အခန်း ၅ — ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှ ဧည့်သည်တော်

"ဟုတ်တယ် အစ်မ... ရှီပေါင်က အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဟင်္သာပြဒါး ဆွဲသီးလေးကို အစ်မ သဘောကျလို့ဆိုပြီး ကျွန်မကို ဝယ်ခိုင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါက တစ်ဆိုင်လုံးမှာ အဖိုးတန်ဆုံးပစ္စည်းမို့ ဈေးကတော့ အတော်လေး မြင့်တာပေါ့။ အစ်မ... ပိုက်ဆံ မရှိလို့လားဟင်။ ဒါ... ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ကလူတွေက ကျွန်မတို့ မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ပြီးတော့ စရန်ငွေ တစ်ထောင်နဲ့ အထူးအခွင့်အရေးပေးပြီး ရောင်းလိုက်တာလေ။"

ချူလျိုယွဲ့က အားနာသလို မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော အကြီးအကဲမှာမူ အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ငွေစင် တစ်သိန်း ကိုးသောင်း ကိုးထောင်! ချူမိသားစုအတွက်ပင် ထိုမျှများပြားသော ပမာဏကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ထုတ်ပေးရန် မလွယ်ကူပေ။ သူသည် ချူရှန်းမိန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က မည်မျှပင် အလိုလိုက်ခဲ့ပါစေ၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူမအပေါ် များစွာ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

"မိန်မိန်! မင်းကတော့ တကယ့်ကို အသိတရားမဲ့တာပဲ!" သူက အေးစက်စွာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယှဉ်လာပြီဖြစ်၍ ဤဆွဲသီးကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဝယ်ရတော့မည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤသတင်း အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွားလျှင် လူတကာက ချူမိသားစုကို မည်သို့ကဲ့ရဲ့ကြမည်နည်း။

ချူရှန်းမိန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားလုံးတို့က ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် ချူလျိုယွဲ့ကို ဘာတစ်ခုမှ ဝယ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း မရှိသလို၊ ငွေစင် နှစ်သိန်းတန်သည့် အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးအကြောင်းဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးသေးသည်။ ထိုဆွဲသီးသည် အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းအမျိုးအစားဖြစ်၍ နာမည်ကျော်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကျင့်စဉ်တက်ရန် အထောက်အကူပြုရုံမျှဖြင့် ငွေနှစ်သိန်းနှင့်တော့ မတန်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ဆိုင်တွင် မရောင်းရဘဲ ကြာရှည်စွာ ကျန်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချူလျိုယွဲ့က ဤမျှ အကွက်ကျကျ လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုငွေနှစ်သိန်းကို စိုက်ထုတ်ပေးရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ချူလျိုယွဲ့က ကြံစည်ခဲ့ခြင်းပင်။

ချူရှန်းမိန်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေတော့သည်။ အကယ်၍သာ အကြီးအကဲ ရှေ့တွင် ရှိမနေပါက သူမသည် ချူလျိုယွဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်မိမှာ အသေအချာပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သမျှ ငွေစင် လေးငါးထောင်ခန့်သာ ရှိရာ ငွေနှစ်သိန်းဆိုသည်မှာ သူမအတွက် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း... ချူမိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာက ရှေ့တန်းရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို သူမ မဖြစ်မနေ ဖြေရှင်းရတော့မည်။

"ဒီ... ဒီအတွက်ကို သမီးဘာသာ စိုက်ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ အကြီးအကဲ စိတ်မပူပါနဲ့။" သူမသည် အံကြိတ်ကာ အတင်းအပြုံးလုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မေမေက သမီးကို အမြဲ ချစ်တာပါ။ အကယ်၍ သမီးသာ အကယ်ဒမီ စာမေးပွဲမှာ ပထမရရင် သမီး တောင်းဆိုတာ တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်။"

ချူရှန်းမိန်၏ မိခင် လုယောင်သည် တစ်မြို့လုံးရှိ ထိပ်တန်း ကုန်သည်မိသားစုကြီးဖြစ်သော လုမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ပြောခြင်းမှာ သူမတွင် ပိုက်ဆံရှိကြောင်းနှင့် မိသားစုကို ဒုက္ခမပေးလိုကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်သလို လုမိသားစု၏ အရှိန်အဝါကို သုံးကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မြှင့်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုမိသားစု၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာပေးမှာ အတော်လေး ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့၊ မင်းက ထူးချွန်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်မို့ မင်းမေမေက မင်းကို အချစ်ဆုံးဖြစ်မှာပဲ။ အကယ်ဒမီ စာမေးပွဲက နောက်တစ်လနေရင် ကျင်းပတော့မှာ မဟုတ်လား။"

ထျန်းလု အကယ်ဒမီသည် ချူရှန်းမိန် တက်ရောက်နေသည့် ကျောင်းဖြစ်ပြီး ယောင်ချိန်နိုင်ငံ (Country Yao Chen) ၏ အထင်ရှားဆုံးသော ပညာသင်ကျောင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းသို့ တက်ခွင့်ရသူများမှာ အားကျဖွယ်ရာ ပါရမီရှင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်များပင် ထိုကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် ကြိုးပမ်းကြရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ချူရှန်းမိန်မှာ မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အချစ်တော် ဖြစ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချူရှန်းမိန်က စိတ်ဓာတ်များ ပြန်တက်ကြွလာဟန်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာမှုများ ယှက်သန်းသွားကာ "အစ်ကိုကြီးကျင်း... အိမ်ရှေ့မင်းသားကလည်း သမီးသာ ပထမရရင် ဆုလာဘ် ပေးမယ်လို့ မိန့်ကြားထားပါတယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ ချူရှန်းမိန် ပြောနေသော 'အစ်ကိုကြီးကျင်း' ဆိုသည်မှာ လက်ရှိ အိမ်ရှေ့စံ ရုံကျင်း (Rong Jin) ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ချူလျိုယွဲ့နှင့် စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။ ချူရှန်းမိန်၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူမနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့ကြား တစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

အကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "တကယ်လား"

အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အချစ်တော်ဖြစ်သလို ပါရမီနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်လည်း ပြည့်ဝသူဖြစ်သည်။ ချူမိသားစုမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာရာ အိမ်ရှေ့မင်းသားကဲ့သို့ အပင်ကြီးကို မှီခိုခွင့်ရမည်ဆိုပါက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ချူရှန်းမိန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ချူလျိုယွဲ့ကို ခပ်မြန်မြန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အစ်မ... အထင်မလွဲပါနဲ့နော်။ သမီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးကျင်းကြားမှာ တကယ် ဘာမှ မရှိပါဘူး။ သူက အစ်မနဲ့ စေ့စပ်ထားတာမို့ သမီးကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ပေးရုံတင်ပါ။ အကယ်၍ အစ်မသာ အကယ်ဒမီကို တက်ခွင့်ရရင် အစ်ကိုကြီးကျင်းက အစ်မအပေါ်ကိုလည်း..."

သူမ စကားကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့မှာ မွေးရာပါ အသုံးမကျသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ ပုံမှန်ကျင့်စဉ်ပင် မကျင့်ကြံနိုင်သော သူမအဖို့ ထျန်းလုအကယ်ဒမီသို့ တက်ခွင့်ရရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။ အကယ်၍ အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် စေ့စပ်ထားခြင်းကိုသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလေးထားခဲ့ပါက ချူလျိုယွဲ့မှာ ဤမျှအထိ နှိပ်စက်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ချူနင်သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အေးစက်သွားရသည်။ စေ့စပ်ပွဲ အတည်ပြုရန် တစ်လသာ လိုတော့သဖြင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာမည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ချူရှန်းမိန်အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေကြောင်း သူ ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဗြောင်ကျကျ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိ။ သူတို့သည် ယွဲ့အာကို လုံးဝ ထည့်မတွက်ကြပေ။ သူ၏ သနားစရာ သမီးလေးမှာမူ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို စိတ်ရင်းဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရရှာသည်။

ချူရှန်းမိန်သည် ချူလျိုယွဲ့ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ကျေနပ်နေမိသည်။ ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်နှာထက်တွင် နာကျင်မှုများကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ချူလျိုယွဲ့က ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်းများ မရှိသည့်အပြင် ပြုံးပင် ပြုံးလိုက်သေးသည်။

"ညီမလေးက ပိုက်ဆံ စိုက်ထုတ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။"

ချူရှန်းမိန် ကြောင်အသွားရသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားထက် ငွေစင် နှစ်သိန်းက ပိုအရေးကြီးနေသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို သူမ ဘာကြောင့် ရနေရသနည်း။

"ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားပြီဆိုတော့ သမီးနဲ့ အဖေလည်း သွားခွင့်ပြုပါဦး။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူလျိုယွဲ့သည် ချူနင်နှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"နင်..." ချူရှန်းမိန်သည် ဝါဂွမ်းပုံကို လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရကာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းနက်ကြီးများက ချူရှန်းမိန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်အေးစက်သွားသလို ခံစားရစေသည်။ "ဒါနဲ့ ညီမလေး... နောက်ဆိုရင် စကားပြောတဲ့အခါ သတိလေးထားတာ ကောင်းမယ်နော်။ ဒီနေ့သာ အစ်မ အချိန်မီ ပြန်မလာခဲ့ရင် အစ်မက ညီမလေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ အားလုံးက ထင်ကြတော့မှာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အစ်မမှာ နာမည်ဖျက်ခံရတာကို ဘယ်လိုမှ ရှင်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

ချူရှန်းမိန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားရသည်။ သူမ သိနေပြီ! သူမ သေချာပေါက် သိနေပြီ။ ချူရှန်းမိန်သည် ပြန်လည် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ချူလျိုယွဲ့၏ အရိပ်အယောင် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူမသည် အသက်ကို ခပ်မှန်မှန် ပြန်ရှူနိုင်တော့ပြီး နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးအေးများ စိုရွှဲနေခဲ့ပြီ။

ချူရှန်းမိန်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် စုန့်လျန့်တို့ သုံးယောက်၏ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးပြီးမှ ချူလျိုယွဲ့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် နည်းလမ်း ရှာရတော့မည်။

...

ချူလျိုယွဲ့နှင့် ချူနင်တို့သည် သူတို့ နေထိုင်ရာ ဝေးလံသီခေါင်သော ဝင်းအိမ်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"ယွဲ့အာ... ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းလာပြီ။ သွားပြီး အနားယူလိုက်ဦး။" ချူနင်က စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ချူလျိုယွဲ့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရချက်များ ရှိနေသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤနေရာမှာ ဝင်းအိမ်ဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး လူသူကင်းမဲ့ကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အိမ်အိုလေးအချို့သာ ရှိသည်။ ဤအချက်ကပင် သားအဖနှစ်ဦး မည်သို့သော ဘဝမျိုးဖြင့် ရှင်သန်ခဲ့ရသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။ တစ်ချိန်က ချူမိသားစု၏ နောက်တက်မည့် အကြီးအကဲဖြစ်ခဲ့သော ချူနင်နှင့် မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးတော်ဖြစ်သော ချူလျိုယွဲ့တို့က ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် နေထိုင်ရသည်ဟု ဆိုလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ချူလျိုယွဲ့က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "အဖေလည်း အနားယူပါဦး။"

ချူနင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။ "ယွဲ့အာ... သမီး အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ချစ်တာ အဖေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သမီးအတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့ အဖေ ထင်တယ်။ ချူရှန်းမိန်က ပါရမီရှိသလို မိသားစုရဲ့ ထောက်ခံမှုကိုလည်း ရထားတာ။ သမီး အခုလို သူမကို ပြန်ပြီး ဆန့်ကျင်နေရင် အဖေ စိုးရိမ်တာက..."

ချူလျိုယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ။ သမီး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။"

ချူနင်မှာ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်ပြီး အပြုံးရိပ်သန်းနေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်ရသောအခါ စကားတို့ ဆွံ့အသွားရသည်။ ယွဲ့အာ... သူမ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အနိုင်နိုင် လမ်းလျှောက်နေရသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီးမှ ခပ်မြန်မြန်ပင် ပြန်လည် လွှဲဖယ်လိုက်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ညမှောင်ရီ ပျိုးစပြုနေပြီဖြစ်သည်။ မှိန်ဖျော့သော လရောင်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကာ အတွေးနက်နေဟန်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို အသာအယာ ခေါက်နေမိသည်။ ယနေ့ နေ့စွဲမှာ ယောင်ချိန်နိုင်ငံ သက္ကရာဇ် ၈၃၂ ခုနှစ်၊ ခုနစ်လပိုင်း၊ ၁၀ ရက်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း သူမ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ပြီးပြီ။ ထျန်းလင်းမင်းဆက်၏ ပြက္ခဒိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် 'သူမ' သေဆုံးခဲ့သည်မှာ အတိအကျ တစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူမသည် သေဆုံးပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင်မှ ချူလျိုယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနှင့် ခွန်အားဖြင့်ဆိုပါက ကလဲ့စားချေရန်အတွက် အစီအစဉ်များကို အသေအချာ ချမှတ်ရန် လိုအပ်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ခုတင်ရှိရာဘက်သို့ အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ...

"ဘယ်သူလဲ"

အခန်းထဲတွင် သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေထုမှာလည်း ခဲမတတ် တင်းမာသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲ၌ ရေခဲရောင် မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်လာသည်။ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူလျိုယွဲ့မှာ အံ့ဩသွားရသည်။ သူမ၏ ခုတင်ပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသောအမွှေးအမျှင်များဖြင့် ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်မှာ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ဝပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ရွှယ်ရွှယ် (Xue Xue)?"