လင်းရှောင်၏ ကံကြမ္မာအဆင့်သည် ကမ္ဘာ့သားတော်အဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားသည့်အချိန်တွင် ကမောက်ကမ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ခရမ်းရောင်ကြယ်တစ်စင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုခရမ်းရောင်ကြယ်၏ အလင်းရောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧရာမကြယ်ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အထူးတလည် တောက်ပနေခြင်းမရှိပေ။
သို့သော် ၎င်း ပေါ်ထွက်လာခြင်းတစ်ခုတည်းကပင် မသေမျိုးဘုံ ရှိအင်အားစုကြီးများစွာ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။
“မျိုးနွယ်ပေါင်းစုံ ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ပဲ... ကံကြမ္မာကောင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြန်ပြီ... လူတွေကို အောက် သေမျိုးဘုံဆီ ချက်ချင်းစေလွှတ်ပြီး သူ့ကို ရှာဖွေကြ…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကံကြမ္မာကောင်းပိုင်ရှင်ကို ငါတို့ ထိုက်ရွှီနန်းတော်ထဲ ဝင်လာအောင် ခေါ်ယူရမယ်...”
“ဟဲဟဲ... သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအင်အားက ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ လူတော်လူကောင်းတစ်ယောက်လို့တော့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်... လူတွေကို အောက်ဘုံဆီ စေလွှတ်ပြီး ရှာဖွေကြ…ငါတို့ ချန်ရှန်းနန်းတော်ကို လက်မခံဘူးဆိုရင် အဲဒီနေရာမှာပဲ သတ်ပစ်ပြီး သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာကို သိမ်းယူလိုက်...”
“အောက်ဘုံလေးတစ်ခုက ဒီလို ကံကြမ္မာက
ပိုင်ရှင်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တယ်ပေါ့လေ.. ဟီးဟီးဟီး… ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ ရှန်ကူ(ဝိညာဉ်စား)ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်ကို တကယ်ပဲ ကောင်းချီးပေးနေတာပဲ... သူ့ကိုသာ ရယူနိုင်ရင် ငါတို့မျိုးနွယ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ခရမ်းရောင်ကြယ်ကို မြင်လိုက်ကြပြီးနောက် မိမိတို့၏ အကြံအစည်များကိုယ်စီဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူများကို အောက်ဘုံသို့ စေလွှတ်ကာ ရှာဖွေစေခဲ့ကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ထျန်းဟွမ်တိုက်ကြီးရှိ လင်းရှောင်သည် ကံကြမ္မာနှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်နိုင်စွမ်း မြင့်တက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ဆက်နွယ်မှုသည် ပိုမိုနီးကပ်လာကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်မိသည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိနေသကဲ့သို့ သူ၏ဒန်တျန်ထဲသို့ စီးကြောင်းတစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း စုပြုံဝင်ရောက်လာကြသည်။
ထိုပြောင်းလဲမှုသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါးတာအိုခန္ဓာ၏ အလိုအလျောက်ကျင့်ကြံမှုနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူသည် မဟာတာအို၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။
ယခုမှစ၍ သူ့ထက် ကံကြမ္မာအဆင့် ပိုမြင့်သူတစ်ဦးက တိုက်ခိုက်လာခြင်းမဟုတ်ပါက သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဆောင်သူတိုင်းသည် အနည်းနှင့်အများ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်းရှောင်သည် မဟာတာအို၏ ကာကွယ်မှုကို ရယူကာ သတ်မရသော ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လို ဖြစ်လာရန်အတွက် ကံကြမ္မာအဆင့်ကို မြှင့်တင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ ရန်သူများကို လိုက်လံရှာဖွေသည့်အခါ သူတို့၏ ကမ္ဘာငယ်များကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့နိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ သူသည် သေခြင်းကို ရှာဖွေသည့်လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူဖြစ်သောကြောင့် မဟာတာအို၏ ကာကွယ်မှုကို မလိုအပ်ပေ။
အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်နိုင်စွမ်းကို အနည်းငယ် အသားကျအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာနိုင်သည့် အမြန်နှုန်းသည် ယခင်ထက် နှစ်ဆခန့် မြန်ဆန်လာကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စာလိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စာလိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်းသည် သံချေးတက်နေသော ကြေးဝါစာလိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းလုံးများ တဝုန်းဝုန်း စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကို ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။
လင်းရှောင်သည် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စာလိပ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေခြင်းမှလွဲ၍ ထူးခြားဆန်းကြယ်သောအရာကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အနှစ်သာရသွေးတစ်စက်ကို စာလိပ်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
“ဝှစ်...”
သွေးစက်က စာလိပ်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် ကြေးဝါစာလိပ်သည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။
ထို့နောက် စာလိပ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နဖူးအလယ်ဗဟိုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
{အချိန်ကျမ်းစာ’ ၏ အစိတ်အပိုင်း.. အချိန်တာအို၏ စည်းမျဉ်းများမှ ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်တာအိုနှင့် သက်ဆိုင်သော အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်}
ကြေးဝါစာလိပ်သည် သူ၏အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရင်းနှီးသော အချက်အလက်များစွာ သူ၏စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။
“ဒါက အချိန်တာအိုအတွက် ကျင့်ကြံရေးနည်းစနစ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”
သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လင်းရှောင်လည်း အံ့ဩသွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ တာအိုပေါင်းများစွာအနက် အချိန်သည် ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်သည် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ အချိန်တာအို ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် အခြားတာအိုအားလုံးအပေါ် အနိုင်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သူ့စိတ်ထဲရှိ ကြေးဝါစာလိပ်သည် အချိန်ကျမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသော်လည်း အချိန်နှင့်ပတ်သက်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု သို့မဟုတ် နည်းစနစ်တစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ နားလည်နိုင်ခဲ့ပါက မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အကြွင်းမဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သို့သော် လင်းရှောင်သည် အချိန်ကျမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်ဆောင်ရန် ပိုအရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ နံပါတ်တစ် လက်နက်သန့်စင်ခြင်း ဂိုဏ်းဖြစ်သော ဝိညာဉ်မီးဖိုရှေးဟောင်းဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ကာ လက်နက်သန့်စင်ဖန်တီးပညာကို သင်ယူပြီး မိမိတိုက်ခိုက်မှုက မိမိကိုပြန်လည်တန်ပြန်ထိစေသော လက်နက်ကို ဖန်တီးရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အချိန်တာအိုနှင့် သက်ဆိုင်သော နည်းစနစ်များသည် အမှန်ပင် အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း သူ၏အခြေခံလမ်းစဉ်မှာ သေဆုံးခြင်းမှတစ်ဆင့် အမွေဆက်ခံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အရာကို ဦးစားပေးရမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။
လင်းရှောင်သည် သူ၏လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြေးဝါခေါင်းတလားအတွင်းရှိ ယွီရှောင်ယောင်ထံသို့ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာကျော် ထည့်ပေးပြီးနောက် မျှောါစင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
အပြင်လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ တောက်ပနေပြီး လမင်း၏အလင်းရောင်သည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီအထိ လင်းလက်နေသည်။ အလွန်ရှားပါးသော လှပသည့်ညတစ်ညပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်းရှောင်သည် ထိုရှုခင်းကို ခံစားကြည့်ရှုရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ကြီးငါးခုနှင့် မသေမျိုးဘုရင်ဆက်ခံသူကို မည်သို့ အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးရမည်ဆိုသည့် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အလျင်အမြန် မြှင့်တင်ကာ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို အမြန်ဆုံး ရရှိအောင် ကြိုးစားမည်ဖြစ်သည်။
သူ၏လှပသော ဆရာမ ကို ပြန်လည်အသက်ရှင်လာစေပြီးသည်နှင့် သူမနှင့်အတူ ကမ္ဘာ့လှပသော ရှုခင်းများကို လှည့်လည်ခံစားလိုသည်။
“ဝှစ်...”
သူသည် ညတွင်းချင်း မြူခိုးမြို့တော်သို့ သွားပြီး ဝိညာဉ်မီးဖိုရှေးဟောင်းဂိုဏ်း၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းရန် စဉ်းစားနေချိန်တွင် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ အသံပို့လွှတ်ရေးကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် တုန်ခါလာခဲ့သည်။
အခြားဆရာတူဂျူနီယာငယ်များထံမှ သတင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးကာ သူသည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်ပေါ်ရှိ တားမြစ်စည်းကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
“တပည့်တူလေး လင်း... ငါက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူဦးလေး ချင်းရှုပါ..ဟန်ရင် ညီမလေး သေဆုံးသွားပြီဆိုတာနဲ့ မင်းက ဂိုဏ်းကနေ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပြီး ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ငါးခုနဲ့ မသေမျိုးဘုရင်ရဲ့ ဆက်ခံသူကို လက်စားချေဖို့ သွားတယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာ သိသွားတယ်... သူက ဒေါသကြောင့် သွေးအန်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တယ်"
“မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... ဒါကြောင့် ဘိုးဘေးဆရာ မကွယ်လွန်ခင် မင်းတစ်ခေါက်လောက် ပြန်လာပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ပေးနိုင်မလား"
ကျောက်စိမ်းအဆောင်ပေါ်ရှိ တားမြစ်စည်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မိမိနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဆရာတူတပည့်များ မဟုတ်ဘဲ ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အခြားသူတစ်ဦးထံမှ သတင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လင်းရှောင်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးခဲ့သူများမှာ ဘိုးဘေးဆရာနှင့် ဂိုဏ်းတူဦးလေး အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။
သူ၏လှပသော ဆရာမ သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ချိန်ကစ၍ ပြန်သွားရန် မစီစဉ်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် ယခု သတင်းပို့လာသူသည် ယခင်က သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးဆရာ ကလည်း သူ့ကို အလွန်ချစ်ခင်ခဲ့သည်။
ယခု သူ့ဆရာသခင် သေဆုံးမှုနှင့် သူဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားမှုတို့ကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူ ပြန်သွားကြည့်သင့်ပေသည်။
“ဘိုးဘေးဆရာကို ပြောပေးပါ…ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော် ပြန်လာတွေ့ပါမယ်"
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းရှောင်သည် လက်နက်သန့်စင်ပညာကို သင်ယူပြီးမှ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒါကို သူ၏ဆရာမ ကိုယ်စား ဘိုးဘေးဆရာ အားနောက်ဆုံးအကြိမ် လိုက်ပို့ပေးခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆို မင်းရဲ့ကိစ္စတွေကို အရင်ပြီးအောင် လုပ်လိုက်ပါ... တပည့်တူလေး"
လင်းရှောင် ပြန်လာမည်ဟု သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ တစ်ဖက်တွင်ရှိသော တာအိုပညာရှင် ချင်းရှုသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။
လင်းရှောင်သည် ဂိုဏ်းက လက်စားချေရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဂိုဏ်းအပေါ် ရန်ငြိုးထားကာ ဘိုးဘေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လာမတွေ့တော့မည်ကို သူ အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ လင်းရှောင်သည် ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကို မမုန်းတီးခဲ့ပေ။
“ကောင်းပါပြီ"
လင်းရှောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေပြီး ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်လိုက်သည်။
အမှန်မှာ လင်းရှောင်သည် မိမိဆရာမအတွက် လက်စားချေရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ခဲ့သော ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကို မုန်းတီးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ထိုအချိန်က ဧကရာဇ်မျိုးနွယ်ငါးခုသည် ကြီးမားသောအင်အားဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး သူတို့နောက်တွင် မသေမျိုးဘုရင်ဆက်ခံသူလည်း ရှိနေခဲ့သည်။
ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းသည် ထိုအချိန်တွင် ထွက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါက ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားနိုင်သည်မှာ သေချာပေသည်။
ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံရမည်ကို သိနေလျက် ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကို ရှေ့တန်းမှ ဝင်တိုက်ခိုင်းရန် အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေး၍ မရနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်း၏ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များသည် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လက်စားချေမည့်အကြောင်း မပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ နားလည်နိုင်စရာဖြစ်သည်။
လင်းရှောင်သည် ထိုအချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။
နားလည်ပေးနိုင်ခြင်းသည် တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း စိတ်ခံစားချက်အရမူ ယန်ထျန်းဓားဂိုဏ်း၏ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များအပေါ် သူ အလွန်စိတ်ပျက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်း၏ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သေဆုံးသွားသည့်တိုင် မာနကို မျိုသိပ်ကာ သည်းခံနိုင်ခြင်းသည် သူတို့၌ ကျောရိုးမရှိကြောင်း ပြသနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် အင်အားစုကြီးတိုင်းသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အမွေအနှစ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဒီအချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
အနိုင်မရနိုင်သည့်အချိန်တွင် ခေါင်းမာမနေဘဲ မာနကို မျိုသိပ်ကာ သည်းခံတတ်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုလမ်းစဉ်သည် လင်းရှောင် လိုချင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။
သူသည် စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မြူခိုးမြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။