အခန်း ၇၃ — တောက်ပနေသော မက်မွန်ပန်းလေး

ထိုဆံထိုးလေးကို အနက်ရောင်သစ်သားဖြင့် အနုစိတ်ထွင်းထုထားသည်။ ဆံထိုးထိပ်တွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မက်မွန်ပန်းအချို့ ရှိနေပြီး ပွင့်ချပ်လေးများ၏ အသေးစိတ် လက်ရာမှာလည်း အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာလှသည်။ မက်မွန်ပန်းများပေါ်မှ ကြည်လင်နေသော နှင်းပွင့်လေးများမှာမူ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် နွေရာသီဖြစ်ရာ နှင်းများ ရှိမနေနိုင်ပေ။ ချူလျိုယွဲ့ အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနှင်းပွင့်လေးများကို အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော 'လဆန္ဒရောင်ကျောက်' (Moonstone) ဖြင့် ထွင်းထုထားကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

လဆန္ဒရောင်ကျောက်ဆိုသည်မှာ ရှားပါးရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေကာ အမှောင်ထဲတွင်မူ လရောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ လင်းဖြာနေတတ်သည်။ ချူလျိုယွဲ့မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ ရုံရှုးသည် ယောင်ချန်းနိုင်ငံ၏ သတ္တမမြောက်မင်းသား ဖြစ်သော်လည်း 'ရွှမ်ဝူတိုက်ကြီး' တစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ယောင်ချန်းနိုင်ငံမှာ ပြောပလောက်သည့် အခြေအနေတွင် မရှိပေ။ သူမ၏ ယခင်ဘဝ 'ထျန်းလင်းအင်ပါယာ' ၏ မင်းသမီးဘဝတွင်သာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော လဆန္ဒရောင်ကျောက်ကို ရရှိရန် မခဲယဉ်းသော်လည်း ယောင်ချန်းနိုင်ငံရှိ လူများအတွက်မူ ဤအရာမှာ ဧကန်မုချ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာပင် ဖြစ်သည်။

ရုံရှုးဆီမှာ ဘာလို့ ဒီလိုအရာမျိုး ရှိနေရတာလဲ? ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်မျိုး ပေးရတာလဲ?

ချူလျိုယွဲ့သည် ဘူးလေးကို ပြန်ပိတ်ကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည် — "မင်းသားလီ... ဒီလက်ဆောင်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်မ ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး"

ရုံရှုးက သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည် — "ဒီနေ့က မင်းရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကနေ လူလားမြောက်တဲ့နေ့ (Marriageable Age) ပဲလေ။ ထုံးစံအရဆိုရင် မင်းရဲ့ မိသားစုလူကြီးက မင်းအတွက် အခမ်းအနား ကျင်းပပေးပြီး ဆံထိုး ဆင်မြန်းပေးရမှာ"

ချူလျိုယွဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ရုံရှုး ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ရွှမ်ဝူတိုက်ကြီးရှိ အမျိုးသမီးများအတွက် လူလားမြောက်သည့်နေ့မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အရွယ်ရောက်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်သည့်နေ့ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သာမန်မိသားစုများပင်လျှင် ထိုနေ့တွင် အထူးတလည် လူငှား၍ မိန်းကလေးကို ဆံထိုးဆင်မြန်းပေးလေ့ရှိပြီး မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးကြီးများတွင်မူ ဤသည်မှာ ပို၍ပင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အခမ်းအနား ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝက လူလားမြောက်သည့်နေ့တွင် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများစွာမှ ကိုယ်စားလှယ်များပင် လက်ဆောင်များ လာရောက်ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲမှာ သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး တကယ့်ကို အရေးပါသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ဘေးဒုက္ခများမှ မည်သို့ရုန်းထွက်ရမည်နှင့် ကလဲ့စားချေရန်ကိုသာ အမြဲစီစဉ်နေခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယနေ့မှာ သူမ၏ လူလားမြောက်သည့်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ချူမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့ပြီ။ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ဖြစ်သူ ချူနင်မှာလည်း နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေသေးပြီး ပြန်မရောက်သေးပေ။ အကယ်၍ ရုံရှုးသာ ရောက်မလာခဲ့လျှင် သူမသည် ယနေ့ကို သာမန်ရက်တစ်ရက်ကဲ့သို့ပင် ကုန်ဆုံးသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ရောက်လာခဲ့သည်။ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသော လက်ဆောင်ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"မင်းသားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ လက်မခံနိုင်—"

"မင်း ဒီနေ့ လက်မခံဘူးဆိုရင် ငါ မနက်ဖြန် ထပ်လာပြီး ပေးမယ်" ရုံရှုးက သူမ၏ ငြင်းဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည် — "မင်း လက်မခံမချင်း နောက်ရက်တွေမှာလည်း ငါ ထပ်လာနေဦးမှာပဲ။ မင်း လက်ခံတဲ့အထိ နေ့တိုင်း လာနေမှာ"

ချူလျိုယွဲ့မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ရုံရှုး၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူပြောသည့်အတိုင်း တကယ်လုပ်မည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ အတပ်သိလိုက်သည်။ သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ မေးလိုက်၏ — "မင်းသား... မင်းသားက တော်တော်လေး မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောဖူးလား?"

ရုံရှုးက ကုလားထိုင်ကို မှီလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည် — "ငါ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက အိမ်တော်ထဲမှာပဲ အနားယူနေတာဆိုတော့ အဲ့ဒီစကားမျိုး ပြောမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့သေးဘူး"

"..."

ကလပ်!

ချူလျိုယွဲ့သည် ဘူးကို ထပ်မံဖွင့်လိုက်ပြီး မက်မွန်ပန်း ဆံထိုးလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည် — "မင်းသား... မက်မွန်ပန်းတွေက နွေဦးမှာ ပွင့်တာလေ။ ဘာလို့ မင်းသားရဲ့ ဆံထိုးပေါ်မှာ နှင်းပွင့်လေးတွေ ရှိနေရတာလဲ?"

"မက်မွန်ပန်းတွေက ဆောင်းတွင်းမှာလည်း ပွင့်နိုင်တာပဲ"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? မင်းသား တကယ်ပဲ မြင်ဖူးလို့လား?" ချူလျိုယွဲ့က စိတ်ထဲမှ ခနဲ့လိုက်မိသည်။ ရုံရှုးအနေဖြင့် ပြန်လည်ချေပရန် စကားရှိတော့မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရုံရှုးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လာသည်။ ဤအကြည့်က မိုးထဲရေထဲတွင် သူရပ်နေသည်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရစဉ်က အကြည့်နှင့် ထပ်တူပင်။ သူ ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို သူမ ခန့်မှန်း၍မရသလို၊ ရုံရှုးသည် သူမမှတစ်ဆင့် တခြားလူတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ မြင်ဖူးတယ်"

သူသည် မျက်ဝန်းများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲမှ တုန်လှုပ်မှုများကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "နှင်းပွင့်တွေ ဝဲပျံနေတဲ့ကြားမှာ တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ မက်မွန်ပန်းတွေကို ငါ မြင်ဖူးခဲ့တယ်"