အခန်း ၇၂ — မက်မွန်ပွင့်ဆံထိုးလေးတစ်လက် လက်ဆောင်ပေးခြင်း

သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အသံမှာ လေညင်းအောက်တွင် တီးခတ်နေသည့် တူရိယာကြိုးသံအလား... မိုးစက်တို့ကြားတွင် ဂယက်ထလျက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ချူလျိုယွဲ့ ခဏတာ မိန်းမောသွားမိသည်။ ရုံရှုးတစ်ယောက် သူမကို စောင့်နေခဲ့သည်မှာ တော်တော်ကြာနေပြီထင်၏။ အေးစက်သော မိုးစက်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စင်ဟပ်လာပြီး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသည့် အအေးဓာတ်ကြောင့် သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဒီစံအိမ်ကို သူမ တိတ်တဆိတ် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ရုံရှုးက ဘယ်လိုသိသွားပြီး ဒီအထိတောင် လာစောင့်နေရသနည်း။

ရုံရှုး၏ အကြည့်များက သူမပါးပြင်ပေါ်မှ မိုးစက်များဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

"ဟေး..."

"မလှုပ်နဲ့"

ချူလျိုယွဲ့က အလိုလို တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏လက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ရုတ်လိုက်မိသည်။ ရုံရှုး၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားဖြူစင်ပြီး ဆစ်ပိုင်းထင်ရှားသော်လည်း သူမပါးပြင်ပေါ်မှ မိုးစက်များကို အသာအယာ သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်ချိန်တွင်မူ ထိတွေ့မှုက အလွန်တရာ နူးညံ့လွန်းနေသည်။

ရုံရှုးသည် ချူလျိုယွဲ့နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် သူ၏ရှည်လျားသော မျက်တောင်နက်ကြီးများ တုန်ယင်နေသည်ကိုပင် သူမ အထင်အသား မြင်နေရသည်။ သူက အလွန်အရေးကြီးသည့် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေသကဲ့သို့ တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ချူလျိုယွဲ့ အသက်ရှူအောင့်ထားမိသည်။ ဤအခိုက်အတန့်လေးမှာ ထုံးစံထက် ပို၍ ရှည်ကြာနေသယောင်...။

အတန်ကြာမှ ရုံရှုးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ဆိုသည်။

"အသက်ရှူဦးလေ"

ချူလျိုယွဲ့က အလိုလို "အို" ဟု ရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ပူနွေးသည့် အသက်ရှူငွေ့များက ဥက္ကာခဲများ ကျလာသကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာကို တခဏချင်း နီမြန်းပူထူသွားစေသည်။ ရုံရှုး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

"ပြီးပြီလား" ချူလျိုယွဲ့ မေးလိုက်သည်။

ဒီလောက်ကြာအောင် သုတ်ပေးဖို့ လိုလို့လား။ ငါ မိုးခဏပဲ မိတာကို။

ရုံရှုးက ဘာမှမပြောဘဲ လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက မရည်ရွယ်သယောင်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာကို ပွတ်တိုက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ချူလျိုယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တဖျပ်ဖျပ် တုန်ရင်သွားပြီး အနေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ရုံရှုးကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက လက်ကို ရုတ်သိမ်းပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဘာမှမထူးခြားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လွန်းနေ၏။

ဒါ... တမင်လုပ်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်... ဒါပေမဲ့ သူက ငါနဲ့တွေ့တိုင်း ဘာလို့ ငါ့မျက်နှာကို လာလာသုတ်ပေးနေရတာလဲ။

ချူလျိုယွဲ့ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်ရင်း စောစောက လှုပ်ခတ်သွားသည့် စိတ်အစဉ်ကို ပြန်ထိန်းကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ရုံရှုးက ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ချူလျိုယွဲ့၏ လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လျှောက်သွားရင်း အေးအေးလူလူ ဆိုသည်။

"အိမ်ထဲရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့"

ချူလျိုယွဲ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်သွားသည်။ အိမ်ပြန်မယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါ ငါ့အိမ်လေ၊ ရှင့်အိမ် မဟုတ်ဘူး! ရှင့်ရဲ့ တရားဝင်သံကြီးနဲ့ ပြောနေပုံက ဘာလဲ။

"လီမင်းသား... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဘေးမှာ လူမရှိဘူးဆိုပေမဲ့ ငါတို့ ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား။

"ကိုယ် အေးလို့" ရုံရှုးက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မဆိုင်းမတွ တုံ့ပြန်ပုံကြောင့် ချူလျိုယွဲ့ ဆွံ့အသွားရပြီး ခဏအတွင်း ပြန်ချေပရန် စကားလုံး ရှာမရတော့ပေ။ ရုံရှုးက သူမကို ပို၍ နီးကပ်အောင် ဆွဲလိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး...

"အရှင်မင်းသား... ဒီလိုလုပ်ရုံနဲ့တော့ နွေးလာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

ရုံရှုးက ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မိုးမစိုတော့ဘူးလေ"

ချူလျိုယွဲ့ ကြောင်အသွားပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်က ဝတ်ရုံမှာ အမှန်ပင် စိုစွတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရုံရှုး ထီးမိုးပေးစဉ်က ထီးကို သူမဘက်သို့သာ ယိုင်ပေးထားခဲ့သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထီးကိစ္စကို ထည့်တွက်လိုက်ပြီးနောက် ချူလျိုယွဲ့လည်း ဆက်ပြီး ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လျှောက်လာကြရာ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချူလျိုယွဲ့ အနည်းငယ် ရုန်းလိုက်သဖြင့် ရုံရှုးကလည်း သဘာဝကျကျပင် သူမလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူလျိုယွဲ့က တံခါးဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ နှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုံရှုးက တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြန်မည့်ပုံလည်း မပေါ်ပေ။ ချူလျိုယွဲ့ စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား... ကျွန်မရဲ့ အိမ်စုတ်လေးထဲ ခဏလောက် ဝင်ထိုင်ပါဦးမလား"

ရုံရှုး၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားကာ "မင်းက ဒီလောက်တောင် ဧည့်ဝတ်ပြုနေမှတော့ ကိုယ် ငြင်းမနေတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ အထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်။

ချူလျိုယွဲ့ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ ရုံရှုးက ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိမှန်း အရင်က ဘာလို့ မသိခဲ့ရပါလိမ့်။

...

ချူလျိုယွဲ့သည် ဤစံအိမ်ကို ဝယ်ယူစဉ်က တစ်ခေါက်သာ လာဖူးပြီး ထိုစဉ်က အတော်ပင် ညစ်ပတ်နေခဲ့သည်။ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက်တွင်မူ ပို၍ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ လက်ရာမြောက်လှသည်။ သူမက ရုံရှုးကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဂျင်းလက်ဖက်ရည် သွားဖျော်လိုက်သည်။

"ကျွန်မအိမ်က ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဧည့်ခံစရာလည်း ဘာမှ သိပ်မရှိဘူး"

ရုံရှုးကို လက်ဖက်ရည် ချပေးပြီးနောက် သူမ မအားမလပ် မနေတော့ဘဲ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီဂျင်းလက်ဖက်ရည်ဆို ရပါပြီ"

ရုံရှုးက ဘာမှ စိတ်ထဲမထားသည့်ပုံစံဖြင့် လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်သည်—တစ်ခွက်က ချူလျိုယွဲ့အတွက်၊ နောက်တစ်ခွက်က သူ့အတွက်။ သူက လက်ဖက်ရည်ကို အသာအယာ တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။ အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများ လျော့ကျကာ ပြေလျော့သွားသည်။ သူ၏ အမူအရာနှင့် စကားပြောပုံမှာ မင်းသားတစ်ပါးနှင့် မတူဘဲ အမှန်တကယ် ကျေနပ်နေပုံရ၏။

ချူလျိုယွဲ့ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီဂျင်းလက်ဖက်ရည်က သာမန်အရာပဲလေ၊ အနံ့ကလည်း နှာခေါင်းထဲမှာ နည်းနည်း စူးရှတယ်။ မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင် သားသမီးတွေဆိုရင် အပြစ်ရှာကြမှာပဲ၊ ဒါကို သူက ဘာလို့ ဒီလောက် အေးအေးလူလူ သောက်နေရတာလဲ။ သူ အရင်က မင်ယွဲ့ထျန်းရှန်းမှာ ဆင်းရဲပင်ပန်းပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ နေခဲ့ရလို့လား။

"ကြည့်ရတာ ရှင် အရင်က သိပ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မနေခဲ့ရဘူးထင်တယ်" ချူလျိုယွဲ့က တမင်စလိုက်သည်။ "ဂျင်းလက်ဖက်ရည်လိုမျိုးကိုတောင် နေသားကျနေတာပဲ"

"မဟုတ်ပါဘူး—" ရုံရှုးက ပြုံးလိုက်ပြီး— "ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်း ကိုယ့်အတွက် ပထမဆုံး ဖျော်ပေးတာဆိုတော့၊ နေသားမကျရင်တောင် နေသားကျသွားပြီလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့"

နေသားမကျရင်တောင် နေသားကျသွားပြီ...။ ရုံရှုး၏ လေသံမှာ အရင်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုစကားစုမှာမူ အလွန်ပင် ရိုမန့်တစ်ဆန်နေသည်။

ချူလျိုယွဲ့ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်မိသည်။ ရုံရှုး၏ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် ခံစားချက်ကို မသိပါဟု ပြောလျှင် သူမသည် အလွန်ပင် ထုံထိုင်းသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ တစ်ကြိမ် ကူညီခြင်းက တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ် ဆိုသည်မှာကော...။ သို့သော်လည်း ရုံရှုးက သူမ၏ မည်သည့်အချက်ကို မြင်သွားသည်လဲ သူမ မသိပေ။ ရုပ်ရည်လား။ သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့စဉ်က သူမ၏ အသားအရေမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်မျိုးလို ဝါဖျော့နေခဲ့ပြီး အတော်ပင် ရုပ်ဆိုးခဲ့သည်။ ပါရမီလား။ သူမ ထျန်းလုအကယ်ဒမီကို ဒီနေ့မှ ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာလေ။ အဆင့်အတန်းလား။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက စွန့်ပစ်လိုက်တဲ့ စေ့စပ်ထားသူဟောင်း၊ ချူမိသားစုက မုန်းတီးခံရတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သာမန်လူတောင် ဝေးဝေးက ရှောင်ကြမှာပဲ၊ ဂုဏ်သရေရှိလှတဲ့ လီမင်းသားဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးရမှာပေါ့။

"အရှင်မင်းသား... ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြရအောင်။ ရှင့်ရဲ့ အတွေးကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါ"

ချူလျိုယွဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး ကျောကို ဆန့်ကာ ရုံရှုးကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ရှင် ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ။ ကျွန်မ ဒီနေ့ အခြေအနေကို ပြန်လှည့်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အင်အား သိပ်မရှိသေးဘူး။ ရှင့်ကို ဘာမှ အများကြီး မကူညီနိုင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မအပေါ် အချိန်နဲ့ အင်အားတွေ ဖြုန်းတီးမနေပါနဲ့တော့"

ရုံရှုးက လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ အတန်ကြာမှ သူက သူမကို မော့ကြည့်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြ၏။ ရုံရှုး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ပွင့်များ လင်းလက်နေပြီး ထိုမျက်ဝန်းများထဲ၌ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပေါ်လွင်နေသည်။

"ကိုယ် ဒီကို လာတာ... မင်းရဲ့ မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ပါ"

ချူလျိုယွဲ့ မှင်တက်သွားသည်။ ရုံရှုးက ရုတ်တရက် သင်းပျံ့သော အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည့် သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်လက်ရာမြောက်သော သစ်သား သေတ္တာလေး ဖြစ်သည်။

"ဒါ မင်းအတွက် လက်ဆောင်"

ချူလျိုယွဲ့ ဝေခွဲမရစွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သေတ္တာပွင့်သွားသည်။ ထိုသေတ္တာလေးအတွင်း၌ မက်မွန်ပွင့်ပုံစံ ဆံထိုးလေးတစ်လက်က ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။