အခန်း ၅၇ — ပထမနေရာကို ငါပဲယူမယ်
သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်လိုက်သော်လည်း ထိုအရိပ်အယောင်တို့မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
“ထျန်းလင်း မင်းဆက်...?”
“မင်းမသိဘူးလား... ဪ ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းက ချူမိသားစုမှာ ဒီလောက် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရတာဆိုတော့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုတွေအကြောင်း မသိတာလည်း မဆန်းပါဘူးလေ။” စီယန်သည် ယခုမှပင် စိတ်ထဲတွင် အသာစီးရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤကိစ္စရပ်တွင် သူက ချူလျိုယွဲ့ထက် ပိုသိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလား။ စီမိသားစု၏ မျိုးဆက်တစ်ခုအနေဖြင့် သူကြားဖူးနားဝရှိသည်မှာ ကောလာဟလအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက် သိနိုင်စွမ်းရှိသည်ထက်တော့ အများကြီး ပိုသာလွန်ပေသည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း စီယန်၏စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပုံမရပေ။ သူမက ပြုံးလျက် “ဘာလဲ... အဲဒီ ထျန်းလင်မင်းဆက်ဆိုတာက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အစွမ်းထက်ရုံတင် ဘယ်ကမလဲ။ တစ်နိုင်ငံလုံးက ယောင်ချန်ပြည်သူတွေက သူတို့ကို မော်ကြည့်နေရတာ။ အဲဒီ...” စီယန်သည် ပြောရင်းဆိုရင်း ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထိုစဉ် စီထင်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“စီယန်။”
စီယန်သည် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ “...သိပြီ၊ သိပြီ။ ဒါမျိုးတွေကို လျှောက်မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်ဗျာ။”
ချူလျိုယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ခုနက မင်းပြောတာ... ပထမရတဲ့သူက သံတမန်တွေကို တွေ့ခွင့်ရမယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။”
စီယန်က စီထင့်ကို အကဲခတ်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စီထင်က ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသဖြင့် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ငါတို့မှာ ထျန်းလင်းမင်းဆက်ကို သွားခွင့်မရှိပေမဲ့ သူတို့ဆီကလာတဲ့ သံတမန်တွေကို တွေ့ခွင့်ရတာကလည်း အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲလေ။”
ထိုသို့ပြောရင်း သူက ချူလျိုယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မင်းမေးနေလည်း အပိုပဲ။ စစ်ဆေးမှုက ပြီးသွားပြီလေ။ မင်းက ဒုတိယပဲရတာဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး။”
ချူလျိုယွဲ့သည် မျက်လွှာချလိုက်သည်။ စီထင်က ရုတ်တရက် ဝင်မေးလာသည်။ “မင်းက ဒီကိစ္စကို တော်တော်လေး... စိတ်ဝင်စားနေသလိုပဲနော်။”
ဘေးလူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ ဤသတင်းကို ကြားပြီးနောက် ချူလျိုယွဲ့သည် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ ခုနက စစ်ဆေးမှုတွင် ဒုတိယရစဉ်က သူမသည် အလွန်အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး နှလုံးသားထဲ ထည့်ထားပုံပင်မရဘဲ အပျော်သဘော ဖြေဆိုခဲ့သလိုပင်။ သို့သော် ယခုမူ သူမက သာမန်ကာလျှံကာ မေးလိုက်သော်လည်း ထိုသို့မေးမြန်းခြင်းကိုယ်နှိုက်က သူမ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သက်သေပြနေသည်။
“စီယန်ပြောပုံအရဆို ဒါက ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ မသိရင်တော့ ထားပါတော့၊ ခုလို သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကျွန်မလည်း လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဖူးချင်တာပေါ့။” ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နောင်တရိပ်တို့ လွှမ်းနေကာ ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ...”
သူမသည် ထျန်းလင်းမင်းဆက်နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော ယောင်ချန်ပြည်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ထိုလူတွေကို လက်စားချေဖို့ ပြန်သွားနိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထျန်းလင်မင်းဆက်မှ လူများ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
လာမည့်သံတမန်များမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို သူမ မသေချာသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထျန်းလင်းမင်းဆက်အနေဖြင့် လက်အောက်ခံနိုင်ငံငယ်လေးများဆီ သံတမန်စေလွှတ်ခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ အာဏာရှိစဉ် နှစ်များတစ်လျှောက် ယောင်ချန်ပြည်သို့ မည်သူ့ကိုမျှ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ဒီတစ်ခါ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။
ချူလျိုယွဲ့သည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လောကီဝင်္ကပါပုံစံကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေသယောင် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ ထျန်းလင်းမင်းဆက်မှ သံတမန်များဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကိုသာ လက်လွှတ်လိုက်ရပါက ထျန်းလင်းမင်းဆက်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအစအနကို နောက်ထပ် မည်မျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည်ကို သူမ တွေးတောနေမိသည်။
ယောင်ချန်ပြည်သည် ထျန်းလင်းမင်းဆက်၏ လက်အောက်ခံနိုင်ငံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာထဲတွင် သာမန်နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးပင်။ သူမ၏ လက်ရှိအစွမ်းမှာ လက်စားချေရန် မလုံလောက်သေးသော်လည်း... သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရယူနိုင်ခြင်းကတော့ မဆိုးလှပေ။
သူမ 'သေဆုံး' ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ ယခုဆိုလျှင် တစ်နှစ်တိတိ ပြည့်ခဲ့လေပြီ။ သူမ သေဆုံးပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ သိချင်လှသည်။ ချူလျိုယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးနှစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဖြစ်နေသလို ခံစားနေရသည်။
“အစ်ကို... သံတမန်တွေကို တွေ့ပြီးရင် သူတို့က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို သေချာပြန်ပြောပြဦးနော်။” စီယန်သည် အားကျစိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် စီထင့်အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ “ကြားဖူးတာတော့ အဲဒီကလူတွေက ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တွေချည်းပဲတဲ့... ဒီတစ်သက် အဲဒီကို တစ်ခေါက်လောက် သွားခွင့်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။”
စီထင်က အနည်းငယ်ပြုံးကာ “မင်းကြိုးစားရင် အခွင့်အရေး ရလာမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စီယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းကို အားရပါးရ ငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြန်ပျက်သွားသည်။ “ဟူး... အဲဒါက ဘယ်တော့ဖြစ်မလဲ မသိဘူး။”
ယောင်ချန်ပြည်အတွက် ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး ရရန်မှာ ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ စောင့်ခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။
ချူလျိုယွဲ့က ရုတ်တရက် စကားစလာသည်။ “အကြီးအကဲစွန်း... ကျွန်မ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။”
စွန်းကျန့်ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “မေးပါ” ဟု ဆိုသည်။
“ဒီကျောင်းမှာ လူတစ်ယောက်က စစ်ဆေးမှုတစ်ခုပဲ ဖြေဆိုရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းရှိပါသလား။”
စွန်းကျန့်ယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဲဒီလို စည်းကမ်းမျိုးတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကတော့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တဲ့ သာဓကမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်ဆေးမှုတွေကို စစ်သည်တော်၊လောကီဆရာနဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဆေးဆရာ ဆိုပြီး ကဏ္ဍသုံးခု ခွဲထားတာလေ။ ကျောင်းသားတိုင်းက ကိုယ်ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဘာသာရပ်တစ်ခုစီ ရှိကြတော့ သူတို့လေ့လာတဲ့ ဘာသာရပ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဖြေဆိုကြတာ များတယ်။”
သူက ရှေ့တွင်ရှိနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် ခန့်မှန်းမိသွားပုံရသည်။ “မင်းက... တခြားကဏ္ဍတွေရဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေကိုပါ ဖြေဆိုချင်တာလား။”
ချူလျိုယွဲ့က နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပသွားသည်။ “အကြီးအကဲစွန်းက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ။”
အခြားဆရာတစ်ယောက်က ကန့်ကွက်စကား ဆိုလာသည်။ “ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းက လောကီဆရာ စစ်ဆေးမှုကို ဖြေဆိုပြီးသားပဲလေ။”
ချူလျိုယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် “ဆရာ... ကျွန်မ ဒီနေ့မှ ကျောင်းအပ်ထားတယ်ဆိုတာ မေ့နေပုံရတယ်။ ကျွန်မ... ဘယ်ဘာသာရပ်ကို အဓိကထား လေ့လာမယ်ဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မမှာ တခြားစစ်ဆေးမှုတွေကို ဖြေဆိုခွင့် ရှိတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ စကားကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဟုတ်သားပဲ။ ချူလျိုယွဲ့သည် ဘာသာရပ်သုံးခုလုံးတွင် အရည်အချင်းစစ် အောင်မြင်ပြီးမှ ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အဓိကဘာသာရပ် မရွေးချယ်ရသေးမီ အချိန်အထိ မည်သည့်ဘာသာရပ်ကိုမဆို ဖြေဆိုခွင့် ရှိနေပေသည်။
အခြားဆရာတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောရန် မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဒါ... ဒါပေမဲ့ မင်းက လောကီဆရာအဖြစ် ပါရမီအရှိဆုံးပဲလေ၊ အခုပဲ ဒုတိယ ရထားပြီးပြီပဲ။ တခြားစစ်ဆေးမှုတွေ သွားဖြေလည်း ဒီထက်သာတဲ့ ရလဒ် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သို့သော် ချူလျိုယွဲ့ကမူ မတုန်လှုပ်ပေ။ “မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့တော့ မသိနိုင်ဘူးလေ။”
“မင်း ရူးနေတာလား။” စီယန်သည် ချူလျိုယွဲ့ ဘာလုပ်ရန် ကြံစည်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အတော်ကြာ မှင်တက်သွားပြီးမှ သူမအနားသို့ ပြေးသွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း လောကီဆရာအဖြစ် ပါရမီရှိတာကို ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက စစ်သည်တော် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားဆေးဆရာ စစ်ဆေးမှုတွေမှာ အသာစီးရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲ ပို့နေတာပဲ။ ဒုတိယရထားတာက အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။ ဘာလို့ သေသေချာချာ မစဉ်းစားတာလဲ။ အဲဒီမှာ အရိုက်ခံရလို့ တစ်ပိုင်းတစ်စ သေပြီးပြန်လာရင် မင်းရဲ့ သိက္ခာ ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ။”
ချူလျိုယွဲ့က သူ့ကို အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးက ငါ အနိုင်ကျင့်ခံရမှာ စိုးရိမ်နေတာလား။
စီယန်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး အသံကို ထပ်မြှင့်လိုက်သည်။ “လျှောက်မတွေးနဲ့နော်။ မင်းက ဒုတိယအတော်ဆုံး လောကီဆရာဆိုတာ လူတိုင်းသိနေပြီဖြစ်လို့ အခုဆို ငါတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းသာ အရှက်ကွဲရင် ငါတို့ကိုပါ လူတွေက လှောင်ကြမှာပေါ့။”
နတ်ဘုရားဆေးဆရာတွေကို ဖယ်ထားလျှင် စစ်သည်တော် ကျောင်းသားများနှင့် လောကီဆရာ ကျောင်းသားများသည် အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ပြိုင်ဆိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စီယန်သည် ချူလျိုယွဲ့ကို မိမိတို့အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူမ ယခုကဲ့သို့ လုပ်မည်ကို သဘာဝကျကျပင် ကန့်ကွက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့က သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ပထမနေရာကို ယူပြီးရင် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်။”