အခန်း ၉၀ — သူ ရောက်လာပြီ

"သူ့ကို ဒီကနေ အခုချက်ချင်း နှင်ထုတ်လိုက်စမ်း!"

ပထမအကြီးအကဲသည် ဒေါသများနှင့်တုံယင်လျက် ဖိတ်စာကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

"ချူလျိုယွဲ့ကို သွားပြောခိုင်းလိုက်... သူတို့က ချူမိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားပြီးသားဆိုတော့ နောင်မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့!"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ!" အစေခံလေးသည် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်ပြေးတော့သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေရဲတော့ချေ။

ခန်းမထဲရှိ ကျန်ရှိသူများ၏ မျက်နှာပေးမှာလည်း မကောင်းလှချေ။

"ဒီမနက်က အဲဒီလူကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ" ပထမအကြီးအကဲက ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။

ဖြန်း! ပထမအကြီးအကဲသည် စားပွဲကို အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲထောင့်များပင် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ "ငါ့ကို ဖြေစမ်း!"

ချူယန်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်... ကျွန်တော်က သူတို့ကို အရှက်ခွဲဖို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါ... ဒါမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"အရှက်ခွဲဖို့ ဟုတ်လား။ မျက်လုံးကို သေသေချာချာ ဖွင့်ကြည့်စမ်း! အခု ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အရှက်ခွဲနေတာလဲ။ ဒီသတင်းသာ အပြင်ထွက်သွားရင် ငါတို့မိသားစု သိက္ခာကျကုန်တော့မှာပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းအပြစ်တွေချည်းပဲ!"

ချူယန်မှာ မတရားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မွန်းကျပ်သွားရသည်။ ထိုစဉ်က ပထမအကြီးအကဲကိုယ်တိုင် သူ လုပ်တာကို သိနေခဲ့ပြီး အစေခံလွှတ်ဖို့ကိုလည်း သဘောတူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားတော့မှ သူကပဲ အကုန်လုံးကို အပြစ်ဖို့နေတော့သည်။

"... သူမက ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ဘူးလေ..."

ပထမအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမှောင်ရိပ်မှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်သေးချေ။ သူတို့ကို အဓိက နှိပ်စက်နေသည့် အချက်မှာ မြို့တော်၏ ဂုဏ်သရေရှိ လူကုံထံ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေကြခြင်းပင်!

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခြေအနေကတော့ လက်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤပွဲသည် မြို့တော်တွင် ချူနင်နှင့် ချူလျိုယွဲ့တို့၏ အဆင့်အတန်းကို ခိုင်မာသွားစေမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ပထမအကြီးအကဲ... လုမိသားစု အကြီးအကဲက အိမ်ရှေ့မင်းသား နန်းတော်ကို သွားတယ်လို့ ကြားပါတယ်။ အဲဒါ... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ပထမအကြီးအကဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ချူလျိုယွဲ့နှင့် ချူရှန်းမိန်တို့၏ ကိစ္စကြောင့် ဒေါသထွက်နေဆဲပင်။ သူက ချူမိသားစုအပေါ် ကောင်းပြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ! ချူရှန်းမိန်က မင်းသားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆင့်တက်သွားရင် သူမကို အားကိုးလို့ရမယ်လို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာမယ်လို့။

ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ ထောက်ခံမှုကို လက်လွှတ်လိုက်လို့ မဖြစ်သေးဘူး!

"ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ အဲဒီကို သွားရမယ်!"

...

ချူမိသားစုက ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဆိုသည်ကို ချူလျိုယွဲ့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်မသွားဘဲ စုဟွေးကို အခြားစားသောက်ဆိုင်များဆီ လူလွှတ်၍ အကူအညီတောင်းခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ရှေ့မင်းသား နန်းတော်သို့လည်း ဖိတ်စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သေးသည်။

ရုံကျင်း လာသည်၊ မလာသည်ကို ချူလျိုယွဲ့ ဂရုမစိုက်ပါချေ။ သို့သော် သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးရခြင်းကိုမူ သူမ သဘောကျသည်။ ယခင်က ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသော စားသောက်ဆိုင် အတော်များများမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သဘောထားမှာ ဒီမနက်ကနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားတော့သည်။

ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက် လမ်းမဝက်ခန့်အထိ စားပွဲများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။ လူများမှာ ဟိုဒီ သွားလာနေကြပြီး ဝိုင်နံ့များမှာလည်း တစ်နယ်လုံး ပျံ့နှံ့နေသည်။ တကယ်ကို စည်ကားလှသည်!

လူတိုင်း၏ စကားဝိုင်းမှာ ချူနင်နှင့် ချူလျိုယွဲ့တို့ထံမှ မခွာကြချေ။ အမြဲတမ်း အနှိမ်ခံခဲ့ရသော ဤသားအဖနှစ်ဦးမှာ ယခုကဲ့သို့ လူပုံအလယ်တွင် တောက်ပလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ မခန့်မှန်းနိုင်သော အနာဂတ်နှင့် အမြဲပြောင်းလဲနေသော လောကဓံကို အမှန်တကယ် ထင်ဟပ်နေတော့သည်။

ချူနင်သည် သူ၏ မိတ်ဆွေများထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဂုဏ်ပြုစကားများကို နားထောင်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာရသည်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ယွဲ့အာကြောင့် ဖြစ်လာရတာဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

"ညီအစ်ကို ချူနင်... ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် လျိုယွဲ့က အိမ်ထောင်ပြုလို့ရတဲ့ အရွယ် ရောက်နေပြီနော်။ အခု သူမကလည်း တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေသလို၊ ခင်ဗျားကလည်း ရာထူးတက်သွားပြီဆိုတော့... ဘယ်မိသားစုက သားလေးတွေကိုများ စဉ်းစားထားလဲ"

"ဟုတ်တယ်ဗျ! ခင်ဗျားသမီးက တကယ့်ကို ထူးချွန်တာ။ မြို့တော်က လူအများကြီးက သူမကို မျက်စိကျနေကြမှာ သေချာတယ်! ဟားဟား!"

"ညီအစ်ကို ချူနင်... ငါ့သားလေးကိုရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

"ငါ့တူလေးလည်း ရှိသေးတယ်! သူကလည်း ထျန်းလုအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားပဲ! သူတို့ချင်းဆိုရင် ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိမှာ!"

ချူနင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာတော့သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် ကိစ္စပြီးကတည်းက သူသည် ပို၍ သတိကြီးလာခဲ့သည်။ လောလောဆယ်တွင် ယွဲ့အာကို စေ့စပ်ပေးရန် သူ အလျင်မလိုသေးပါချေ။

"လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... ယွဲ့အာက ငယ်ပါသေးတယ်။ အခုတော့—"

"'လီ' မင်းသား ကြွလာပါပြီ!"

ချူနင်၏ စကားမှာ ထိုကြေညာသံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရသည်။ ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကိုလည်း ဖမ်းစားလိုက်တော့သည်!

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများမှာ တံခါးဝသို့ ရောက်သွားကြသည်။

လီမင်းသား! ဤလူသည် မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာကတည်းက ဧည့်သည် လက်ခံခြင်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လူအတော်များများမှာ သူ၏ ရုပ်ရည်ကိုပင် မသိကြသေးချေ။ သူက ဘာကြောင့် ဒီပွဲကို ရောက်လာရသနည်း။