အခန်း ၂၀ - လေဓာတ်ကျောက်တုံး

ကားလ်က ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲရင်း မနက်ဖြန် မှော်ဆရာအတန်းမှာ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲလို့ စဉ်းစားနေချိန်မှာတော့ ဟော့ခ်က သူ့ကိုပေးထားတဲ့ လေဓာတ်ကျောက်တုံးကို အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး စုပ်ယူလို့ ပြီးစီးသွားခဲ့ပါပြီ။ ဟော့ခ်ရဲ့ အဆင့်နဲ့ ကျောက်တုံးရဲ့ စွမ်းအားကွာခြားချက်အရ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီးရသင့်ပေမဲ့ သူ့ကို 'နိုးထသူ' အဆင့်ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးကျောက်တုံးလောက်တော့ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင် ပမာဏကတော့ မှန်မှန်တက်လာနေပြီး ကားလ်ရဲ့ စွမ်းအားကိုပါ လိုက်ပါမြှင့်တင်ပေးနေပါတယ်။

ကားလ်က အဖိုးတန်အရင်းအမြစ်တွေ အလကားဖြစ်သွားပြီလားဆိုတဲ့ နောင်တနဲ့ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပေမဲ့ အရုဏ်မတက်ခင်မှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို မှော်စွမ်းအင်တွေ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာတာကြောင့် နိုးလာခဲ့ရပါတယ်။

[စွမ်းရည်အသစ် ရရှိသည် - လေဒိုင်း (Wind Shield)]

ကျောက်တုံးကို စုပ်ယူလိုက်တာကြောင့် ဟော့ခ်ဟာ စွမ်းရည်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီမှော်က ကားလ်အတွက်တော့ (လောလောဆယ်) အသုံးပြုလို့ မရသေးပါဘူး။

"ဒါမျိုးမှပေါ့။ မင်းအတွက် နောက်ထပ် မှော်တစ်ခု တိုးလာပြီပဲ၊ ဒါက သာမန် လေဟုန်စီးဟော့ခ်တွေ အလွယ်တကူ မသင်ယူနိုင်တဲ့ အရာပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ" လို့ ကားလ်က အိပ်ရာပြန်ဝင်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ငှက်ကလေးကို ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ကျောက်တုံးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ မှော်ပညာကို နားလည်သွားခဲ့ပြီး ဗိုက်မဆာမချင်းတော့ နိုးနေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။

ကံမကောင်းတာကတော့ ကားလ်ကတော့ ငှက်ကလေးလို ကံမကောင်းရှာပါဘူး။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နာရီပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး မနက်စာစားဖို့ နှိုးစက်မမြည်ခင်လေးတင်မှ ပြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်။

"ဒီနေ့ မနက်ကြည့်ရတာ လန်းဆန်းနေပါလား။ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲမနေဘူးလား?" လို့ တိုက်ခိုက်ရေးအတန်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်က မေးပါတယ်။

"ကျွန်တော်က ပြန်နာလန်ထတာ မြန်တယ်ဗျ။ လိုအပ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပြန်ရအောင် အများကြီး စားပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ" လို့ ကားလ်က သူ့ရှေ့က ပန်းကန်ပြားကို ညွှန်ပြရင်း ရယ်မောပြောလိုက်ပါတယ်။ မနေ့က အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် သူ့ရဲ့ အစားအသောက်က ပိုပြီး ကြီးမားလာသလို၊ ဒီမနက်မှာလည်း သူ့အဝတ်အစားတွေက တစ်ဆိုဒ်လောက် သေးသွားပြန်ပါပြီ။ လေ့ကျင့်ရေး မသွားခင်မှာ သူတကယ်တော်တော်လေး ကျပ်နေတဲ့ ယူနီဖောင်းအသစ်တွေ သွားလဲဖို့ လိုနေပါပြီ။

ကားလ်က ယူနီဖောင်းအသစ် လဲလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ အဝတ်လျှော်ခန်းကို သွားခဲ့ရာမှာ မိုးကာအင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထွားထွားနဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပါတယ်။

"ဘာကိစ္စလဲ? အဝတ်လျှော်ဖို့ဆိုရင်တော့ စောသေးတယ်၊ ညနေမှ ရမှာနော်၊ ပြီးရင် မင်းအခန်းထဲ သွားပို့ပေးမယ်" လို့ သူမက လှမ်းပြောပါတယ်။

"အမှန်က ကျွန်တော်နဲ့ တော်မယ့် ယူနီဖောင်း လိုချင်လို့ပါ။ ကျောင်းရောက်ကတည်းက ကျွန်တော်က တဟုန်ထိုး ကြီးလာတာ၊ အခုပေးထားတဲ့ နှစ်စုံလုံးက မတော်တော့ဘူး။ ဖိနပ်တောင် စီးလို့မရတော့လို့ ဖနောင့်နင်း စီးနေရတာပါ" လို့ ကားလ်က ပြန်ဖြေပါတယ်။

"ဪ... အေးအေး၊ ငါ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ မတော်တဲ့ အင်္ကျီတွေကိုတော့ နောက်မှ ပြန်လာပေးပေါ့" အဝတ်လျှော်သမီးကြီးက ခဏကြာတော့ ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲက ယူနီဖောင်းသစ် နှစ်စုံနဲ့အတူ စစ်ဖိနပ်၊ ရှူးဖိနပ်နဲ့ ဖိနပ်ပါး တစ်ရံစီ ယူလာပေးပါတယ်။

"မင်းက လူကောင်ကြီးထွားတဲ့ လူစားမျိုးဆိုရင်တော့ နောက်ကျရင် ဖိနပ်ပါးပဲ လိုလိမ့်မယ်။ အဝတ်အစားတွေကိုတော့ သေချာဂရုစိုက်ပါ၊ ဒါမှ လျှော်ပြီးရင် တခြားကျောင်းသားတွေကို ပြန်ထုတ်ပေးလို့ရမှာ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားတဲ့ အပိုင်း ပြီးသွားရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ကားလ်က အခန်းပြန်ပြီး အဝတ်လဲကာ မှော်ဆရာတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ရီတာဆီ သွားခဲ့ပါတယ်။

[ဟေ့ ဟော့ခ်... 'စုတ်ဖြဲခြင်း' နဲ့ 'လေဒိုင်း' ထဲမှာ ဘယ်ဟာက မှော်စွမ်းအင် ပိုသက်သာမယ် ထင်လဲ?] သူက မေးလိုက်ပါတယ်။

[စုတ်ဖြဲခြင်း ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လေဒိုင်းက ပစ္စည်းကြီးကြီးမားမားတွေနဲ့ ရေလုံးတွေကို တားလို့ရတယ်။ အဲဒီ ရေလုံးအစုတ်တွေလေ] လို့ ဟော့ခ်က ပြန်ဖြေပါတယ်။

မနေ့က တစ်မနက်လုံး အိပ်နေခဲ့တဲ့ ငှက်ကလေးကို ရေလုံးတွေက ဘာလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ ကားလ် မသိပေမဲ့၊ ငှက်ကလေးက စိတ်ကောက်နေပြီး ဂရုစိုက်ခံချင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

"ဒီနေ့မနက်တော့ ငါ့ပခုံးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အပြင်ထွက်မလား? ရေလုံးတွေကို အတူတူ တားကြတာပေါ့" လို့ ကားလ်က အကြံပြုလိုက်ရာ ဟော့ခ်က ချက်ချင်းဆိုသလို အပြင်ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ အင်္ကျီပခုံးပေါ်မှာ ထိုင်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသွားဖို့ မရိုးမရွ စောင့်နေတော့ပါတယ်။

"ဒီနေ့တော့ ဟော့ခ်ကပါ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမလို့လား?" လို့ ရီတာက မေးပါတယ်။

"သူက အိပ်လိုက် စောင့်လိုက်နဲ့ဆိုတော့ ပိတ်လှောင်ခံထားရသလို ခံစားနေရလို့ပါ။ သူလည်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်၊ သူတားဖို့ မှော်တိုက်ကွက်တွေလည်း အများကြီး ရှိတာပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက မှော်တွေကိုပဲ တားရမှာ၊ ပစ်တဲ့သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိပါတယ်"

ရီတာက သူတို့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ခေါ်သွားပါတယ်။ အဲဒီမှာ မှော်ဆရာတွေက စုရုံးပြီး စောင့်နေကြပါပြီ။

"မင်းမှာ ငှက်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ရှိတာလား? မိုက်လိုက်တာ။ သူက ဒီမှာပဲ ကြည့်နေမှာလား? သူက လေဟုန်စီးဟော့ခ် အထီး မဟုတ်လား?" လို့ မှော်ဆရာမလေး တစ်ယောက်က မေးပါတယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ့နာမည်က ဟော့ခ်ပါ။ ဒီနေ့တော့ သူက တိုက်ကွက်တွေကို တားဆီးတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်" လို့ ကားလ်က ပြောလိုက်ပါတယ်။

မှော်ဆရာတွေ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပါတယ်။ မှော်သားရဲတစ်ကောင်က သူတို့ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ဘယ်လိုတားမလဲဆိုတာ သူတို့ သိချင်နေကြတာပါ။ ဒါက တောထဲမှာ သွားစမ်းတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ဘေးကင်းသလို၊ သားရဲတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်က လူသားတွေနဲ့ ဘယ်လိုကွာခြားလဲဆိုတာကိုလည်း လေ့လာနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

တိုက်ခိုက်မှုတွေ ပြန်စပါပြီ။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ပိုမြန်တဲ့ တိုက်ကွက်တွေ၊ အရှိန်မတူတဲ့ တိုက်ကွက်တွေနဲ့ ကားလ်ရဲ့ ခုခံမှုကို ကျော်ဖို့ နည်းမျိုးစုံ သုံးလာကြပါတယ်။ တိုက်ပွဲစတာနဲ့ ဟော့ခ်က လေထဲကို ပျံတက်သွားပြီး ပစ်မှတ်တွေရဲ့ နောက်ဘက်ကို ဝဲပျံကာ သူ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အထက်ကနေ အောက်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ရေလုံးတွေကို စတင် တိုက်ခိုက်ပါတော့တယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ရေဓာတ်မှော်ဆရာ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကြောင့် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိပေမဲ့၊ အဲဒီငှက်က သူတို့ကိုပဲ ရန်ငြိုးထားနေတယ်ဆိုတာ သူတို့ သေချာပေါက် သိလိုက်ရပါတယ်။

"ဟေ့... အဲဒီဟော့ခ်က အခုလေးတင် 'လေဒိုင်း' ကို သုံးလိုက်တာလား? ငါ့ရဲ့ ရေလုံးတွေက စုတ်ဖြဲခြင်း အလင်းတန်းတွေကို ရှောင်ပြီး ပစ်မှတ်ဆီ သွားခါနီးမှာ သူက အစီရင်အတားအဆီးတစ်ခု သုံးလိုက်တာ ငါကျိန်ပြောရဲတယ်" လို့ ရေဓာတ်မှော်ဆရာက ညည်းတွားပါတယ်။

"သူက လေဟုန်စီးဟော့ခ်လေ။ သူတို့မှာ ဘယ်တုန်းက အကာအကွယ်စွမ်းရည် ရှိသွားတာလဲ?" လို့ အခြားတစ်ယောက်က ရယ်မောပြောဆိုနေတုန်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ မီးလုံးက မမြင်ရတဲ့ ဒိုင်းတစ်ခုကို တိုက်မိပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

"တောက်... သူတို့မှာ လေဒိုင်း တကယ်ရှိတာပဲ။ ကောင်းပြီလေ... အဲဒါကို ဘယ်လိုတားရမလဲဆိုတာ ငါပြမယ်" မီးဓာတ်မှော်ဆရာက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ချိန်မှာ အခြားသူတွေကတော့ ရယ်မောနေကြပြီး ဟော့ခ်ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ အော်မြည်နေပါတယ်။

သူ့ရဲ့ နောက်ထပ်တိုက်ကွက်ကတော့ အရှိန်မတူအောင် ခွဲထုတ်ထားတဲ့ မီးလုံးသုံးလုံးပါ။ ဟော့ခ်က သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတွေကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ 'စုတ်ဖြဲခြင်း' အလင်းတန်း သုံးခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်လိုက်ပါတယ်။ အလင်းတန်းတွေက မီးလုံးသုံးလုံးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ထိမှန်သွားတာကြောင့် အခြားကျောင်းသားတွေက ဝိုင်းပြီး အားပေးကြပါတော့တယ်။

"ဟေ့လူ... သူက တော်တော်တော်တာပဲ။ ငှက်အမျိုးအစား သားရဲတွေဆီကနေ လွတ်အောင်ပြေးရတာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တွေ ဘာလို့ရှိလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်"