အခန်း ၈၂ — တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားရမ်းခြင်း

'ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်' သည် မြို့တော်၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းမဖြစ်သော အရှေ့ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ချူလျိုယွဲ့နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ စုဟွေး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြား သွားလာနေကြပြီး အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။
စုဟွေးက ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဟိုးရှေ့က နေရာပါပဲ"
သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ချူလျိုယွဲ့သည် ရှေးဟောင်းလက်ရာ ပုံစံ နှစ်ထပ်စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ 'ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်' ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကိုလည်း ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရ၏။
သူမ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤနေရာမျိုးသည် မြေတစ်လက်မလျှင် ရွှေတစ်လက်မ တန်ကြေးရှိသော နေရာဖြစ်သည်။ ဆိုင်ခန်းအသေးလေးတစ်ခု၏ ငှားရမ်းခပင်လျှင် မူးမေ့လဲချင်စရာ ဈေးနှုန်းမျိုး ရှိသည်။ မြို့တော်၏ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်က ဘာကြောင့် နှစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေရသနည်း။
ချူလျိုယွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးနားက အဝတ်အထည်ဆိုင်ပင်လျှင် သုံးထပ် ဆောက်ထားသေးသည်။ ၎င်းနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်သည် တကယ်ပင် လူမသိသူမသိ အေးအေးဆေးဆေး ရှိလွန်းလှသည်။
ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး အစေခံလေး နှစ်ဦးမှာ ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ လူအနည်းငယ်မှာ တံခါးဝတွင် အစေခံလေးနှင့် စကားပြောနေကြ၏။
"ပိတ်ထားတယ် ဟုတ်လား။ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်က ပုံမှန်ဆို လကုန်မှ ပိတ်တာ မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပိတ်လိုက်တာလဲ"
အစေခံလေးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က မန်နေဂျာရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေရရုံပါပဲ။ နားလည်ပေးဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်"
"တောင်းပန်ရုံနဲ့ မပြီးဘူးလေ။ ငါက ငါ့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ဒီနေ့ ဒီမှာဆုံဖို့ ချိန်းထားပြီးသား။ မင်းတို့က အခုမှ လာပိတ်တယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့... ဒါ ငါ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်တာပဲ"
ထိုလူအုပ်စုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးသားလေးများ ဖြစ်ပုံရသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အလွန်ပင် စိတ်တိုနေပြီး စကားပြောပုံမှာလည်း မောက်မာလွန်းလှသည်။
ချူလျိုယွဲ့က လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ စကားပြောနေသူမှာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မင်းတို့ မန်နေဂျာကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်း။ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်က 'လု' မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလား"
ဪ... လုမိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမြောက် သခင်လေး 'လုကျစ်ထောင်' ကိုး။
အစေခံလေးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘယ်ဧည့်သည်ကိုမှ လက်မခံပါဘူးခင်ဗျာ။ တခြားတစ်ရက်မှပဲ ပြန်ကြွပါဦး။ ဒါမှမဟုတ်လည်း မြို့တော်ထဲမှာ စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... တခြားဆိုင်ပဲ ပြောင်းသွားလိုက်ကြပါ"
"ဘယ်လိုလုပ် တူမှာလဲ!" လုကျစ်ထောင်က အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ စီးပွားရေး ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ။ ဖောက်သည်တွေကို ဒီလိုပဲ မောင်းထုတ်တာလား။ ငါသာဆိုရင်—"
စုဟွေးက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ "သခင်လေး... တကယ်ကို အားနာပါတယ်ခင်ဗျာ"
လုကျစ်ထောင်က လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"
အစေခံလေး နှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ "မန်နေဂျာ"
စုဟွေးက ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။ လုကျစ်ထောင်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဖော်ရွေလှသော ဤလူဝကြီးသည် ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်၏ မန်နေဂျာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်သည် အလွန်ကျော်ကြားသော်လည်း မန်နေဂျာကို လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လာဖူးသော်လည်း စုဟွေးကို မမှတ်မိကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"အော်... ခင်ဗျားက ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာကိုး။ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ စောစောက ဘာဖြစ်​နေလဲဆိုတာ မြင်တယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့က ဒီဆိုင်ရဲ့ ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေလေ... ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံလို့ ရမလား"
လုကျစ်ထောင်က ရန်လိုနေဆဲပင်။ သူ့နောက်က လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "စတုတ္ထသခင်လေး... ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်က သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်တော်တို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောသင့်တယ်..."
လုကျစ်ထောင်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ဆဲပင်။ "စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ပဲလေ... ဘယ်လောက်တောင် အရှိန်အဝါ ကြီးနေမှာမို့လို့လဲ။ ငါတို့ လုမိသားစုလည်း စီးပွားရေး လုပ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်တွေကို ဒီလို တိုက်ရိုက်ကြီး မောင်းမထုတ်ဖူးဘူး။ ဘာလဲ... မြို့တော်ရဲ့ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်က ဖောက်သည်တွေကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးလား"
သူ့အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။ လူအနည်းငယ်မှာ တစ်စတစ်စနှင့် စုရုံးလာကြ၏။ အချို့က ဘာဖြစ်နေသလဲဟု စူးစမ်းနေကြပြီး အချို့ကမူ ပွဲကြည့်နေကြသည်။
လူတွေ ဝိုင်းလာသောအခါ လုကျစ်ထောင်မှာ ပို၍ပင် အားတက်လာသည်။
စုဟွေးက လက်ဝါးချင်း ယှက်ကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင်အနေနဲ့ မြို့တော်ရဲ့ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်လို့ မခံယူဝံ့ပါဘူးခင်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အတွက်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားရမ်းထားပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့အတွက် အဆင်မပြေမှု ဖြစ်သွားတာကို တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်။ နားလည်ပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်"
သူက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
တစ်... တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားလိုက်တာလား။ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားလိုက်တယ်? အဲဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျမှာလဲ။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက်တောင် လက်ကြီးတာလဲ။
လုကျစ်ထောင်၏ ဒေါသများမှာလည်း တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားတော့သည်။ ဖီးနစ် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားဖို့ဆိုသည်မှာ သူ့လုမိသားစုအတွက်ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ၎င်းမှာ ငွေတွေကို မီးရှို့ပစ်နေသလိုပင်။ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူဟာ... သေချာပေါက် အားနာစရာကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်ရမည်။
"အော်... ဒါကို စောစောက ပြောရမှာပေါ့!" လုကျစ်ထောင်သည် သူ့နောက်မှ လူများနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်မှပဲ ပြန်လာတော့မယ်"
စုဟွေးက ပြုံးလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က တစ်ဆိုင်လုံးကို သုံးရက် ဆက်တိုက် ငှားထားတာပါ။ တကယ်လို့ လာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သုံးရက်ကြာမှပဲ ကြွခဲ့ပါဦးခင်ဗျာ"