အခန်း ၆ — အရောင်းအဝယ်
“နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ”
ချူလျိုယွဲ့၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ပြေလျော့သွားပြီး လေသံမှာလည်း ပို၍ ရင်းနှီးဖော်ရွေသွားသည်။ ဤခြင်္သေ့ဖြူကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံရှိသော်လည်း သူမအနား၌ ရှိနေချိန်တွင်မူ အလွန်ပင် ခင်မင်တွယ်တာတတ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ အတွင်းမှထွက်ပေါ်လာသော လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကိုပင် လျှော့ချထားပေး၏။
ခြင်္သေ့ဖြူသည် ၎င်း၏ အိပ်ရာပေါ်မှ ထရပ်ကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ချူလျိုယွဲ့၏ အနားသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်လာသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသည်။ ၎င်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မူလကပင် ပိန်ပါးသော ချူလျိုယွဲ့မှာ ပို၍ပင် သေးငယ်သိမ်မွေ့သွားကာ ခြင်္သေ့ကြီးက တစ်လုတ်တည်းနှင့်ပင် ဝါးမြိုပစ်နိုင်မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ တစ်ခန်းလုံးမှာလည်း ခြင်္သေ့ကြီးကြောင့် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသွားသလို ခံစားရ၏။
ရွှယ်ရွှယ်၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးအစုံမှာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကာ ချူလျိုယွဲ့၏ လက်အနားတွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။ ချူလျိုယွဲ့ ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး ၎င်း ဘာလိုချင်နေသည်ကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေမိသည်။ သူမ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသဖြင့် ရွှယ်ရွှယ်က သူမအနားသို့ ပိုတိုးကပ်လာကာ ခေါင်းကို မော့၍ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် ကြည့်လာသည်။
ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်တောင်များ တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
သူက ငါ့ကို ပွတ်သပ်ပေးစေချင်နေတာလား
သူမသည် စမ်းသပ်သည့် အနေဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ခြင်္သေ့ကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ် တင်ကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့လှသော အမွေးအမျှင်များမှာ ထိတွေ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှ၏။ ဤမျှ အဖိုးတန်သော အမွေးအမျှင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ၎င်း၏ ဘဝက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေမည်ကို သိသာစေသည်။ ရွှယ်ရွှယ်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ ၎င်းက အမြီးကို ခါရမ်းကာ သာယာသော အသံဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဂူး...
ချူလျိုယွဲ့ ဆွံ့အသွားရသည်။ ၎င်းက ပြန်မည့်ပုံ မပေါ်ချေ။
“ဟေ့... နင် နင့်သခင်ဆီ ပြန်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ငါ့ဆီမှာပဲ လာကပ်နေတာလဲ”
သို့သော် ရွှယ်ရွှယ်ကမူ သူမ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများက အိပ်ပျော်နေသည့်အလား လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ချေ။ ချူလျိုယွဲ့မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤခြင်္သေ့ဖြူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ မသိသော်လည်း ယခုအခါ မိုးက အတော်ပင် မှောင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို အတင်းပြန်ခိုင်းလျှင် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ကိစ္စများက ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားပေလိမ့်မည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချူလျိုယွဲ့သည် ဤကိစ္စကို ဆက်လက် စဉ်းစားမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် အနားယူရန် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ စောင်ကို ထိလိုက်မိသောအခါ နွေးထွေးနေသည်ကို သူမ သတိထားမိသွားသည်။
အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်ခနဲ ဝင်လာသည်။ ဒီကောင်က ငါ့အတွက် အိပ်ရာကို ကြိုနွေးပေးထားတာလား
ခဏအကြာတွင် သူမ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပြန်ရယ်မိသွားသည်။ ငါ အတွေးလွန်နေတာပဲ!
“နင် တကယ်ပဲ ဒီမှာ နေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်နော်”
ရွှယ်ရွှယ်က မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပြီး အမြီးကို ပျော်ရွှင်စွာ ခါရမ်းပြသည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း နောက်နေ့တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများကို စဉ်းစားနေရင်းမှ တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားသည်။
သူမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင်မူ အစောကပင် အိပ်ပျော်နေပြီဟု ထင်ရသော ခြင်္သေ့ဖြူကြီးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ချူလျိုယွဲ့ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း သူမ၏ သေးငယ်သော မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ခုံးအစုံမှာ ကျုံ့ထားကာ နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ပျံနေပြီး နှုတ်ခမ်းများက ဖြူလျော်နေသည်။
ရွှယ်ရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ငွေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူလျိုယွဲ့၏ ကိုယ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ချူလျိုယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို နွေးထွေးသော ရေကန်တစ်ခုထဲတွင် စိမ်နေရသလို ခံစားရပြီး အလွန်ပင် စိတ်လက်ပေါ့ပါး သက်သာသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် မျက်ခုံးများကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အေးချမ်းစွာ ဆက်လက် အိပ်စက်သွားတော့သည်။
…
ချူလျိုယွဲ့ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နေချိန်တွင် လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်သူ တစ်ယောက်ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ချူရှန်းမိန် ပင် ဖြစ်သည်။
“ပြောစမ်း! တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
တင်းဖန့်ဆောင်အတွင်း၌ အဓိက တံခါးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။ ချူရှန်းမိန်သည် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော လူအား ဒေါသကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရင်း စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ... ကျွန်တော်... တတိယ သခင်မလေး၊ ကျွန်တော် သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စုန့်လျန်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ သတင်းကို လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့တာပါ”
ချူလျန်ရှန်း၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်လာသည်။
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ချူရှန်းမိန်၏ စူးရှသော အသံက သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အစီအစဉ်က ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ လိုအပ်ချက် မရှိဘူး။ ချူလျိုယွဲ့ အိမ်ပြင် ထွက်တာနဲ့ သူတို့က တိုက်ရိုက် ရိုက်ပြီး သတိမေ့အောင် လုပ်ကာ လင်းကျုန်းဆီ ခေါ်သွားရမှာလေ။ အစတုန်းက စုန့်လျန်က အဆင့် ၃ စစ်သည်တော် အဆင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်လို့ ချူလျိုယွဲ့လို အမှိုက်မျိုးကို ရှင်းရတာ ပြဿနာ မရှိဘူးလို့ နင်ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုကျတော့ရော? ချူလျိုယွဲ့က မသေတဲ့အပြင် စုန့်လျန်တို့ သုံးယောက်ပါ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားတယ်! ဒါက နင် အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံလား”
“တတိယ သခင်မလေး၊ ယုတ္တိရှိရှိဆိုရင်တော့ ဒါက မှန်ပါတယ်။ သူတို့ ချူလျိုယွဲ့ကို မြို့တံခါး အပြင်ဘက်အထိ ခေါ်သွားတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တာပါ၊ ဒါ... ဒါပေမဲ့ သူ မသေဘူးလို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”
ချူလျိုယွဲ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု သူ ခံစားမိကာ စုန့်လျန်တို့ သုံးယောက်နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံ စုံစမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့တစ်ခုလုံးကို အနှံ့ရှာသော်လည်း ထိုသုံးယောက်မှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့ချေ။ ထိုအခါမှသာ သူ တစ်ခုခု လွဲနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။
“ဒါ ငါ့လက်ချက်ဆိုတာ သူ သိနေတာ ဖြစ်ရမယ်” ချူရှန်းမိန်က နာကြည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ချူလျိုယွဲ့၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့်ပင် သူမ တုန်လှုပ်သွားရသည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတိုင်း အလွန်ပင် စိတ်ပျက်မိသည်။
“တတိယ သခင်မလေး၊ သူ သိရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ? သူက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲဟာ၊ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”
“နင်က အ အလား? သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် စုန့်လျန်တို့ ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားမှာလဲ”
ချူလျန်ရှန်း နောက်ထပ် တစ်ခွန်းမှ မဟရဲတော့ချေ။ ချူရှန်းမိန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။ စုန့်လျန်တို့ကို ရှာမတွေ့မချင်း သူမ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ချူလျိုယွဲ့ မည်သို့ အသက်ရှင် ပြန်လာပြီး ထိုလူများကို မည်သို့ နှိမ်နင်းခဲ့သည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ချေ။ အကယ်၍ သူမက ဤကိစ္စကို အသုံးချပြီး လက်တုံ့ပြန်လာလျှင်...
“ဆက်ရှာစမ်း! ပြီးတော့ ချူလျိုယွဲ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်ထား။ တစ်ခုခု ထူးခြားတာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း လာသတင်းပို့!”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ!”
ချူလျန်ရှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချူရှန်းမိန်၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မှောင်မှိုင်မှိုင် ဖြစ်လာသည်။ ချူလျိုယွဲ့က သူမကို ကျောခိုင်းရုံတင်မကဘဲ ပစ်မှတ်တောင် ထားနေပြီဆိုမှတော့ သူမ၏ ရက်စက်မှုကို အပြစ်မတင်လေနှင့်တော့။
…
နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်စက်ခဲ့ရသော ညတစ်ည။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ချူလျိုယွဲ့ နိုးလာသောအခါ ရွှယ်ရွှယ်မှာ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် တကယ်ပင် သူမကို ညအချိန်၌ လာရောက် အဖော်ပြုပေးခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ချူလျိုယွဲ့ ပြုံးလိုက်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ပထမဆုံးည ဖြစ်သည်။ မူလက သူမ အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဤမျှ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အရင်ကထက် ပို၍ ပေါ့ပါး လန်းဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ချူလျိုယွဲ့သည် မှန်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာသစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟောင်းနွမ်းပြီး ဝေဝါးနေသော ကြေးမုံပြင်ထဲတွင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ရှိနေသည်။ အာဟာရ ပုံမှန် မပြည့်ဝခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်၊ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ၁၂ နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသလို ထင်ရသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်၍ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးအစုံမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားနေသယောင် ရှိ၏။ သို့သော်ငြားလည်း ဤသေးငယ်သော မျက်နှာလေးမှာ မွေးရာပါ လှပသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ယခု သူမသည် ငယ်ရွယ်သေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကြီးပြင်းလာလျှင် သူမသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
မူလစရိုက် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်၊ အားနည်းပြီး ရှက်ရွံ့တတ်သော မျက်လုံးအစုံမှာ ယခုအခါ ကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တည်ကြည်ပြီး ပြတ်သားသော အကြည့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမထံမှ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါ တစ်မျိုးပင် ထွက်ပေါ်နေသယောင် ရှိ၏။ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုလဲလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်၊ ဖုန်များကို သုတ်သင်လိုက်ပြီးနောက် ပုလဲလုံးမှာ တောက်ပရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေရင်း အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏအကြာတွင်မှ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤမျက်နှာမှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝက မျက်နှာနှင့် အတော်ပင် ဆင်တူနေသည်။ သူမသည် စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို အမြန်ထုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
…
ချူမိသားစု၏ စည်းကမ်းများမှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှပြီး အဝင်အထွက်များကို သေချာ စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့မှာ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူဖြစ်ပြီး အစေခံများ လုပ်ရသည့် အလုပ်များကိုသာ ပုံမှန် လုပ်ရလေ့ရှိသဖြင့် သူမ ထွက်သွားချိန်တွင် ကင်းသမားများက အထွေအထူး စစ်ဆေးမနေတော့ချေ။ ဤအချက်က သူမ၏ ကိစ္စများအတွက် အမှတ်မထင် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ချူမိသားစု အိမ်ရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ကျန့်ပေါင်ခန်းမ သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။ သူမ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်နေသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြိုဆိုလိုက်သည်။
“ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီး၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ! ကျွန်တော် တစ်နေကုန် စောင့်နေတာဗျ”
ဤအမျိုးသားမှာ ကျန့်ပေါင်ခန်းမ၏ ဒုတိယ တာဝန်ခံ ‘ယန်ကော’ ပင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူအများက သူ့ကို တွေ့လျှင် ‘ဒုတိယ သခင်ကြီး’ ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ခေါ်ကြရသည်။ ကျန့်ပေါင်ခန်းမ၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေကြောင်း အားလုံးက သိထားကြသဖြင့် မည်သူမျှ မပြစ်မှားရဲကြချေ။ ယန်ကောနှင့် ကျန့်ပေါင်ခန်းမအပေါ်တွင် အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားသော သဘောထားမျိုး ထားရှိရမည်ကိုလည်း လူတိုင်း သိကြသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ယန်ကောသည် ချူလျိုယွဲ့အပေါ် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ဆံနေသည်။
ချူလျိုယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ “ကြည့်ရတာ ဒုတိယ သခင်ကြီးယန်က မနေ့က အရောင်းအဝယ်အပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်ပုံရတယ်နော်”
ယန်ကောက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါတွေအားလုံးက ချူသမီးကြီးရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါပဲ”
ထိုပစ္စည်းမှာ ဆိုင်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မကြိုက်ကြ၍ မဟုတ်ဘဲ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မနေ့က ချူလျိုယွဲ့ ရောက်လာချိန်တွင် ထိုပစ္စည်းကို ရောင်းထွက်အောင် လုပ်နိုင်ကြောင်း သူမက တိုက်ရိုက် ပြောခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့မနက်တွင်မူ ချူမိသားစုနှင့် လုမိသားစုတို့က အသီးသီး ငွေများ လာရောက် ပေးချေခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ချူလျိုယွဲ့ကို ပြန်လည် တွေ့မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့အတွက်မူ လာဘ်နတ်မင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
“မနေ့က ချူသမီးကြီး ပြောခဲ့တာ ရှိတယ်လေ၊ ဒီနေ့လည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆိုတာ... အဲဒါ ဘာများလဲ...” ယန်ကောက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် ချူလျိုယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ချူလျိုယွဲ့က စားပွဲပေါ်ကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။ “ဒုတိယ သခင်ကြီးယန်၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ လာတာက ပစ္စည်းလာဝယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ လာရောင်းဖို့ပါ”
ယန်ကော အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်၍ သူ့အား ပေးလိုက်သည်။ ယန်ကောက စာရွက်ကို ယူလိုက်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားရသည်။
ချူလျိုယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — “ငွေစင် သုံးသိန်း။ အဲဒီထက် နည်းတဲ့ ဈေးနဲ့တော့ ကျွန်မ မရောင်းဘူး”