အခန်း ၉၉ — ဆရာတင်ခြင်း
သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းလှသော 'ကျိန်းပေါင်ခန်းမ' သခင်ကြီး၏ လက်ရာများသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသခင်ကြီးမှာ မည်သူဖြစ်သနည်း၊ ဘာကြောင့်များ သူမအတွက် ဤမျှအထိ ဖြည့်ဆည်းပေးရသနည်းဟူသည်ကို ချူလျိုယွဲ့ ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာမိသည်။ ဤသည်မှာ အမဲလိုက်ကွင်း ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်သော အရာမျိုး လုံးဝမဟုတ်ချေ။
အစောပိုင်းက သူမသည် ယန်ကောကို ထိုသခင်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရန် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယန်ကောက သခင်ကြီးသည် မြို့တော်တွင် ရှိခဲလှကြောင်း၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် တွေ့ခွင့်ရရန် ခဲယဉ်းကြောင်း ဆိုကာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ ချူလျိုယွဲ့အနေဖြင့် တွေ့ဆုံလိုပါက အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ရပေလိမ့်မည်။
ချူလျိုယွဲ့က အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးသော ရတနာများ ပေးပို့လာမှတော့ သူမအနေဖြင့် လက်ခံထားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ တစ်ဖက်လူက သူမကို တွေ့ချင်သည့်အခါ သဘာဝအတိုင်း တွေ့ခွင့်ရလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျမှ စကားပြောဆိုလျှင်လည်း မနှောင်းသေးပေ။ ၎င်းအပြင် ဤပစ္စည်းအားလုံးကို သူမ အမှန်တကယ် နှစ်သက်နေမိရာ ငြင်းပယ်လိုက်လျှင်လည်း နှမြောစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မတတ်သာဘဲ အရှုံးပေးလိုက်ရသော လုဖေးရန့်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကဲ... သွားကြစို့၊ မင်းတို့ နေထိုင်ရမယ့်နေရာကို ငါ လိုက်ပြမယ်”
...
ချူလျိုယွဲ့သည် ပိုင်ချန်း၏ နောက်မှနေ၍ အကယ်ဒမီထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး၊ လုဖေးရန့်နှင့် အခြားသူများမှာမူ သူမ၏ အစေခံများသဖွယ် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့အဖွဲ့သည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အတော်အတန် ရရှိခဲ့သည်။ ယခင် လူရည်ချွန်စစ်ဆေးပွဲတွင် ချူလျိုယွဲ့ကို မြင်ဖူးသူ အချို့ရှိသော်လည်း အများစုမှာ သူမနှင့် ရွယ်တူတန်းတူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အထက်တန်း နှစ်သုတ်မှ ကျောင်းသားများအဖို့မူ ချူလျိုယွဲ့ဟူသော အမည်မှာ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျော်ကြားနေခဲ့သည်။ ယခု သူမ အကယ်ဒမီသို့ တကယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူမသည် မည်သို့သောသူမျိုး ဖြစ်သည်ကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုကြသည်။ သို့သော် ပိုင်ချန်းအနားမှာ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ ပြဿနာရှာရန် မရဲကြပေ။
မကြာမီတွင် ချူလျိုယွဲ့သည် အကယ်ဒမီအတွင်းရှိ အိမ်ရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်များသည် တစ်လုံးချင်း သီးသန့်ဖြစ်ပြီး ခြံဝန်းငယ်လေးများ ပါရှိကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အကွာအဝေး အညီအမျှ ခွာထားကြသည်။
“အကယ်ဒမီက အလွန်ကျယ်ပေမဲ့ ကျောင်းသားဦးရေက သိပ်မများဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျောင်းသားတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်အိမ် တစ်လုံးစီ ရကြတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် စာသင်ချိန် မရှိတဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေက ကိုယ့်နေရာမှာကိုယ် အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံနိုင်တာပေါ့” ဟု ပိုင်ချန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြသည်။
“အကယ်ဒမီထဲမှာ လက်ဝှေ့ကွင်းနဲ့ စာကြည့်တိုက်ကို လူတိုင်း အတူတူ သုံးကြရပေမဲ့ စစ်သည်တော်တွေ၊ စွမ်းအားရှင်တွေနဲ့ နတ်ဆေးဆရာတွေရဲ့ ကျင့်ကြံပုံချင်း မတူတာကြောင့် နယ်မြေတွေကိုတော့ သီးခြား ခွဲထားတယ်။ အခု ငါတို့ ဖြတ်လာခဲ့တာက စစ်သည်တော်တွေရဲ့ နယ်မြေပဲ။ ‘ရွှမ်းချင်း’ ရေကန်ကို ဖြတ်ပြီးရင်တော့ ငါတို့ စွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ နယ်မြေကို ရောက်ပြီ”
ချူလျိုယွဲ့က ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော ရေများ စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရေကန်ပေါ်တွင် အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါသော ကျောက်တံတားတစ်စင်း ရှိနေသည်။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းတွင်လည်း သီးသန့်အိမ်လေးများ ရှိသော်လည်း ထိုအိမ်များသည် အစောပိုင်းက အိမ်များထက် ပို၍ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသည်။
“ကျောင်းသားတွေရဲ့ နေထိုင်မှု အဆင့်အတန်းကလည်း ကွာခြားပုံရတယ်...” ချူလျိုယွဲ့က သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟီးဟီး... ဒါပေါ့! ငါတို့ စွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ နေထိုင်မှု အခြေအနေက စစ်သည်တော်တွေထက် အများကြီး သာတာပေါ့” ပိုင်ချန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီက အိမ်တွေက ဟိုဘက်က အိမ်တွေထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ပိုကျယ်တယ်”
ချူလျိုယွဲ့က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စွမ်းအားရှင် အရေအတွက်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိပြီး စစ်သည်တော်များထက် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကွဲပြားခြားနားမှုရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“ကြည့်စမ်း! ဟိုက ရေကန်နားက အိမ်က မင်းနေရမယ့်နေရာပဲ” ပိုင်ချန်းက လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။ “အဲဒီနေရာက ‘ကျိုယို’ မျှော်စင်နဲ့ စာကြည့်တိုက်နဲ့လည်း နီးတော့ အစစအရာရာ အဆင်ပြေစေမှာပါ”
ချူလျိုယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုလေးတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာပိုင်ချန်း”
“ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက အကြီးအကဲစွန်းက အထူးမှာကြားထားတာပါ။ မင်းလို စစ်သည်တော်ရော၊ စွမ်းအားရှင်ပါ ပါရမီ ထူးချွန်တဲ့သူမျိုးက ဒီလို ဆက်ဆံမှုကို ရထိုက်တာ သဘာဝပါပဲ။ ဆရာတွေ အားလုံးကလည်း မင်းကို အင်အားကြီးတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်ကြတာပဲ”
ပိုင်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တည်ကြည်နေသည်။ သူပြောသမျှ စကားတိုင်းမှာ စိတ်ရင်းမှန်ကြောင်း ချူလျိုယွဲ့ သိနိုင်သည်။ ပိုင်ချန်းသည် ဒေါသကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ပုပ်သူ မဟုတ်ဘဲ ဆရာတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်သည်။
အိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သေသေချာချာ သန့်ရှင်းထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားရသည်။ လုဖေးရန့်နှင့် ကျန်သူများမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကာ ပစ္စည်းများကို ချထားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ချူလျိုယွဲ့ကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ ထိုကဲ့သို့သော သူများအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေရန် မလိုချေ။
ပိုင်ချန်းက ချူလျိုယွဲ့ သတိပြုရမည့် အချက်များကို ရှင်းပြရာ သူမကလည်း တစ်ခုချင်းစီကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
“ဒါကတော့ မင်းရဲ့ အမည်ကတ်နဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံပဲ။ ပစ္စည်းတွေ နေရာချလို့ ပြီးပြီဆိုရင် ‘သစ်သီးဥယျာဉ်’ ကို တစ်ခေါက် လာခဲ့ဦး။ အဲဒီနေရာက ဆရာတွေ ရုံးခန်းထိုင်တဲ့ နေရာပဲ။ မင်းက စွမ်းအားရှင်အဖြစ် ကျင့်ကြံဖို့ ရွေးချယ်ပြီးပြီ ဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာကိုတော့ မရွေးရသေးဘူး။ ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုရင် သစ်သီးဥယျာဉ်ကို လာပြီး ဆရာနဲ့တွေ့၊ မှတ်တမ်းစာအုပ်မှာ စာရင်းသွင်းပြီးရင်တော့ တရားဝင် ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ”
ချူလျိုယွဲ့က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဆရာပိုင်ချန်း... ကျွန်မက ဆရာ တစ်ယောက်ယောက်ကို... မဖြစ်မနေ ရွေးရမှာလားဟင်”