"ဟယ်... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ အဲဒါတွေ ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ"
ကီလိုတစ်ရာလောက်လေးတဲ့ တောဝက်အကောင်လိုက်ကြီး ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်တော့ ဒါနာက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် ရရှိထားတဲ့ စိတ်အာရုံနယ်မြေ (Mental Space) တစ်ခုရှိတယ်လေ။ ဟော့ခ် အပြင်မှာ ထွက်မကစားတဲ့အချိန်ဆိုရင် အဲဒီထဲမှာပဲ နေတာ။ အဲဒီထဲမှာ အသားလိုမျိုး အရာဝတ္ထုတွေကိုလည်း သိမ်းထားလို့ရတယ်၊ ပုပ်သိုးမသွားဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာသေးသေးလေးတစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ အဲဒါက အစားအသောက်တွေကိုပဲ ထည့်လို့ရတာ။ ငါ့ရဲ့ ဖတ်စာအုပ်တွေကို ထည့်ကြည့်သေးတယ်၊ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသားဆိုရင်တော့ အဝင်အထွက်က ပြဿနာမရှိဘူး" ဟု ကားလ်က ရှင်းပြသည်။
"ထူးဆန်းတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ပဲနော်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက မင်းရဲ့ အိမ်မွေးသတ္တဝါအတွက် မဟုတ်လား? ဒါကြောင့် သူ့အတွက် အကျိုးရှိမယ့်အရာတွေကိုပဲ လက်ခံတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်မှ သူသုံးလို့မရမှန်း သေချာတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုနဲ့ ထပ်စမ်းကြည့်ပါလား၊ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိရအောင်" ဟု ဒါနာက အကြံပြုသည်။
"စိတ်ကူးကောင်းပဲ။ မှော်ဝင်သားရဲ နယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားက ဟော့ခ်အတွက် ဘယ်အရာက အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာကို ငါ့ကို သင်ပြပေးနိုင်မလားပေါ့။ အခုလောလောဆယ် ငါ့ရဲ့ အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းတွေအပြင် အဓိက လေ့လာနေတာကလည်း သူ့ကို ဘယ်လိုအမြန်ဆုံး အဆင့်တက်အောင် ကူညီမလဲဆိုတာပဲလေ"
"ငါ့အကြံက အထောက်အကူဖြစ်ရင် ဝမ်းသာပါတယ်လေ။ ဒါနဲ့... အခုဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား? နေ့လယ်စာစားချိန်လည်း နီးနေပြီ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလို လက်တွေ့မစ်ရှင်တွေက တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတတ်တာလေ"
ကားလ်က ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း - "သဘောတရားအရတော့ သူတို့က ငါတို့ကို တစ်နေကုန် အချိန်ယူထားတာလေ။ အဲဒီတော့ အနီးဆုံးအိမ်တစ်အိမ်မှာပဲ နေ့လယ်စာစားရင်း စောင့်နေကြတာပေါ့။ အာ... မဟုတ်သေးဘူး၊ အိမ်တွေထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ ဟော့ခ်ပြောပြချက်အရ သိထားပြီးပြီဆိုတော့ ဒီအပြင်မှာပဲ စားကြတာ ပိုကောင်းမယ်"
ကားလ်က သူ၏ဓားကို အသုံးပြုကာ ဝက်သားတုံးများကို အလွှာလိုက်လှီးပြီး သစ်ကိုင်းများကို တံစို့လုပ်ကာ မီးကင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဒါနာကမူ မီးဖိုရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ခဏလေးနော်။ မီးပွားလေးတွေ ထုတ်တဲ့ မှော်အတတ်ကို ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာ မကျွမ်းကျင်သေးလို့။ ငါတို့တွေ ခက်ခဲတဲ့နည်းနဲ့ မီးမဖိုရအောင် ဒါမှမဟုတ် အိမ်တွေထဲမှာ မီးခြစ်လိုက်ရှာနေစရာ မလိုအောင် ကြိုးစားကြည့်မယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ရွာကလေးမှာ ဂေါ့ဘလင်များ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် တွေ့ရမည့်အရာများမှာ မြင်ချင်စရာ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဒါနာသည် ဂေါ့ဘလင်များ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု သတင်းများကို ကြားဖူးနားဝရှိသော်လည်း၊ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အနီးကပ် မြင်တွေ့ရန်တော့ စိတ်ကူးမရှိချေ။ သုံးကြိမ်လောက် ကြိုးစားပြီးမှ မီးပွားများ ထွက်လာပြီး ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းများကို မီးကူးသွားစေနိုင်သည်။ ထို့နောက် မီးတောက်များ အားကောင်းလာသည်အထိ စောင့်ကာ အသားများကို စတင်ကင်ကြတော့သည်။
"ဒါက တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေး စမ်းသပ်မှု (Survival Test) များလားလို့ မင်းထင်လား? မနက်ဖြန်က ပိတ်ရက်ဆိုတော့ နောက်ထပ် တစ်ရက်ခွဲလောက်အထိ ငါတို့မှာ အတန်းတွေ မရှိဘူးလေ။ အဲဒီတော့ ငါတို့ကို ညအိပ်ညနေ ဒီမှာထားပြီး အမဲလိုက်ခိုင်းထားလည်း သင်ခန်းစာတွေ နောက်ကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကားလ်က မှန်းဆကြည့်သည်။
"အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့။ မင်းတော့ မသိဘူး၊ ငါကတော့ စခန်းချဖို့ ကိရိယာ ဘာတစ်ခုမှ ပါမလာဘူး" ဟု ဒါနာက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
သူတို့နောက်တွင် ရွာတစ်ရွာလုံး ရှိနေသော်လည်း၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရိပ်အယောင်လည်း မရှိ၊ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် လက္ခဏာလည်း မမြင်ရသဖြင့် ရွာထဲမှာ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာပင်။ ရွာထဲမှာ ဘာတွေကျန်ခဲ့သလဲ၊ ထွက်ပြေးသွားသူတွေ ဘာတွေယူသွားသလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ညစာစားချိန်အထိ ဘယ်သူမှ လာမကြိုဘူးဆိုရင်တော့ ညဘက်အတွက် လိုအပ်တာတွေ သွားရှာရမှာပဲ။ ရွာပျက်တွေက အစားအစာ ရှာဖွေနေတဲ့ တခြားသားရဲတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်တာဆိုတော့ ဒီရွာထဲမှာပဲ ညအိပ်ဖို့က သိပ်တော့ အဆင်မပြေလောက်ဘူး"
"ဒါကတော့ အကြံကောင်းပဲ။ ငါတို့တွေ မစ်ရှင်ပြီးလို့ လာကြိုမယ့်သူကို စောင့်နေတဲ့အတိုင်းပဲ အခြေချထားကြတာပေါ့။ ဒီအတန်းက ငါတို့ဘွဲ့ရပြီးရင် ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ မစ်ရှင်တွေအတွက် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်တာဆိုတော့ ဒါက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ" ဟု ဒါနာက ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သုံးဦးသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အသားကျက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ပျက်စီးပြီး စွန့်ပစ်ခံထားရသည့် ရွာကလေးရှိနေသည်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး မေ့ထားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ မကြာသေးမီက လူပေါင်းများစွာ ဤနေရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ လောလောဆယ်တွင်မူ သူတို့၏ နေ့လယ်စာနှင့် အနီးအနားတွင် ကျန်ရှိနေနိုင်သေးသည့် သတ္တဝါများကိုသာ အာရုံစိုက်ထားကြသည်။
သို့သော် နှစ်နာရီခန့်အကြာ၊ စားသောက်ပြီးချိန်တွင် ဟော့ခ်က ရွာကို နှစ်ခေါက်လောက် ထပ်မံကင်းလှည့်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သို့မဟုတ် ပုန်းအောင်းနေသည့် သတ္တဝါများ ရှိ၊ မရှိ သေချာစေရန် ဖွင့်ထားသည့် အိမ်တိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဟော့ခ်၏ ပြောပြချက်အရ အိမ်အချို့တွင် သွေးကွက်များစွာ ရှိနေသော်လည်း အလောင်းများမှာမူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
"ရွာအလယ်က ငါတို့ စရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်သွားကြမလား? တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ညွှန်ကြားချက်များ ရှိနေမလားလို့လေ။ အခုလောက်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ရာ အကြောင်းကြားစာ ရသင့်ပြီလို့ ငါခံစားရတယ်။ ငါတို့ကို ဒီလို ရွာအလွတ်ကြီးထဲ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်လေ... ငါက အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားအရ 'နိုးထသူ' အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက သဘောတရားအရ 'သာမန်အဆင့်' ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ မပါဘဲ ဒီလို မသိတဲ့နေရာမှာ အကြာကြီး ထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီကိုရောက်လာတာ 'သံမဏိစွယ်တောဝက်' တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ပဲ ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို လာတွေ့ရမယ့်သူ ရှိပေမဲ့ ဂေါ့ဘလင်တွေ တိုက်ခိုက်လို့ ငါတို့ မရောက်ခင်ကတည်းက သူတို့ ထွက်သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
"ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက ငါတို့ အလုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတာကို ကျောင်းကို အကြောင်းကြားပေးရမယ့်သူ ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား? အဲဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်၊ ဒါက အကယ်ဒမီကနေ တရားဝင် လွှတ်လိုက်တာဆိုတော့လေ။ သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် အရာတစ်ခုခုကို ငါတို့ ရှာကြည့်ရင်ရော? ဖုန်းတစ်လုံးလောက်ရှိရင်တောင် အဆင်ပြေတယ်၊ တချို့ အဆောက်အအုံတွေမှာ အလုပ်လုပ်သေးတဲ့ ကြိုးဖုန်းတွေ ရှိနိုင်တာပဲ" ဟု ဒါနာက အကြံပြုသည်။
ကားလ်က ထရပ်လိုက်ပြီး ရွာလယ်ကွင်းပြင်သို့ ပြန်လျှောက်လာစဉ်၊ ရန်သူများ လာနေသလား သိနိုင်ရန် ဟော့ခ်ကို အပေါ်သို့ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ရှားနေသည့်အရာ ဘာမှမရှိတော့သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ငှက်သံ၊ ကြွက်သံ ဘာမှမရှိဘဲ ရွာကလေးမှာ လုံးဝကို ငြိမ်သက်နေတော့သည်။ သို့သော် လျှပ်စစ်မီးများ လင်းနေသေးသဖြင့် ဤရွာမှာ လုံးဝပျက်စီးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူသူကင်းမဲ့နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
သူတို့ စတင်ရောက်ရှိခဲ့ချိန်ကကဲ့သို့ပင် ရွာလယ်ဗဟိုမှာ ဗလာကျင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကားလ်သည် သတ္တဝါများကို ရှာနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့လာမည်ကို သိရှိပြီး ထားခဲ့နိုင်သည့် အမှာစကား သို့မဟုတ် အမှတ်အသားများကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေနေတော့သည်။