ်ယံမျှ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဖိတ်စာကို ပြန်ပိတ်ရန် ပြုစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိသွား၏။

"ဒီလက်ရေးက..."

ရှိစစ်ဖူသည် ဖိတ်စာကို ပြန်ဖွင့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလက်ရေးမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေပါလား။

"အေး... အဲ့ဒါကို စောင့်နေတာ" ယွမ်ကျန်းက စိတ်ထဲမှ ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင်မူ အားနာသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်တော့် လက်ရေးက မလှဘူးဆိုတာ သိတာနဲ့၊ ဘယ်ဘက်တပ်ရင်းက စစ်သူကြီးချုပ် ယွမ်ချုံကို အထူးတောင်းဆိုပြီး ရေးခိုင်းထားတာပါ"

ယွမ်ချုံ ဟုတ်လား။ ရှိစစ်ဖူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း စိမ်းဖန်ဖန် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒီလက်ရေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာလဲလို့ ငါစဉ်းစားနေတာ၊ ယွမ်ချုံ ရေးထားတာကိုး ယွမ်ချုံက ငါတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းလေ။ အခုတော့ သူက ယွမ်ကျန်းအတွက် ဖိတ်စာ သွားရေးပေးနေတယ် ဟုတ်လား။ ဒီဖိတ်စာတွေသာ ပျံ့သွားရင် တတိယမင်းသားဘက်က လူတွေက ဆဋ္ဌမမင်းသားအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတယ်လို့ တစ်လောကလုံး သိကုန်မှာပေါ့။ ဒါက ငါနဲ့ တတိယမင်းသားရဲ့ မျက်နှာကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရိုက်လိုက်တာပဲ"

ရှိစစ်ဖူမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးအန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွား၏။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပူထူလာကာ စိတ်ထဲမှလည်း ယွမ်ချုံကို အသေသတ်မည်ဟု ကြိမ်းဝါးနေတော့သည်။ "ဒီသစ္စာဖောက်ကောင်"

"နယ်စားမင်း... နယ်စားမင်း..." ယွမ်ကျန်း၏ အသံက ရှိစစ်ဖူ၏ နားထဲသို့ တစ်ဖန် ဝင်လာပြန်သည်။

ရှိစစ်ဖူ သတိဝင်လာကာ အေးစက်စက်ဖြင့် ဆိုလေသည်။ "မင်းသား... တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခုတလော အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ မင်းသားရဲ့ ပွဲကို ကျွန်တော် မတက်ရောက်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်"

ရှိစစ်ဖူ၏ အဖြေမှာ ကောင်းဟယ် တွေးထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ကောင်းဟယ်က ယွမ်ကျန်းကို လှမ်းကြည့်ကာ "မင်းသားကတော့ အရှက်ကွဲရပြန်ပြီ၊ ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ" ဟု စိတ်ပျက်စွာ တွေးနေမိသည်။

"ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်" ယွမ်ကျန်းက လက်ကာပြလိုက်၏။ "လက်ဆောင် ရောက်ရင် ပြီးတာပါပဲ"

ဘာကြီးလဲ။ ရှိစစ်ဖူမှာ ခေတ္တ ဆို့နင့်သွားသည်။ လက်ဆောင်ရောက်ရင် ပြီးပြီ ဟုတ်လား။ ဒီလူက ငါ့ကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ပိုက်ဆံ  တောင်းနေတာလား။

ရှိစစ်ဖူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယွမ်ကျန်းသည် စကားမှားသွားသလို ဟန်ဆောင်ကာ အမြန်ပြင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က လက်ဆောင်ပေးဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောကဝတ်ကျေ​ရင် ပြီးပြီလို့ ပြောတာပါ..."

လောကဝတ်ကျေရင် ပြီးပြီ ဟုတ်လား။ ရှိစစ်ဖူနှင့် တစ်မိသားစုလုံး ယွမ်ကျန်းကို ရယ်ချင်ပတ်ချင် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါက သွယ်ဝိုက်ပြီး လက်ဆောင်တောင်းနေတာ မဟုတ်ပါလား။ ဤအသုံးမကျသောကောင်က ငါတို့ဆီကနေ လက်ဆောင်တောင်းရဲပြီ ဟုတ်လား။ အတော်လေး လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိလာပါလား။

"မဟုတ်သေးဘူး... မဟုတ်သေးဘူး..." ယွမ်ကျန်းသည် လက်ကို ခါယမ်းလျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ဆိုပြန်သည်။ "ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... ကျွန်တော့်ရဲ့ လောကဝတ် ပြည့်စုံသွားရင် ရပါပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ကတော့... ခင်ဗျားတို့ စိတ်ကြိုက်ပါပဲ..."

ယွမ်ကျန်းသည် ထိုသို့ဆိုရင်း ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို လုပ်ပြနေ၏။ ရှိစစ်ဖူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

"သူ့ရဲ့ လောကဝတ်က ပြည့်စုံပြီ၊ ငါတို့ကိုတော့ စိတ်ကြိုက်တဲ့လား။ ဒါက ငါတို့ကို ဘယ်လို စိတ်ကြိုက် နေခိုင်းတာလဲ။ မင်းသားတစ်ပါး ကိုယ်တိုင် လာပြီး ဖိတ်စာပေးတာဟာ လောကဝတ် အပြည့်ဆုံးပဲလေ။ မင်းသားက ဒီအထိ လုပ်ပြနေမှတော့ ငါတို့ဘက်က ဘာမှ မပေးရင် ဧကရာဇ်နား ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ကပဲ လောကဝတ် မရှိတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့"

ရှိစစ်ဖူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အတင်းပြုံးကာ ဆိုလိုက်ရသည်။ "မင်းသား စိတ်ချပါ၊ သန်ဘက်ခါ ကျွန်တော်တို့ လူမလာနိုင်ရင်တောင် အိမ်သစ်တက်ခြင်းအတွက် လက်ဆောင်အနည်းငယ်ကိုတော့ မင်းသားဆီ အရောက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

"ဟင်..." ယွမ်ကျန်းက မျက်လုံးပြူးကာ လက်ခါပြပြန်သည်။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လက်ဆောင်တောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မင်းသား ရှင်းပြမနေပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်" ရှိစစ်ဖူက မခိုးမခန့် ပြုံးလျက် ဆို၏။ "မင်းသားဘက်က လောကဝတ် ဒီလောက်ပြည့်စုံနေတာ၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း ပျက်ကွက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

"ဒါဆိုရင်လည်း... ကျွန်တော် သွားပါရစေဦး" ယွမ်ကျန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလျက် ထွက်လာခဲ့၏။

"မင်းသားကို လိုက်ပို့ပါတယ်" ရှိစစ်ဖူက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် အော်ဟစ်နေသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။ လက်ထဲက ဖိတ်စာကို ကြည့်ရင်း ယင်ကောင် မျိုချမိသလို ခံစားနေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို နေရထိုင်ရ ခက်နေလေသည်။

ရှိစစ်ဖူနှင့် မတူသည်မှာ ယွမ်ကျန်းမှာမူ အလွန် ဝမ်းသာနေခြင်းပင်။ ယခုအခါ သူနှင့် တတိယမင်းသားမှာ ရန်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ တတိယမင်းသား၏ ဦးလေးဖြစ်သော ရှိစစ်ဖူပင် လက်ဆောင်ပေးရမည်ဆိုလျှင် တခြားလူတွေက မပေးဘဲ နေရဲပါ့မလား။

"ဟဲဟဲ... နောက်ထပ် ဝင်ငွေ အများကြီး ရဦးမှာပဲ။ မင်းသားတစ်ပါးကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ဆိုတော့ နည်းနည်းပါးပါးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ငါကလည်း လူလာဖို့ မလိုဘူး၊ ဟင်းတွေလည်း ကျွေးစရာ မလိုဘူး၊ အရင်းမစိုက်ဘဲ အမြတ်ရတာပဲ ကဲ... နောက်တစ်အိမ်" ယွမ်ကျန်း စိတ်ထဲမှ အားရပါးရ တွေးလိုက်သည်။

ယွမ်ကျန်းသည် ကောင်းဟယ်၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းအမတ်ကြီး အိမ်သို့ ဆက်သွားလေသည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ယွမ်ကျန်းက ပို၍ တိုက်ရိုက်ဆန်လာ၏။

သူက ကျန်းဟွေ့ကို တွေ့သည်နှင့် ဆိုလေသည်။ "ကျွန်တော် နယ်စားမင်း အိမ်တော်ကနေ ခုတင်လာခဲ့တာပါ၊ နယ်စားမင်းကတော့ အလုပ်တွေ များနေလို့ လူမလာနိုင်ပေမဲ့ လက်ဆောင်တော့ ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်၊ အမတ်ကြီးကရော..."

"ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများနေပါတယ်" ကျန်းဟွေ့က ယွမ်ကျန်း၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးလည်း လူမလာနိုင်ပေမဲ့ လက်ဆောင်တော့ ပို့ပေးပါ့မယ်၊ မင်းသား စိတ်မရှိပါနဲ့ဦး"

"ဪ..." ယွမ်ကျန်းက စိတ်ပျက်ဟန် လုပ်ပြသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ ခုန်ပေါက်နေ၏။ "မင်းတို့ လာမှာကို ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ လက်ဆောင် ရောက်ရင် ပြီးတာပဲ ကဲ... နောက်တစ်ယောက် ရပြီ"

ထို့နောက် ယွမ်ကျန်းသည် ကောင်းဟယ်ကိုခေါ်ကာ နောက်ထပ် အိမ်တော် အတော်များများသို့ ဆက်သွားလေသည်။ ရှိစစ်ဖူနှင့် ကျန်းအမတ်ကြီးတို့၏ စံနမူနာကြောင့် အားလုံးက အလုပ်များပါသည်ဟု အကြောင်းပြကာ လူမလာဘဲ လက်ဆောင်ပို့ပေးမည်ဟုသာ ပြောကြတော့သည်။

အိမ်တော် အတော်များများ သွားပြီးသောအခါ ကောင်းဟယ်မှာ ယွမ်ကျန်းအတွက် ရှက်တောင် ရှက်လာမိသည်။ သို့သော် ယွမ်ကျန်းကမူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေ၏။ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အတော်လေး ညနက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ကျန်းသည် ထမင်းပင် မစားသေးဘဲ မြင်းဇောင်းသို့ အရင်သွားကြည့်၏။

"စစ်သူကြီးယွမ်တို့ရဲ့ မြင်းတွေက တကယ်ပဲ ကြည့်လို့ ကောင်းတာပဲ" ယွမ်ကျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းဟယ် ကြားသောအခါ ရင်ထဲ၌ တစ်မျိုး ဖြစ်သွား၏။ "ကြည့်လို့ ကောင်းရုံပဲ ဟုတ်လား။ ဒီမြင်းတွေရဲ့ ခံနိုင်ရည်နဲ့ အရှိန်က သာမန်မြင်းတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလေ"

ယွမ်ကျန်းက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ကောင်းဟယ်ကို ဆိုလေသည်။ "ဒီမြင်းနှစ်ကောင်ကို မင်းနဲ့ ကျိုးမီကိုပဲ ဆုအဖြစ် ပေးလိုက်မယ်"

"မင်းသား... မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်" ကောင်းဟယ်က ထိတ်လန့်တကြား ငြင်းဆိုလေသည်။

"တန်ဖိုးကြီးတယ် ဟုတ်လား" ယွမ်ကျန်းက နားမလည်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ "မြင်းတစ်ကောင်က ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးကြီးလို့လဲ"

"ဒါက သာမန်မြင်း မဟုတ်ပါဘူး" ကောင်းဟယ်က ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး အမြင်အရဆိုရင် ဒီမြင်းနှစ်ကောင်ဟာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာကျော် တန်တဲ့ ထိပ်တန်းစစ်မြင်းတွေပါ"

"ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးကြီးတာလား" ယွမ်ကျန်းက အံ့အားသင့်ဟန် လုပ်ပြလိုက်၏။

ရွှေတစ်ပိဿာလျှင် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ရာနှင့် ညီမျှလေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးဆီကနေ ငွေဒင်္ဂါး နှစ်သောင်းလောက်ကို အလွယ်တကူ လိမ်ယူလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ယွမ်ချုံသားအဖ၏ မြင်းများမှာ ဈေးကြီးမည်ကို သူ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ တန်ဖိုးရှိမည်ဟုမူ မထင်မှတ်ထားပေ။ "ငါကတော့ အစုတ်ကိုပေးပြီး အကောင်းကို ယူလိုက်တာပဲ"

"တကယ်ကို တန်ဖိုးကြီးပါတယ်" ကောင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ "ဒါက ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဝယ်ဖို့ ခက်တဲ့ အမျိုးအစားပါ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" ယွမ်ကျန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ကာပြလိုက်၏။ "ငါက မြင်းစီးလည်း မကျွမ်းကျင်တော့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မြင်းတွေက ငါ့အတွက် မလိုပါဘူး၊ မင်းတို့ကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်"

ကောင်းဟယ်က ထပ်မံ ငြင်းဆိုရန် ပြုသော်လည်း ယွမ်ကျန်းက ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

ကောင်းဟယ်မှာ ထပ်မငြင်းသာတော့ဘဲ ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ရသည်။ ယွမ်ကျန်းကို ကြည့်သော မျက်လုံးများတွင်လည်း လေးစားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်လာ၏။

ယွမ်ကျန်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှမူ "ငါကတော့ အရင်းအနှီး အကြီးအကျယ် ထည့်လိုက်တာပဲ မင်းတို့ နှစ်ယောက်သာ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရင်တော့ ကမ္ဘာအဆုံးအထိ လိုက်သတ်မှာနော်" ဟု ကြိမ်းဝါးနေပါတော့သည်။