အခန်း ၇၀ — သူတို့နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး
နန်းတွင်းအမတ်ကြီး မင် စကားပြောပြီးနောက် လမ်းမထက်ဝယ် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ပထမအကြီးအကဲနှင့် ကျန်ရှိသူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာရိပ်ဟူ၍ အစအနပင် မရှိဘဲ၊ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မျိုချမိလိုက်သကဲ့သို့ ရွှင်ရွှင်ပျပျမရှိလှပေ။
အမတ်ကြီး မင်၏ အပြုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"
ပထမအကြီးအကဲ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အမတ်ကြီး မင်ကို တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ စကားလုံးတစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက အဲဒီတုန်းက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တာလေ။ နာမည်ကျော် နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးတွေတောင် သူ့ဘဝမှာ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပဲလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ! အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ကောင်းလာရုံတင်မကဘဲ အဆင့် ၅ စစ်သည်တော်အဖြစ် တိုးတက်သွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
ချူယန်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ငါမယုံဘူး! ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ!
အမတ်ကြီး မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါက ဘာသဘောလဲ။ သခင်လေး ချူယန်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို အမှားအယွင်း ပြန်ကြားတယ်လို့ သံသယဝင်နေတာလား"
ချူယန် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။
"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်တော် အဲဒီလို မဆိုလိုပါဘူး! ကျွန်တော်က... ကျွန်တော်က အရမ်း အံ့ဩသွားလို့ပါ။ ဒါက... အရင်က ဘာသတင်းမှလည်း မကြားခဲ့ရဘဲနဲ့... ဘယ်လိုလုပ်..."
အမတ်ကြီး မင်က သူ၏ ဝတ်ရုံကို ခါလိုက်သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။ ချူနင်နှင့် သူ၏ သမီးဖြစ်သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။ ချူမိသားစုအတွင်း သူတို့၏ အနေအထားမှာလည်း ကသိကအောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အပယ်ခံထားရသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချူနင်အနေဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းမှုနှင့် အဆင့် ၅ စစ်သည်တော်အဖြစ် တိုးတက်လာမှုကို သူတို့ကို အသိမပေးခဲ့ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်ထိတော့ ချူမိသားစုထဲက တချို့လူတွေဟာ ဒီသတင်းကို ကြားတာနဲ့တင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်ကြမှာ အမှန်ပင်။ အခု ချူယန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သက်သေပဲ မဟုတ်လား။
ချူနင်၏ အရှိန်အဝါ တက်လာခြင်းမှာ ချူယန်အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်သဖြင့် သူ လုံးဝ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း အမတ်ကြီး မင်က ထိုအချက်ကို ထုတ်ဖော် မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလျက်သာ ဆိုလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တောင် ဒီနေ့မှ အသိပေးခံရတာ။ မင်းမြတ်က သခင်ကြီး ချူနင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် အမြဲတမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သခင်ကြီး ချူနင်ဟာ အဆင့် ၅ စစ်သည်တော် ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ ကြားတော့ မင်းမြတ်က အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့တယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ... အခု နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် တပ်မှူးချုပ် ရာထူးက လစ်လပ်နေတာလေ။ သခင်ကြီး ချူနင်က အဲဒီရာထူးအတွက် အသင့်တော်ဆုံး လူသားပဲ! မင်းမြတ်က သခင်ကြီးကို ဒီည နန်းတော်ထဲမှာပဲ အကြာကြီး စကားပြောဖို့ ခေါ်ထားလိုက်ပြီ"
ချူယန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။ အမတ်ကြီး မင်၏ စကားများမှာ သူ့ကို သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တောင် မသိတာကို သူတို့ကို မပြောတာ ဘာဆန်းသလဲ။ ၎င်းမှာ ချူနင်သည် ဧကရာဇ်ကိုသာ ပထမဆုံး အသိပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းထက် ပို၍ သစ္စာရှိမှုကို မည်သို့ ပြသနိုင်ဦးမည်နည်း။ ဧကရာဇ်သည် ချူနင်ကို ပို၍ပင် ယုံကြည်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
သူ ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် တပ်မှူးချုပ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် အာဏာရှိသော ရာထူးဖြစ်သည်။ ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ရရှိထားသူများသာ ထိုရာထူးကို ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူနင် အထွတ်အထိပ် ရောက်နေစဉ် အချိန်ကပင် ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့၏ တပ်စုမှူးအဆင့်သာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ သူ ပြန်ကောင်းလာသည်နှင့် အဆင့်အနည်းငယ်ကို ကျော်ခွကာ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ခံလိုက်ရချေပြီ! ယနေ့မှစ၍ သူသည် မြို့တော်၏ ရေပန်းအစားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာတော့မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပင်။
"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဒါက မင်္ဂလာရှိတဲ့ ကိစ္စကြီးပဲ။ ပထမအကြီးအကဲ... မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်နေကြမှာ မဟုတ်လား"
အမတ်ကြီး မင်က ဆက်မေးလိုက်သည်။
ပထမအကြီးအကဲက ပါးစပ်ကို ဟလျက် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ရဆိုးနေတော့သည်။
"ရ... ရှိတာပေါ့ဗျာ..."
ချူလျိုယွဲ့က ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ပထမအကြီးအကဲကို စကားဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အမတ်ကြီး မင်... အခုလို လာရောက် အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်။ ဒါဟာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စကြီးပါ။ အဖေ မနက်ဖြန် ပြန်လာရင် ကျွန်မတို့ ဂုဏ်ပြုပွဲ ကျင်းပမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမတ်ကြီးလည်း အားတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပွဲကို ကြွရောက်ပေးပါဦးရှင်"
ချူလျိုယွဲ့၏ အပြောအဆိုမှာ အလွန်ပင် သင့်မြတ်လှသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုကို မြင်ရသောအခါ အမတ်ကြီး မင်က သူမကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားသည်။
"ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီး... မင်းက အရမ်းကို နှိမ့်ချတတ်တာပဲ။ မင်းရော မင်းအဖေရောဟာ တကယ်ကို စွမ်းရည်ရှိတဲ့ လူတွေပါ။ ငါက ပိုတောင် လေးစားမိပါသေးတယ်။ အဲဒီကျရင် ငါကိုယ်တိုင် လာရောက် ဂုဏ်ပြုပါ့မယ်။ အိမ်ရှေ့ကို ကြည့်ပါဦး... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ စည်ကားတော့မှာပဲ"
ချူလျိုယွဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပထမအကြီးအကဲနှင့် ကျန်ရှိသူများကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
"အိမ်ဦးက လှေကားထစ်က အရမ်းမြင့်နေတော့... လူတွေ လာရတာ ပင်ပန်းမှာ စိုးရိမ်မိတယ်။ ကျွန်မတို့ တခြားတစ်နေရာကို ပြောင်းမှာပါ။ အော်... အမတ်ကြီး မသိသေးဘူးထင်တယ်၊ ကျွန်မ ချူမိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတာ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအဖေဟာ ချူမိသားစုနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ပါဘူး!"
အမတ်ကြီး မင်သည် လောကအဖြစ်အပျက်ပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးသော်လည်း ချူလျိုယွဲ့၏ စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။
"ဘာ..."
ချူလျိုယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလိုက်သည်။
"တစ်နည်းပြောရရင်တော့... ဒီဝမ်းသာစရာ သတင်းနှစ်ခုစလုံးဟာ ချူမိသားစုနဲ့ ဒီလူတွေနဲ့ လုံးဝ မဆိုင်ပါဘူး! အမတ်ကြီးအနေနဲ့ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဂုဏ်ပြုပေးရင် လုံလောက်ပါပြီရှင်"
ဤလူများသည် အတိတ်က သူမကို နှိပ်စက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူမ၏ အောင်မြင်မှု ဂုဏ်ရောင်ကို သူတို့အား အနားပင် သီခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။