အခန်း ၅၅ — မင်းက အရမ်းနှေးတာပဲ

အပြင်လောကတွင် မည်မျှပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေပါစေ ချူလျိုယွဲ့ကတော့ ဘာမှမသိရှာပေ။ သူမ အလံကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးရှူးမီးပန်းများ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ သူမ မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။ ပထမရသူကိုသာ ဤကဲ့သို့ ခမ်းခမ်းနားနား ဂုဏ်ပြုမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဒုတိယရသူကိုပါ ဤမျှ လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိပါ။ ဒုတိယနေရာကိုသာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ယူခဲ့ခြင်းမှာ အာရုံစိုက်မခံရစေရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့လည်း မဆိုးလှပေ။ အနည်းဆုံးတော့ နောင်တွင် အသိဉာဏ်မရှိသူများက သူမကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။
"မင်းက ချူလျိုယွဲ့လား"
ချူလျိုယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြင်နာတတ်ပုံရသော အဖိုးအိုတစ်ဦးက သူမကို အကဲခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏အနောက်တွင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦး ပါလာပြီး သူတို့ဘေးတွင် သေးငယ်သော လောကီအစီရင်ခံ စက်ဝိုင်းတစ်ခု လွင့်မျောနေသည်။ ဤသူသုံးဦးမှာ တောအုပ်အတွင်းရှိ အစီရင်ခံစက်ဝိုင်းကို ထိန်းချုပ်နေသည့် လောကီဆရာသခင်များ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဒူးညွှတ်အလေးပြုလိုက်သည်။
"ဆရာတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
"အကြီးအကဲစွန်းက ငါတို့သင်တန်းကျောင်းရဲ့ အလေးစားရဆုံး အကြီးအကဲငါးဦးထဲက တစ်ယောက်ပဲ" ဟု အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက သတိပေးလိုက်သည်။
ချူလျိုယွဲ့က ချက်ချင်းပင် အသုံးအနှုန်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး "အကြီးအကဲစွန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စွန်းကျန့်ယန်က လက်ကာပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ လျိုယွဲ့က ဒီကို ပထမဆုံးရောက်ဖူးတာဆိုတော့ မသိတာ သဘာဝပါပဲ။ သင်တန်းကျောင်းက ဒီလိုပါရမီရှင်မျိုးကို လက်ခံရရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟိုကလေး... ပိုင်ချန်း က မင်းကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာ မဆန်းပါဘူး။ မင်းက... တကယ်ကို စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတာပဲ"
'ဟိုကလေး...' တဲ့။ ဤအကြီးအကဲမှာ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ အကြီးအကဲငါးဦးအကြောင်း သူမ သိပ်မကြားဖူးသော်လည်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလှကြောင်း သိသာလှသည်။ ချူလျိုယွဲ့က စိတ်ထဲက တွေးနေသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မပြပေ။ သူမက မာန်မာနလည်းမရှိ၊ အောက်ကျနောက်ကျလည်းမဖြစ်သော လေသံဖြင့် "ချီးမွမ်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲစွန်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။
စွန်းကျန့်ယန်မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူမကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားသည်။ သူမက ငယ်ရွယ်သော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသည်။ စာမေးပွဲတွင် ပထမ သို့မဟုတ် ဒုတိယ ရရှိသူအများစုမှာ နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုတတ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခဲယဉ်းတတ်ကြသည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့၏ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ဤရလဒ်အပေါ် တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤအဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိ၍သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက စာမေးပွဲ၏ ခက်ခဲမှုကိုပင် အမှုမထားခြင်းကြောင့်သော်လည်းကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ငါက မင်းကို မြှောက်ပင့်နေတာမဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ လောကီဆရာသခင်ဖြစ်လာဖို့ ပါရမီအစစ်အမှန် ရှိတယ်။ အကယ်၍ မင်းရဲ့ပါရမီကို စောစောစီးစီး ဖော်ထုတ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုထက် အများကြီး ပိုထူးခြားနေမှာ သေချာတယ်"
ဒီချူမိသားစုက ဘယ်လိုများ ဖြစ်ရတာလဲ။ ဒီလိုရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုတောင် အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရတာလဲ။ အကယ်၍ ချူလျိုယွဲ့သာ ထျန်းလုသင်တန်းကျောင်းကို တက်ဖို့ ကိုယ်တိုင်မကြိုးစားခဲ့ရင် သူမရဲ့ပါရမီဟာ တစ်သက်လုံး မြေမြှုပ်ခံထားရတော့မှာပဲ။
သူ့ဘေးက အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ အကြီးအကဲစွန်းသည် ကြင်နာတတ်သော်လည်း စံနှုန်းသတ်မှတ်ချက် အလွန်မြင့်မားသူဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ဤမျှအထိ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခဲလှသည်။ ချူလျိုယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်က ကောင်းမွန်သည်ဆိုစေဦးတော့ အကြီးအကဲစွန်း၏ မှတ်ချက်များမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသကဲ့သို့ပင်။
ချူလျိုယွဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်မကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ။ သင်တန်းကျောင်းကို တက်ခွင့်ရပြီး ပညာသင်ကြားခွင့်ရတာနဲ့တင် ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းသာနေပါပြီ"
စွန်းကျန့်ယန်က မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်ကာ စီထင်ကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
"စီထင်... မင်းလည်း ခုကစပြီး ပိုကြိုးစားရတော့မယ်နော်"
စီထင်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခေါင်းကိုအနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။
"ဆရာ့ရဲ့ ဆုံးမစကားကို မှတ်သားထားပါ့မယ်"
အကြီးအကဲစွန်းက သူမဆီမှာ တစ်ခုခုကို မြင်နေရတာပဲ။ ချူလျိုယွဲ့ဟာ စာမေးပွဲတုန်းက သူမရဲ့ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာနေပြီ။
"စာမေးပွဲလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ဒီ လောကီအစီရင်ခံစက်ဝိုင်းကို လာကြည့်ကြဦးလေ" ဟု အကြီးအကဲစွန်းက ငွေရောင်လင်းလက်နေသော စက်ဝိုင်းဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
စီထင်နှင့် ချူလျိုယွဲ့တို့က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူကာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ စွန်းကျန့်ယန် ကိုယ်တိုင် စီမံထားသော ဤအစီရင်ခံစက်ဝိုင်းမှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်နက်နဲပြီး ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လေ့လာခွင့်ရခြင်းမှာ များစွာ အကျိုးရှိစေမည်ဖြစ်သည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် တောအုပ်ထဲမှ ကမူးရှူးထိုး ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချူလျိုယွဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရောက်လာသူမှာ စီယန် ဖြစ်နေသည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများတွင်လည်း သွေးစွန်းလျက်ရှိသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်မှာ သိသာလှသည်။ အစပိုင်းက မောက်မာခဲ့သော အမူအရာနှင့် ယခုပုံစံမှာ လုံးဝကွာခြားနေသည်။ သူ၏အကြည့်က အလံတန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ နေရာလွတ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ရှေ့တွင် လူနှစ်ယောက်သာ ရောက်နှင့်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
'ငါ တတိယရပြီ!'
ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ အပြေးအလွှားသွား၍ အလံတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ဤခရီးက အလွန်ပင် ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်ရရှိရန်အတွက် ထိုက်တန်လှပေသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ တောအုပ်အတွင်း၌ လောကီအစီရင်ခံစက်ဝိုင်းကြောင့် အပြင်ဘက်မှ အသံများကို မကြားရပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သူက ပထမနှင့် ဒုတိယရသည်ကို သူ မသိရှိသေးပါ။
သူ ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ထွားကျိုင်းသည့် ကျောပြင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စီထင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်ကို ဘေးသို့ ပို့လိုက်ရာ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရသည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်"
ချူလျိုယွဲ့က လက်ခုပ်တီးကာ ရွှင်လန်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တတိယနေရာ ရတယ်ပေါ့"
စီယန်မှာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်းသွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
"မင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"
ချူလျိုယွဲ့က မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ငါက ဒုတိယရလို့လေ"
"မင်း..."
"နှမြောစရာပဲနော်။ စာမေးပွဲကွင်းထဲမှာ ယှဉ်ကြမယ်လို့ မင်းပြောခဲ့ပေမဲ့ ငါက မင်းကို အကြာကြီးစောင့်နေတာတောင် မင်းက လိုက်မလာဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ငါလည်း အရင်ဆုံး ရောက်အောင် လာလိုက်ရတာပေါ့" ချူလျိုယွဲ့က ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ပြလိုက်ပြီး "မင်းက ဒီလောက်အထိ... နှေးနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး"