အခန်း ၆၄ — ဆုမွန်ကောင်းများ

ချူရှန်းမိန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း သရဲတစ္ဆေနှင့် တိုးသည့်အလား ဖြူလျော့နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ ထွက်မလာပေ။ ခုနက ဓားသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ကပ်၍ ပျံသန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လမ်းကြောင်း အနည်းငယ်သာ လွဲချော်သွားပါက သူမ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားရတာလဲ။

"သူမရဲ့ ဓားချက်ထဲမှာ စွမ်းအင် (Force) တွေ ပါနေတယ်!" ဆရာတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် ဓားတစ်ချက်က ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော အားအင် ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ချူရှန်းမိန်၏ စွမ်းရည်မှာ အဆင့်လေး စစ်သည်တော်နှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ရာ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမကို ဤအခြေအနေအထိ တွန်းပို့နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ဒါဆိုရင်... သူမမှာ ယွမ်သွေးကြော ရှိနေတာပေါ့!"

အခြားဆရာများလည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး..." ပိုင်ချန်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့နှင့် ပထမဆုံး လက်ရည်စမ်းစဉ်ကပင် သူ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤအချက်မှာ တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒီမိန်းကလေးမှာ ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်..." စွန်းကျန့်ယန်မှာ ခေတ္တမျှ ငေးမှိုင်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ချူလျိုယွဲ့ကို အံ့သြမှု၊ ချီးကျူးမှုများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ချူလျိုယွဲ့သာ ချူရှန်းမိန်နှင့် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို လူအများ မည်သည့်အချိန်မှ သိခွင့်ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ချူလျိုယွဲ့မှာ ယွမ်သွေးကြော မရှိဘူးလို့ ငါထင်နေတာ"

လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုမှာ ငြိမ်သက်မသွားသေးပေ။

"တကယ်လို့ ချူလျိုယွဲ့က စစ်သည်တော်ဆိုရင် ဘာလို့ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြတာလဲ"

အကယ်၍ ချူလျိုယွဲ့သာ သူမ၏ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ်မျှ ပြသခဲ့လျှင် အခြားသူများ သေချာပေါက် သတိထားမိကြလိမ့်မည်။ ချူရှန်းမိန်လည်း ဤမျှလောက် မာနထောင်လွှားနေမည် မဟုတ်သလို ဤကဲ့သို့ အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်မည်လည်း မဟုတ်ပေ။

စွန်းကျန့်ယန်က ချူလျိုယွဲ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပြုံးလျက် သပ်ကာ—

"အဲဒါက... သူမက စစ်သည်တော် မဖြစ်သေးလို့ပဲ"

"ဗျာ?" ဆရာများမှာ ထိုစကားကြောင့် ကြောင်အသွားကြသည်။

"သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူထားတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး စွမ်းအားတွေက ကြွယ်ဝနေပေမဲ့ စစ်သည်တော် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာဖို့ နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းကိုတော့ သူမ မလှမ်းရသေးဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြတာ"

လင်ကျူးက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချရင်း ချူလျိုယွဲ့ကို ယခင်နှင့်မတူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း အစွမ်းအစကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ထားရမည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ရွယ်တူများထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့... အရင်က ညွှန်ကြားရေးမှူးကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပေးခဲ့တုန်းက သူမမှာ ယွမ်သွေးကြော တကယ်မရှိတာလေ။ ဘာလို့...?"

"ငါကြားတာတော့ ချူလျိုယွဲ့က အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းကို ရောင်းပြီးတော့ 'ကျန့်ပေါင်' ရတနာခန်းမကနေ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်တဲ့။ အဲဒီသတင်းက အဲဒီတုန်းက တောမီးလို ပြန့်သွားတာလေ။ သူမရဲ့ ယွမ်သွေးကြော ပြန်ကောင်းလာတာ အဲဒီအချိန်က ဖြစ်နိုင်မလား"

"ဒါပေမဲ့ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ နတ်ဆေးဆရာ (Heavenly Doctor) ဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာလေ။ ဘယ်သူက ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိလို့လဲ"

သူတို့၏ အမြင်တွင် ယွမ်သွေးကြော ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချူလျိုယွဲ့မှာ သက်ရှိထင်ရှား သက်သေဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ ယုံကြည်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

...

"လက်နက်ချမလား၊ ဆက်တိုက်မလား"

ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်း၌ ချူလျိုယွဲ့က အထက်စီးမှနေ၍ ချူရှန်းမိန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဆက်တိုက်ရမယ် ဟုတ်လား?

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရုံနှင့် ချူရှန်းမိန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်လာတော့သည်။ မျက်နှာနှင့် ဦးခေါင်းမှ စူးရှသော နာကျင်မှုများက ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သတိပေးနေသည့်နှယ်။ အကယ်၍ သူမ ဆက်တိုက်မည်ဆိုပါက... သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချူလျိုယွဲ့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ချူလျိုယွဲ့ကို လက်နက်ချရမည်ဟူသော အသိကလည်း သူမကို သေမတတ် ခံရခက်စေသည်။ ချူရှန်းမိန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချူလျိုယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်က သူမ ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းခြေ၊ ကစားစရာသဖွယ် ပြုမူပြီး နှိပ်စက်ခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ မြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ချူရှန်းမိန် တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့မိပေ။

အကယ်၍ သူမ လက်နက်ချလိုက်ပါက ချူလျိုယွဲ့သည် ပထမဆုကို ရရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို သူမ အလွယ်တကူ အပိုင်ရသွားပေလိမ့်မည်။ ချူရှန်းမိန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုနှစ်ခုမှာ သူမကို ရူးသွပ်လုမတတ် ဆွဲဖြဲနေသဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဆက်တိုက်ကြတာပေါ့" ချူလျိုယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ချူရှန်းမိန်၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေရန် ထိုမျှလောက် စိတ်ရှည်ခြင်း မရှိသဖြင့် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"လက်နက်ချတယ်! ငါ လက်နက်ချတယ်!"

ချူရှန်းမိန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် အကြီးအကျယ် ဖြစ်နေသည့်အလား စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ချူလျိုယွဲ့၏ ညာဘက်လက်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် သူမ၏ နားနောက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်အချို့ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် သပ်လိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျာယာခတ်နေတာလဲ၊ ငါက ဒီအစွမ်းစစ်ဆေးပွဲမှာ ပထမရချင်ရုံတင်ပါလို့ ပြောသားပဲဥစ္စာ"

စကားပြောရင်း သူမသည် ဘေးနားရှိ ကြီးကြပ်သူဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ... အခု ရလဒ်ကို ကြေညာလို့ ရပြီလား"

ဆရာမှာလည်း သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြည့်ရင်း ငေးကြောင်နေမိသည်။ ချူလျိုယွဲ့ စကားပြောလာမှသာ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှန်တရားမှာ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေလေပြီ။

သူသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီးမှ—

"ချူလျိုယွဲ့... (၄၅၃) ကြိမ်မြောက် စစ်သည်တော် အစွမ်းစစ်ဆေးပွဲရဲ့ ပထမဆုရှင်"

ချူလျိုယွဲ့ ပထမဆု ရသွားပြီ!

ဆရာ၏ အသံမှာ တောင်တန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်ကာ အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထင်ထင်ရှားရှား တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ချူရှန်းမိန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားပြီး သူမ၏ နားရွက်များမှာလည်း အလိုလို တွဲကျသွားတော့သည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ...

...

"ချူမိသားစုထဲက လူတွေကတော့ တကယ့် လူအတွေပဲ! ဒီသတင်းကို ကြားရင်တော့ ချက်ချင်း နောင်တရကြတော့မှာပဲ" ဆရာတစ်ဦးက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ချူလျိုယွဲ့နှင့် ချူရှန်းမိန်တို့၏ တိုက်ပွဲကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ မည်သူက ပို၍ အစွမ်းထက်သည်ကို အားလုံး သိကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် 'ရှရွှမ်' ဆရာသခင် အစွမ်းစစ်ဆေးပွဲတွင်လည်း ဒုတိယဆု ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ဤကဲ့သို့ စစ်သည်တော်နှင့် 'ရှရွှမ်' ဆရာသခင် ပါရမီ နှစ်မျိုးလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ လက်ချိုးရေ၍ပင် ရသည်။ ဤကဲ့သို့သောသူကို မည်သည့်မိသားစုတွင်မဆို အမြတ်တနိုး ထားကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ချူမိသားစုက ချူလျိုယွဲ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သို့ ဆက်ဆံခဲ့ကြသနည်း။ သူတို့သည် သူမကို လူတကာ၏ နှိပ်စက်စော်ကားမှုကို ခံရန် ပစ်ထားခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ချန်းက ရယ်မောရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ဖူး... နောက်ဆုံးကျမှ နောင်တရမယ့်သူက တခြားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဦးမယ် ထင်တယ်"

ဘေးနားရှိ ဆရာများမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလိုလို နားလည်သလိုဖြင့် လားရာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် အဓိကကျသောသူ တစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်ကို သူတို့ မေ့မထားကြပေ— အိမ်ရှေ့စံ ရုံကျင်း!

ဤညီအစ်မနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ သူ စွန့်ပစ်ခဲ့သော စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာမူ သူ အမြတ်တနိုးထားသော ချစ်သူအသစ် ဖြစ်သည်။ ညီအစ်မတစ်ဦးက 'အသုံးမကျသူ' ဟူသော နာမည်ဆိုးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျောက်ပစ်ကာ လူတိုင်း အားကျရသော ပါရမီရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ညီအစ်မတစ်ဦးမှာမူ ဂုဏ်သတင်းများ ပျက်စီးသွားသည့်အပြင် သူမ အယုံကြည်ဆုံးသော ပြိုင်ပွဲတွင်ပင် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ ရွှံ့နွံကို ရတနာမှတ်ပြီး စစ်မှန်သော ရတနာကို လွှင့်ပစ်ခဲ့မိမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် မည်သူက နောင်တမရဘဲ နေမည်နည်း။

ရုံကျင်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေမိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းလျက် အေးစက်ခက်ထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးခဲနေသော ကြမ်းပြင်ကဲ့သို့ပင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ တောင့်တင်းနေ၏။ အင်္ကျီလက်စွပ်အတွင်းမှ သူ၏လက်များမှာမူ တစ်ခုခုကို အသေခြေမွတော့မည့်အလား တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ဤတိုက်ပွဲ တစ်ခုလုံးမှာ နာရီဝက်ပင် မကြာခဲ့ချေ။ ခုနက သူ ချူရှန်းမိန်နှင့် ပြောခဲ့သော စကားများမှာ တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဟု ထင်ရသော်လည်း ချူလျိုယွဲ့ကမူ သူတို့၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်လေပြီ။

ပြိုင်ပွဲကွင်းပေါ်တွင် ချူရှန်းမိန်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးလျက်၊ မျက်ရည် နှပ်ချေးများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲပင်။ ဦးရေခွံအစိတ်အပိုင်း အချို့မှာလည်း အလှီးခံထားရသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့မှာမူ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ သူတို့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

ရုံကျင်း၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ ကြွက်ကလေးများနှယ် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ဝံ့ကြသလို သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုလည်း မကြည့်ဝံ့ကြချေ။ သို့သော် ရုံကျင်းမှာမူ သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အကြည့်များကို ခံစားနေရသည်။ လှောင်ပြောင်မှု၊ ကျီစယ်မှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှု— ဤအရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းမှာ ချူလျိုယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တရားခံဖြစ်သူမှာမူ ပြိုင်ပွဲကွင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီဖြစ်ပြီး သူ့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ ချူလျိုယွဲ့၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခက်ထန်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို တမင် လိမ်ညာခဲ့တာလား။ အဲဒီနေ့က စားသောက်ပွဲမှာ နင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပဲ။ နင်က ငါတို့ကြားက စေ့စပ်မှုကို တမင် ဖျက်သိမ်းချင်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ချူလျိုယွဲ့က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး—

"အိမ်ရှေ့စံ... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ။ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းချင်ခဲ့တာက ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲလေ"

ရုံကျင်း ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ ထိုတောင်းဆိုမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင် အမှန်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ...

"ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး သုံးအတွက် အောင်ပွဲခံ စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်နေမယ့်အစား ရှင့်ရဲ့ အားအင်တွေကို ချွေတာထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

ချူလျိုယွဲ့၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလာကာ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း... ရှင့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ကျွန်မ ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှင့်တို့နှစ်ယောက် ဆံဖြူရောင်ထွေး လက်တွဲမြဲပြီး သာယာတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ရုံကျင်း၏ ဒေါသများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေတော့သည်။