အခန်း ၈၉ — နေရာငှားခြင်း

မြို့တော်ရှိ လူများသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အိုးရှန့်ထျန်းနှင့် ကျန်သူများသည် ကျိန်းပေါင်ဆောင်က ချူလျိုယွဲ့အတွက် ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားပေးထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့၏ သဘောထားများကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ မရပ်မနား ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။
သူတို့ ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းကြောင့် ယခင်က ကြားနေရပ်တည်ခဲ့သူ အများအပြားမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် ချူမိသားစုကို ရန်မစဝံ့သော်လည်း၊ ကျိန်းပေါင်ဆောင်ကို ရန်စမိခြင်း၏ အကျိုးဆက်က ပို၍ ဆိုးရွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား!
အိမ်ရှေ့မင်းသားကိုယ်တိုင်ပင် ကျိန်းပေါင်ဆောင်တွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ဖူးပြီး ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် မြို့တော်တစ်ခွင်မှ လူများသည် လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ရောက်ရှိလာကြသည်။ မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သောအခါ ကျယ်ဝန်းလှသော ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်ကြီးမှာ လူများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။
"မန်နေဂျာ... ဒုတိယထပ်က သီးသန့်ခန်းတွေ အကုန်ပြည့်သွားပါပြီ။ ပထမထပ်မှာလည်း နေရာမရှိတော့ဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ ထိုင်ခုံမရသေးတဲ့ ဧည့်သည် ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိနေသေးတယ်!"
ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်မှ အစေခံလေးများမှာ အနားမရအောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် ကောင်းသော်လည်း ဒုတိယထပ်ကို ဖွင့်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးအောင် အလုပ်များနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့တို့က တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပထမထပ်နှင့် ဒုတိယထပ် နှစ်ထပ်စလုံး ပြည့်လျှံနေခြင်းမှာ မလုံလောက်သေးချေ!
စုဟွေးမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားရသည်။ သူက ချူနင်နှင့် ကျန်သူများကို အားနာစွာ ကြည့်လိုက်ရင်း "အရာရှိ ချူနင်၊ သခင်မလေး လျိုယွဲ့၊ ဒုတိယသခင်ကြီး ယန်... ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲလို့ ထင်ကြပါသလဲ"
ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်သည် အလွန် အဆင့်မြင့်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်အတွင်း ဤမျှအထိ လူများပြားခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။
ချူနင်မှာလည်း လမ်းပျောက်နေတော့သည်။ "လာတဲ့သူတွေက ဧည့်သည်တွေချည်းပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က သာမန် အဆင့်အတန်းရှိသူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို သင့်တော်တဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုမျိုး မပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မန်နေဂျာစု... တကယ်ပဲ နေရာမရှိတော့ဘူးလား"
စုဟွေးက မတတ်သာသလို သက်ပြင်းချရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အရာရှိ ချူနင်... တကယ်ပဲ နေရာမရှိတော့တာပါ။ သူတို့ကို ရေကန်အလယ်က လူသွားလမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလို့လည်း မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"
လေးဦးစလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့က ယန်​ကောကို ကြည့်လိုက်၏။ "ဒုတိယသခင်ကြီး ယန်... ရှင် လူတွေ အများကြီး ဖိတ်လိုက်တာလား..."
"အို... သခင်မလေး လျိုယွဲ့၊ အထင်မလွဲပါနဲ့။ နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော် မဖိတ်ထားပါဘူး!" ယန်​ကော
က အမြန်ပင် လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူ၏ ဖိတ်စာစာရင်းတွင် ပါသူများမှာ အားလုံး ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ နောက်မှ ရောက်လာသူများမှာ သူ ဖိတ်စာစာရင်း ပြုစုစဉ်က ခေါင်းထဲပင် မရှိခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ဖိတ်စာများနှင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်!
"အရာရှိ ချူနင်... ခင်ဗျား ဖိတ်စာတွေ အများကြီး ပို့လိုက်တာလား!"
ချူနင်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အစတုန်းကတော့ သူတို့ သိပ်လာကြမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်လို့ နည်းနည်း ပိုပို့လိုက်မိတာ..."
ထိုစဉ်က သူဖိတ်ထားသူများထဲမှ တစ်ယောက်လောက် လာလျှင်ပင် ကျေနပ်ပြီဟု သူ တွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး ရောက်လာကြလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိချေ! ယခုတော့ စားသောက်ဆိုင်တွင် နေရာမလောက်တော့ဘဲ ဖြစ်နေရပြီ။
ချူလျိုယွဲ့သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေးနေသည်ကို သဘာဝကျကျ သိရှိလိုက်သည်။ ခဏမျှတော့ သူမ ရယ်ရအခက် ငိုရအခက် ဖြစ်သွားရ၏။ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။
"အရာရှိ ကျောက်... ရှင့်ကို အလုပ်တစ်ခုလောက် ခိုင်းရင် ဖြစ်မလားဟင်"
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်မင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ "သခင်မလေး လျိုယွဲ့... အမိန့်ရှိပါ"
ချူလျိုယွဲ့က ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အရာရှိ ကျောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဖိတ်စာကို ချူမိသားစုဆီ ပို့ပေးပါ"
သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအချို့၏ မျက်နှာပေးမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ယွဲ့အာ... သမီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ချူနင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော နေ့မျိုးတွင် ချူမိသားစုမှ လူများနှင့် သူ မပတ်သက်လိုပါချေ!
ကျောက်မင်က ဖိတ်စာကို ဝေခွဲမရစွာ လှမ်းယူလိုက်သည်။ "သခင်မလေး လျိုယွဲ့... ဒါ တကယ်ပဲ လုပ်မှာလား"
ချူလျိုယွဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ ယန်​ကောမှာလည်း သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို မစဉ်းစားတတ်တော့ချေ။ သူက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေး လျိုယွဲ့... ကျွန်တော်တို့ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်မှာ နေရာမလောက်တော့တာတောင် ဘာလို့ ဖိတ်စာတွေ ထပ်ပို့နေတာလဲ၊ အဲဒါကလည်း... ချူမိသားစုဆီကိုလေ"
ချူလျိုယွဲ့က သဘောမတူသည့် ပုံစံဖြစ်နေသော ချူနင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ဒီမနက်က ချူမိသားစုက လွှတ်လိုက်တဲ့ အစေခံလေးကို မှတ်မိသေးလား"
"မှတ်မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြောင်း ဘာလို့ ပြောနေတာလဲ" ထိုနေ့မနက်က သူတို့ စုဟွေးနှင့်အတူ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်သို့ မလာခင်တွင် ထိုအစေခံလေးကို နှင်လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဖေဖေ မေ့သွားပြီလား။ စားသောက်ပွဲလုပ်ဖို့ နေရာမရှိရင် သူတို့ကို အကူအညီ တောင်းလို့ ရတယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ချူမိသားစုမှာ စားသောက်ဆိုင် အချို့ ရှိတယ် မဟုတ်လား"
ချူနင်၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ "သမီး ဆိုလိုတာက..."
ချူလျိုယွဲ့သည် ဖိတ်စာပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများမှာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "သူတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေက အဆင့်မမီတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေကို အဲဒီကို သွားခိုင်းပြီး အပင်ပန်း မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... သူတို့ဆီက စားပွဲတွေနဲ့ ထိုင်ခုံတွေကိုတော့ ဒီ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်မှာ လာချခိုင်းလို့ ရတာပဲ။ လမ်းပေါ်မှာ ဆိုရင်တော့ စားပွဲတွေ အများကြီး ဆန့်မှာ သေချာတယ်"
"ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်က လက်ဖက်ရည်၊ ဝိုင်နဲ့ အစားအသောက်တွေကိုပဲ ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကိုပါ ဒီမှာနေပြီး အလုပ်တွေ ကူလုပ်ခိုင်းလို့ ရတာပေါ့၊ ကျွန်မတို့မှာ လူအင်အား မလုံလောက်တာကိုလည်း ကူညီရာ ရောက်တယ်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
ကျောက်မင်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါက ဖြစ်ပါ့မလား"
"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ။ သူတို့ကပဲ ယခင်က ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်ကြောင့် လျှော့ဈေးနဲ့ လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား" ချူလျိုယွဲ့က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ချူလျိုယွဲ့က ဒါတွေအတွက် ပေးနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံ ရှိပါတယ်!"
ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ သူမ၏ စကားကြောင့် မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ အသိပြန်ဝင်လာရန် အတော်ပင် အချိန်ယူလိုက်ရ၏။ ယန်​ကောမှာမူ မနေနိုင်ဘဲ သူမကို လက်မထောင် ပြလိုက်မိတော့သည်။
"သခင်မလေး လျိုယွဲ့... မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ!"
ဒါက ပါးရိုက်လိုက်ရုံတင် မဟုတ်တော့ချေ။ သူမသည် ချူမိသားစု၏ မျက်နှာကို ခွာယူပြီး မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချကာ နင်းခြေလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဖိတ်စာသာ ချူမိသားစုဆီ ရောက်သွားပါက သူတို့ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်ကုန်ကြပေလိမ့်မည်။
သူမသည် တကယ့်ကို သခင်လေး ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်ထိုက်ပေသည်။ ဤနည်းဗျူဟာက တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းလှသည်!
ချူလျိုယွဲ့က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "အရာရှိ ကျောက်... သွားပါတော့"
"အို! ကောင်းပါပြီ! ချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်!" ကျောက်မင်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ဖိတ်စာကို ယူကာ ချူမိသားစုဆီသို့ အချိန်မဆိုင်းဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
စုဟွေးသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ "သခင်မလေး လျိုယွဲ့... ဒါက တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ"
"မန်နေဂျာစုကလည်း မြှောက်ပင့်နေပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြောင့် အလုပ်ရှုပ်သွားရတဲ့အတွက် စိတ်မရှိပါနဲ့နော်"
"ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ရှိမှာလဲ" စုဟွေးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
ချူမိသားစုဟာ ဒီမိန်းကလေးကို ရန်စမိတာ တကယ်ပဲ ရှစ်ဆက်စာ ကံဆိုးတာပဲ! သူတို့က မိသားစု အင်အားကို သုံးပြီး သူမကို သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်မယ် ထင်နေကြတာ၊ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... သူတို့ထက် ပိုတော်တဲ့သူနဲ့ တွေ့မယ်လို့! ချူမိသားစုဟာ မြို့တော်မှာ တစ်ခါ ပြန်ပြီး လှောင်စရာ ဖြစ်ဦးတော့မယ်!
ချူလျိုယွဲ့သည် တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးကို ထောက်လိုက်ပြီးနောက် မေးစေ့ကို ပုတ်ကာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်... အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ နာမည်နဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"