အခန်း ၉၁ — ဝိုင်

ရွှေရောင်တိမ်တိုက်ပုံစံများ ထိုးထားသည့် အဖြူရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျကာ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးနှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော ခါးရှိသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဝတ်စုံ၏ အနားသတ်များတွင် နက်မှောင်သော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

နေမင်းမှာ ထိပ်တည့်တည့်သို့ ရောက်နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင်မူ အေးစက်သော လေထုတစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးမြသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူသည် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော နှင်းဖုံးတောင်ထိပ်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ဓားသွားသဖွယ် ထက်မြက်သော မျက်ခုံးအစုံမှာ နားထင်ဘက်သို့ စောင်းတက်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ သာယာသော ညချမ်းရှိ နဂါးငွေ့တန်းမှ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူမဆို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်လောက်သည်။

သူ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းကွေးညွှတ်ပုံမှာလည်း အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် ပြည့်စုံလှသည်။ နှုတ်ခမ်းလွှာ အလယ်ရှိ အဖုလေးက ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ပို၍ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ ဖြစ်စေသည်။ ဤအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အေးချမ်းပြီး အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်စုံညနှင့် တူသော်လည်း၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာမူ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရင်းနှီးချင်စရာ အရောင်အသွေး ရှိနေသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နွေးထွေးသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အေးစက်ပြီး မြင့်မြတ်လှသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ခပ်စိမ်းစိမ်း အမူအရာက လူတို့ကို မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာကတည်းက ဤအမျိုးသားကို မြင်ဖူးသူ ရှားလှသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အားနည်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော လီမင်းသားသည် ဤမျှအထိ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးအချို့မှာမူ တိတ်တဆိတ်ပင် မျက်နှာနီမြန်းနေကြတော့သည်။

ရုံရှုးသည် ထိုအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စားသောက်ဆိုင်၏ အတွင်းဘက်ဆုံးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချူနင်သည် ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လိုက်၏။ "မင်းသား... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲခင်ဗျာ"

ချူနင်၏ အမြင်တွင် လီမင်းသားသည် သူတို့အတွက် ကြီးမားသော ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သမီးကို အကြိမ်ကြိမ် အခက်အခဲများမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူတို့ကို အနှိမ်ခံအဖြစ် သဘောထားချိန်တွင် မင်းသားတစ်ဦးတည်းသာ သူတို့အပေါ် လက်ကမ်းပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လီမင်းသားအပေါ် သူ ထားရှိသော ခံစားချက်မှာ အခြားသူများနှင့် မတူပေ။

လီမင်းသားသည် ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် လူနာမေးလာသူများကိုပင် ငြင်းပယ်နေခဲ့သည်ဟု သူ ကြားထားသည်။ သူသည် ဖိတ်စာကို ယဉ်ကျေးမှုအရသာ ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သို့သော် မင်းသားသည် လူကိုယ်တိုင် ရောက်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား! ချူနင်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာပြီး အံ့ဩသွားရသည်။

ရုံရှုးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အရာရှိ ချူနင် ရာထူးတက်တာက ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စပဲလေ။ မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက နည်းနည်း ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့... ဒီပျော်ပွဲရွှင်ပွဲမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲချင်လို့ လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စအချို့ကြောင့် နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်။ စိတ်မရှိပါနဲ့နော်"

ချူနင်က အမြန်ပင် ပြန်ပြောသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ရှိမှာလဲခင်ဗျာ! မင်းသား ကြွလာတာ ယွဲ့အာနဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပါတယ်!"

ရုံရှုး၏ မျက်ခုံးမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ သူက ဘေးတွင် ရှိနေသော ချူလျိုယွဲ့ထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ "အို... သခင်မလေး လျိုယွဲ့ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာလား"

သူ၏ လေသံမှာ အလွန် ယဉ်ကျေးလှသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသားသည် လွန်ခဲ့သည့်ညက သူမ၏ အခန်းထဲတွင် မပြန်ဘဲ ဇွတ်နေခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း မည်သူ သိပါမည်နည်း။ ချူလျိုယွဲ့သည် သူ့ကို ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

ရှင်က ဟန်ဆောင်ချင်နေမှတော့ ကျွန်မကလည်း လိုက်ဖက်အောင် ကပေးရမှာပေါ့! သူမက ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း "ကျွန်မ ဖေဖေရဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက် အစစ်အမှန်ပါပဲ။ မင်းသား ကြွလာတာကို ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်"

ချူလျိုယွဲ့၏ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရုံရှုး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မင်းသား ရုံရှုးသည် ချူနင် သားအဖနှင့် ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ သူတို့ ဘယ်တုန်းက သိသွားကြတာလဲ? သို့မဟုတ်ပါက အခြားသော ဖိတ်ကြားချက်အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော သူသည် ဘာကြောင့် ဒီပွဲကိုမှ ရွေးပြီး လာရသနည်း။

သတ္တမမြောက် မင်းသားသည် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းရှိပြီး တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တော်ပြင်ပတွင် အချိန်အများစု ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က 'လီမင်းသား' ဘွဲ့ကို ချက်ချင်း အပ်နှင်းခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်က သူ့ကို မည်မျှ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ချူနင်သည် သူနှင့် မည်သည့်အချိန်တွင် ပတ်သက်မှု ရသွားသနည်း။

"မင်းသား... အထဲကို ကြွပါဦး"

...

ဒီနေ့ လူအများအပြား လာကြသော်လည်း မည်သူမျှ လီမင်းသားထက် အဆင့်အတန်း မမြင့်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် သူရောက်လာချိန်တွင် သူထိုင်ရန် နေရာမှာ အဆင်သင့် ရှိနေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် ချူနင်၊ ချူလျိုယွဲ့တို့နှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် အတူထိုင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်​ကောသည်လည်း ထိုစားပွဲတွင်ပင် အတူရှိနေသည်။

"မင်းသား... ထိုင်တော်မူပါဦး"

"အရာရှိ ချူနင်... အားနာမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ဧည့်သည်ပဲလေ"

ချူနင်သည် ရုံရှုးကို ရိုသေလေးစားသော်လည်း၊ မင်းသားက သူ့အပေါ်တွင် မာန်မာန မရှိဘဲ ဆက်ဆံသည်။ ထိုအမူအရာက ချူနင်ကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားစေသည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် ရုံရှုးနှင့် ချူနင်တို့ အပြန်အလှန် စကားပြောနေပုံကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ပင် တွန့်သွားမိသည်။ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ရုံရှုး၏ ဟန်ဆောင်ကောင်းသော ရုပ်ရည်အောက်တွင် လုံးဝ လှည့်စားခြင်း ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

"ချူလျိုယွဲ့... မင်းသားအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် ငှဲ့ပေးပါဦး။ မင်းသားက ငါတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတာ၊ ငါတို့ သူ့ကို သေချာ ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး" ဟု ချူနင်က ဆိုလိုက်သည်။

ချူလျိုယွဲ့ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကျော်ပြီး ဝိုင်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ကြည်လင်သော ဝိုင်ရည်မှာ လေထဲတွင် မျဉ်းတစ်ကြောင်းသဖွယ် စီးဆင်းသွားပြီး ခွက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ လတ်ဆတ်သော ဝါးရနံ့မှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

"မင်းသား... ဒီ အဆင့်မြင့် ဝါးရွက်စိမ်းဝိုင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ မင်းသား သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပါ"

ချူနင်မှာ အံ့ဩသွားပြီး သူမကို ဟန့်တားလိုက်သည်။ "ယွဲ့အာ... မင်းသားက ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာကာစပဲ ရှိသေးတာ။ ဝိုင်ကို ဘယ်လိုလုပ် သောက်လို့ ဖြစ်မှာလဲ"

ချူလျိုယွဲ့က မျက်တောင်ခတ်ကာ ရုံရှုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းသားက အဝတ်အစား ပါးပါးလေး ဝတ်ထားတာ ကျွန်မ သတိပြုမိလို့ပါ။ အအေးမိမှာ စိုးရိမ်လို့... ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားအောင် ဝိုင်ငှဲ့ပေးတာပါ။ မင်းသား မကြိုက်လို့လားဟင်"

ရုံရှုးသည် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ တမင်လုပ်နေမှန်း သူ သိသည်။ "ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်က ဝိုင်ကို အများကြီး မခံနိုင်တာ အမှန်ပဲ..."

ချူလျိုယွဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးကို ပြန်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ရုံရှုးသည် သူ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ ဖိလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မှာ အေးစက်နေသော်လည်း ထိတွေ့လိုက်သည့် နေရာတွင် မီးစတစ်ခု စတင်လောင်မြိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း... သခင်မလေး လျိုယွဲ့ ကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးတဲ့ ဝိုင်ပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်ပါ့မလဲ"

သူသည် သူမ၏ လက်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ လက်တင်ထားပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဝိုင်အိုးကို မသိမ်းသွားအောင် တားလိုက်သည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ချူနင်ကတော့ ဘာမှ မဟုတ်တာကို မမြင်မိဘဲ မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်သမီးက နည်းနည်းတော့ ဇွတ်တရိုးနိုင်တယ်၊ မင်းသား ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

ရုံရှုး၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "မလိုပါဘူးခင်ဗျာ"

ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။

ချူလျိုယွဲ့သည် ရင်ထဲတွင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ဘေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ယန်​ကောမှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဒုတိယသခင်ကြီး ယန်... ဘာလို့ မထိုင်တာလဲ"

ယန်​ကောက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မ... မထိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်... ခါးနည်းနည်း နာနေလို့ပါ။ မတ်တပ်ရပ်နေတာက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်!"

သူ့သခင်နှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်းမှာ အတူထိုင်ဖို့ဆိုတာ... သတ္တိရှိရင်တောင် သူ မလုပ်ရဲပါချေ!