အခန်း ၅၉ — ဂုဏ်သိက္ခာမျက်နှာစာ
ချူရှန်းမိန်သည် ရုံကျင်း၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် ချူလျိုယွဲ့နှင့် စုလျားပတ်သတ်မှုကို ဖျက်သိမ်းပြီးကာစပင် ရှိသေးသည်။ သို့သော်လည်း စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရသည့် ချူလျိုယွဲ့က ထျန်းလုအကယ်ဒမီသို့ ဝင်ခွင့်ရသွားရုံသာမက လောကီဆရာစစ်ဆေးမှုတွင် ဒုတိယပင် ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရုံကျင်း၏မျက်နှာကို လက်ဝါးနှင့် ပြင်းပြင်းရိုက်လိုက်သလိုပင်။
ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူမသာ စစ်သည်တော်စစ်ဆေးမှု၌ ပထမရခဲ့လျှင် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် ချူလျိုယွဲ့ထက် အမှန်တကယ် သာလွန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စမှာ သူမအတွက်သာမက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအတွက်လည်း အရေးကြီးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူလျိုယွဲ့အစား ချူရှန်းမိန်ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းက ဆုံးရှုံးမှုမရှိကြောင်းကို လူတိုင်းမြင်အောင် သူ ပြသလိုနေသည်။
ချူရှန်းမိန်ကလည်း ဒါသည် သူမအတွက် အခွင့်အရေးမှန်း သိသဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကျင်း စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်။”
ဒီနေ့သာ သူမ အစွမ်းပြနိုင်ခဲ့လျှင် အိမ်ရှေ့စံအတွက်လည်း အရှက်ရစရာ မရှိတော့ဘဲ နောက်ပိုင်းကိစ္စအားလုံးမှာလည်း ချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။ ရုံကျင်းက ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ချူရှန်းမိန်၏ အချက်အလက်ကို သိတတ်သည့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုကို သူ အနှစ်သက်ဆုံးပင်။
စစ်ဆေးရေးတာဝန်ခံဆရာက အော်ပြောလိုက်သည်။ “ချူရှန်းမိန်၊ ကုမင်ဖုန်း... မင်းတို့ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား။ နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲ စတော့မယ်!”
ချူရှန်းမိန်နှင့် ကုမင်ဖုန်းတို့သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အလယ်ဗဟိုရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ အခြားကျောင်းသားများကလည်း ဗိုလ်လုပွဲကို ကြည့်ရှုရန် ဝိုင်းဖွဲ့စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောင်းသားရာပေါင်းများစွာထဲမှ ထူးချွန်ထွက်မြောက်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပါရမီနှင့် အစွမ်းအစမှာ အထူးပြောနေစရာ မလိုပေ။
“ဒီဗိုလ်လုပွဲက ဘယ်သူပထမရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးမှာပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ အချိန်သတ်မှတ်ချက် မရှိဘူး၊ တစ်ဖက်ဖက်က အရှုံးပေးမှပဲ ပွဲပြီးမယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း လုံးဝမပြုရဘူး။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ပြိုင်ပွဲကနေ ထုတ်ပယ်ခံရမယ်!” စစ်ဆေးရေးဆရာက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “နားလည်ကြလား။”
“ကျွန်တော်တို့ နှလုံးသွင်းထားပါ့မယ်။”
“ပွဲစဉ်... အခုပဲ စတင်စေ!”
ဆရာ၏ ကြေညာချက်နှင့်အတူ ကွင်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
“လမ်းညွှန်ပေးပါဦးရှင်။” ချူရှန်းမိန်က ယဉ်ကျေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ကုမင်ဖုန်းထံသို့ အလျင်အမြန် တိုးကပ်သွားကာ လျှပ်တစ်ပြက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ကုမင်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နှစ်ယောက်သား အနီးကပ် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြပြီ။
“ဒီနှစ်ယောက်စလုံးက စစ်သည်တော် အဆင့် ၄ ကို တက်လှမ်းတော့မယ့်သူတွေပဲ။ အနိုင်အရှုံးပေါ်ဖို့တော့ အချိန်အတော်ယူရဦးမယ် ထင်တယ်။” ပွဲကြည့်ပရိသတ်ထဲရှိ ကျောင်းမှ ဆရာအချို့က ကွင်းထဲက တိုက်ပွဲကိုကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။
“ချူရှန်းမိန်ကတော့ အမှားအယွင်းမရှိ ကစားနေတာပဲ။ ငါ့အထင်တော့ သူမက ပိုအစွမ်းထက်ပုံရတယ်၊ သူမပဲ နိုင်မှာပါ။”
“ကုမင်ဖုန်းကလည်း မကြာခင်ကမှ အသည်းအသန် ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ ပြောဖို့ စောပါသေးတယ်။”
ချူရှန်းမိန်နှင့် ကုမင်ဖုန်းတို့မှာ ဆရာတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူတို့၏ဆရာများပါ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း ခံနေရသည်။ ဆရာတစ်ယောက်က ပြုံးလျက် “တကယ်တော့ ကျွန်တော် လောကီဆရာတွေရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို သွားကြည့်ချင်သေးတယ်...”
“ဟေ့... ဆရာယွီ၊ ခင်ဗျားက လူစည်တဲ့နေရာဆို သွားချင်တာပဲနော်။ လောကီဆရာစစ်ဆေးမှုဆိုတာ နက်နဲတဲ့ ဝင်္ကပါပုံစံတွေပဲလေ၊ ခင်ဗျား သွားကြည့်လည်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ချူလျိုယွဲ့ကို သွားကြည့်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။”
ထိုစကားတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ် ပါနေသည်။ အကဲခတ်ခံလိုက်ရသည့် ဆရာယွီကလည်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ “ခင်ဗျားတို့ရော မသိချင်ကြဘူးလား။ လူတိုင်းက သူမကို အသုံးမကျတဲ့သူလို့ ပြောနေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူမက လောကီဆရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ချူမိသားစုတစ်ခုလုံးက ကန်းနေလို့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူမက ပါရမီရှင်ဆိုတာ မသိခဲ့ကြတာလား။”
“ယွီ... သူတို့ မိသားစုကိစ္စတွေထဲ ငါတို့ ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။”
ထိုနေရာတွင် အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထပ်မံ၍ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ချူရှန်းမိန်နှင့် ကုမင်ဖုန်းတို့၏ ပွဲစဉ်အကြောင်းသို့သာ အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်ကြသည်။
တစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ခိုက်နေကြဆဲပင်။ ချူရှန်းမိန် စတင်၍ ပျာယာခတ်လာသည်။ ကုမင်ဖုန်းမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက သူမ ပထမရဖို့ မသေချာတော့ပေ။
သူမသည် ပရိသတ်ထဲတွင်ရှိနေသော ရုံကျင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ တည်မှောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူရှန်းမိန် သွားကြိတ်လိုက်သည်။ ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်လို့ မရဘူး။ အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်မှ ဖြစ်မယ်။
သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ အစွမ်းရှိသမျှကို အားယူကာ ရှည်လျားသော ဓားမြှောင်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားကို ရှေ့တည့်တည့်သို့ အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်လေတော့သည်။