သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေအကြောင်း လေ့လာရတာက ပျော်စရာကောင်းပေမဲ့ လာဗင်ဒါပန်းရနံ့နဲ့ ဒါနာဆီကရတဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ကြားမှာ ကားလ်တစ်ယောက် အာရုံစိုက်ဖို့ ခက်ခဲနေရှာသည်။ ဟော့ခ်ကတော့ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ့အတွက်တော့ လာဗင်ဒါချုံပုတ်တွေထက် သူအိပ်စက်တဲ့ နားခိုရာအသိုက်က ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါနာ့ဆီကရတဲ့ ရနံ့လေးက တကယ့်ကို မွှေးပျံ့လွန်းပြီး ဒီလိုသီးသန့်နေရာလေးမှာ သူမနဲ့အတူရှိနေရတာက ကားလ်ကို သူဝန်မခံချင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် လူဆိုးတစ်ယောက်လို မဖြစ်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမယ့်ခရီးမှာ အသုံးဝင်မယ့် သားရဲတွေအကြောင်းကို မှတ်စုသေချာထုတ်ကာ ကျန်တဲ့သားရဲတွေကိုလည်း နောင်တစ်ချိန် ကြုံလာရပါက သိရှိနိုင်စေရန် အလွတ်မှတ်သားနေလိုက်သည်။ သူ အသိပညာတွေ ပိုကြွယ်ဝလေလေ၊ သူ့ကို အပြင်မလွှတ်ဘဲ ကျောင်းထဲမှာပဲ လေ့ကျင့်စေချင်တဲ့ ဆာဂျင်ရီတာရဲ့ တင်းမာတဲ့သဘောထားက ပျော့ပြောင်းလာဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။
အကယ်ဒမီက လှပပြီး အသုံးအဆောင်စုံလင်တာ မှန်ပေမဲ့ ကားလ်ဟာ ငယ်စဉ်က မိုင်းတွင်းမြို့လေးကနေ အပြင်ကို သိပ်မထွက်ဖူးခဲ့ပေ။ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောတဲ့ တောတောင်ရေမြေတွေကို သူ သဘောကျမိသည်။ အဖွဲ့နဲ့အတူ အပြင်ထွက် စူးစမ်းရတာဟာ သူ့အဖေ တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးတဲ့ 'နားရက်' ကျရင် သွားကြမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတဲ့ တောထွက်စခန်းချခရီးစဉ်လိုမျိုး စွန့်စားခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ အသေအချာပင်။
သူတို့နှစ်ဦး နာရီပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်စွာ စာကြည့်နေခဲ့ကြပြီးနောက် နေဝင်ရိုးရီအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ကောင်းကင်ယံမှာ အရောင်အသွေးများ ပြောင်းလဲလာသည်။
"ကဲ... ဒါကတော့ ငါတို့ ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီဆိုတဲ့ အချက်ပြပဲ။ အခုချက်ချင်း မပြန်ရင် ညစာစားချိန်မတိုင်ခင် မှောင်သွားလိမ့်မယ်။ အကယ်ဒမီထဲမှာ အဆောက်အအုံတွေကြားက လမ်းတွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့နေရာတွေကို မီးထွန်းမထားဘူးလေ" ဟု ဒါနာက သူမရဲ့စာတွေကို ရပ်လိုက်ရတဲ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
"နင်က စာကြည့်တာကို တကယ် စိတ်ပါဝင်စားပုံပဲနော်" ဟု ကားလ်က မှတ်ချက်ပေးမိသည်။
"အင်းလေ... ဟိုနှစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အဖော်ကောင်းတွေ ဆိုပေမဲ့ စာကြည့်တဲ့နေရာမှာတော့ အဆိုးဆုံးပဲ။ ဘာကိုမှ အတည်မယူသလို စကားကလည်း မစဲတမ်း ပြောနေကြတာ။ အခုလို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ထိုင်ပြီး စာကြည့်ရတာက တကယ့်ကို စိတ်ချမ်းသာစရာ အပြောင်းအလဲပဲ" ဟု သူမက သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် အမိုးပါထိုင်ခုံဝိုင်းကို ဝန်းရံထားသော ချုံပုတ်များ ပြန်ပွင့်သွားကာ ဝင်္ကပါလမ်းဆီသို့ ထွက်ပေါက်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နေဝင်သွားတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီဖြစ်သလိုမျိုး၊ ထိုနေရာလေးကပဲ သူ့အလိုလို အလင်းပေးနေသလိုမျိုးပင်။
"ဒုက္ခပဲ... ငါ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး" ဟု ဒါနာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ့ထင်တော့ ငါတို့က ချုံပုတ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်နဲ့ တိမ်ရိပ်အောက် ရောက်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အပြင်ဘက် ပြန်ရောက်သွားရင်တော့ ပိုကောင်းလာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့လက်ကို ကိုင်ထားရင် ငါတို့ အပြင်ကို ထွက်နိုင်မှာပါ" ဟု ကားလ်က အကြံပြုလိုက်သည်။
ဒါနာ့လက်ကလေးက ကားလ်ရဲ့ လက်မောင်းကို စမ်းတဝါးဝါး ထိမိသွားပြီးနောက် သူ့လက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အခြားသူတွေအတွက် ဘယ်လောက်တောင် မှောင်နေမလဲဆိုတာ ကားလ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူ မြင်နေရတဲ့ အရောင်တွေက သူ အမည်မသိတဲ့ အရောင်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အလင်းရောင်ကတော့ သူတို့ ခြေထောက်အောက်က မြက်ခင်းပြင်ဆီကနေ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သာမန်လူသားတွေရဲ့ အမြင်အာရုံပြင်ပမှာရှိတဲ့ ဇီဝအလင်းလွှတ်စနစ် (Bioluminescence) တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်ရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤအမှောင်ထုသည် သဘာဝအမှောင်ထု မဟုတ်နိုင်ပေ။ သူတို့ အချိန်မှားတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီဝင်္ကပါကို မှောင်အတိကျအောင် မှော်စွမ်းအင်နဲ့ လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကားလ်က လမ်းပြရင်း ပြန်လာခဲ့ရာ သူ့လက်ထဲက ဒါနာ့လက်ကလေးက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် နုနယ်နွေးထွေးနေသည်။ မြက်ခင်းပေါ်မှာ ခလုတ်တိုက်မလို ဖြစ်သွားတိုင်း သူမရဲ့ အသက်ရှုသံတွေက ပိုပြီး မြန်ဆန်လာသည်။
"မစိုးရိမ်နဲ့၊ ငါ ရှိတယ်လေ။ စိတ်အေးအေးထားပြီး ငါ့ခြေလှမ်းနောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့" ဟု ကားလ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒါနာက သူ့ဘေးနားကို ကပ်လာတာကြောင့် ကားလ်က သူမရဲ့ ပုခုံးကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့လက်ကလည်း သူမလက်ကို မလွှတ်တမ်း ကိုင်ထားရင်း ဝင်္ကပါရဲ့ နောက်ဆုံး အကွေ့တွေကို ကျော်ဖြတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့စာကြည့်ခဲ့တဲ့ နေရာက သိပ်မဝေးတာကြောင့် ဝင်္ကပါထဲမှာ လမ်းပျောက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပင်။ သို့သော်လည်း ဒီလမ်းလျှောက်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်လေးကတော့ တကယ့်ကို သာယာတဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ညနေခင်းရဲ့ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက် ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ ဒါနာက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သစ်ပင်တစ်ပင်ရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို မကြားမချင်း ကားလ်ရဲ့ အနားကနေ မခွာသေးပေ။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်းတို့က 'ရိုမန့်စ် ဝင်္ကပါ' (Maze of Romance) ကနေ ပထမဆုံး ထွက်လာနိုင်တဲ့သူတွေပဲ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ စုံတွဲလေးပါပဲလား" ဟု သစ်ပင်နောက်က လူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"'ရိုမန့်စ် ဝင်္ကပါ' ဟုတ်လား?" ဟု ဒါနာက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"နင်တို့ မသိဘူးလား? ဒါက အကယ်ဒမီမှာ နာမည်အကြီးဆုံး ချစ်သူတွေ ချိန်းတွေ့တဲ့ နေရာလေ။ ချုံပုတ်တွေက ကွယ်ပေးထားတာကိုး။ ငါတို့က ပျင်းလာရင် ဘယ်သူတွေက စုံတွဲအဖြစ် ထွက်လာမလဲ၊ ဘယ်သူက သူ့လက်တွဲဖော်ကို ထားခဲ့မလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူတွေက အမှောင်ထုက အသံကိုပါ လုံတယ်လို့ ထင်ပြီး ရှေ့တိုးကြမလဲဆိုတာ သိရအောင် အမှောင်မှော်ဂါထာနဲ့ စနောက်တတ်ကြတာ" ဟု စီနီယာကျောင်းသားက ရှင်းပြသည်။
ဒါနာ ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း ကားလ်မှာတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ သူက သူမရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ လူတိုင်းက ငါတို့ ဒီကို ချစ်သူတွေလို လာကြတာလို့ ယုံကြည်သွားရင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ စာကြည့်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့ ဒီမှာ တစ်ညလုံးနေရင်တောင် ဘယ်သူမှ လာတားမှာ မဟုတ်ဘူး"
ခဏတာမျှ ဒါနာက ထိုအကြံကို တကယ်ယုံသွားပြီးမှ ကားလ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တကယ်ဆိုလိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိသွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေ ပိုပြီး နီမြန်းသွားတော့သည်။ အကယ်ဒမီရဲ့ စုံတွဲတွေအတွက် နာမည်ကြီးတဲ့နေရာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေကြမှာပေါ့။ ဒါဟာ မှော်အတန်းက ကျောင်းသားတွေကြားမှာ ဟိုးဟိုးကျော်သွားမယ့် ကိစ္စဖြစ်သလို၊ ဘေးက စစ်သည်အတန်းက ယောက်ျားလေးတွေကလည်း သူမနဲ့ ကားလ် တွဲနေကြပြီဆိုပြီး ညည်းညူကြတော့မှာ အသေအချာပင်။
ဒါပေမဲ့ သူမက သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားသလို၊ ကားလ်ကလည်း သူမကို အေးအေးဆေးဆေး စာကြည့်ခွင့်ပေးမယ့်သူ ဖြစ်နေသည်။ ဒါနာက စာမကြည့်ဖြစ်တဲ့ အချိန်တွေမှာ သူတို့ ဘာတွေလုပ်ဖြစ်ကြမလဲဆိုတဲ့ အတွေးတွေကို ခေါင်းထဲက ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ကားလ်ရဲ့ အစီအစဉ်ကို သဘောတူကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်က ကျောင်းပိတ်ရက်ပဲ၊ မနက်စာစားပြီးရင် စာကြည့်ဖို့ လာကြတာပေါ့" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ နေ့လယ်စာ ထုပ်လာခဲ့မယ်"
သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝင်္ကပါရဲ့ ထွက်ပေါက်နားကနေ လူနှစ်ယောက် အငြင်းပွားနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နောက်ထပ် ထွက်လာမယ့် စုံတွဲကတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိတ်ခုနေကြပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ကားလ်ရော ဒါနာပါ ဒီညမှာ အခြားကျောင်းသားတွေရဲ့ ရန်ပွဲတွေကို စိတ်မဝင်စားကြပါ။
ဒါနာက အဆောင်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် သူမရဲ့ လက်ကို ကားလ်က ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်နေတာကြောင့် အနောက်သို့ အနည်းငယ် ပြန်ပါသွားမှသာ သူတို့ လက်ချင်း ကိုင်ထားမိနေသေးတာကို သတိထားမိကြတော့သည်။
"ဆောရီး... ငါ မေ့သွားလို့။ မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်" ဟု သူမက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အဆောင်ခန်းထဲသို့ အပြေးလေး ဝင်သွားလေတော့သည်။